Uzasadnienie
A.K. i R.K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 grudnia 2009 r. skarżący wezwani zostali do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi w kwocie 1.500 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi (k. 12).
Przesyłka zawierająca odpis w/w zarządzenia doręczona została skutecznie skarżącym w dniu 23 grudnia 2009 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 18 i 19). Termin na uiszczenie wpisu sądowego od skargi upłynął w dniu 30 grudnia 2009 r. Wpis uiszczony został z uchybieniem terminu w dniu 1 stycznia 2010 r. (polecenie przelewu - k. 20).
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje
Skargę należało odrzucić.
Na wstępie należy podkreślić, iż skarga wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego podlega merytorycznemu rozpoznaniu jedynie w sytuacji, gdy spełnia niezbędne wymogi formalne przewidziane przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., dla każdego pisma w postępowaniu sądowym, jak i dla pisma kwalifikowanego jakim jest skarga oraz wówczas, gdy uiszczony został od niej przez skarżącego należny wpis.
Zgodnie z treścią art. 230 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga.
Na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi - pod rygorem jej odrzucenia (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
Zgodnie z powyższym, zarządzeniem z dnia 17 grudnia 2009 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżących – A.K. i R.K. do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od wniesionej skargi, wskazując jednocześnie na siedmiodniowy termin, w którym obowiązek ten winien zostać wykonany, pod rygorem odrzucenia skargi. Wysokość wpisu stosunkowego do uiszczenia, którego zobowiązani zostali przez tutejszy Sąd skarżący, ustalona została na podstawie § 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) i wynosi 1.500 zł.
Odpisy powyższego zarządzenia zawierającego wezwanie do uiszczenia wpisu zostały doręczone skarżącym skutecznie (na adres wskazany przez nich w treści skargi) w sposób zastępczy - przesyłkę odebrała W.R. - matka A.K. i teściowa R.K.. Powyższą formę doręczenia przewiduje treść art. 72 p.p.s.a., zgodnie z którą jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było -administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Doręczenie w/w przesyłek nastąpiło w dniu 23 grudnia 2009 r. Mając na uwadze powyższe należało stwierdzić, iż ustawowy termin do wykonania nałożonego na skarżących obowiązku upłynął w dniu 30 grudnia 2009 r. Jednakże jak wynika z akt sprawy, a w szczególności z dowodu polecenia przelewu (k.20) wpis uiszczony został przez skarżących dopiero w dniu 1 stycznia 2010 r., a zatem dwa dni po wyznaczonym terminie do jego uiszczenia.
Sąd podkreśla, iż tygodniowy termin wskazany w przepisach na uiszczenie wpisu jest terminem ustawowym i Sąd nie ma możliwości rozpoznania skargi w sytuacji, gdy strona uchybiła temu terminowi. Dodać należy przy tym, iż w myśl w art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowoadministracyjnym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, a zatem traktuje się ją jakby w ogóle nie została dokonana.
Z powyższych względów na podstawie przepisu art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.