Uzasadnienie
W związku z wezwaniem do uiszczenia wpisu od złożonej skargi w wysokości 500 zł, F.S. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, otrzymuje rentę w wysokości 1.152,91 zł (netto). Skarżąca przedstawiła opłaty związane z eksploatacją mieszkania (czynsz -140 zł, energia elektryczna - 80 zł, gaz - 64 zł, podatek od nieruchomości 54 zł), zakupem lekarstw (180 zł) oraz przedłożyła rachunki potwierdzające ponoszone wydatki.
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Należy wskazać skarżącemu, iż co do zasady, prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego.
Zwraca się także trafnie uwagę w literaturze, że prawo pomocy ma służyć najuboższym, to jest podmiotom, dla których konieczność ponoszenia kosztów związanych z postępowaniem sądowym oznaczałaby faktyczne ograniczenie lub pozbawienie prawa do sądu (zob. H.Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007, nr 4, s. 36-39).
W niniejszej sprawie za przyznaniem prawa pomocy przemawia fakt, że F.S. posiada niewielki dochód z tytułu renty w wysokości 1.152 zł (netto). W świetle zasad doświadczenia życiowego w pełni uprawniony jest wniosek, że posiadane przez skarżącą środki pieniężne wystarczają jedynie na zabezpieczenie podstawowych potrzeb życiowych (opłaty za używanie mieszkanie, zakup żywności, lekarstw). Nie ma również racjonalnych podstaw do kwestionowania jej oświadczenia odnośnie braku oszczędności oraz wartościowych rzeczy ruchomych.
W konkluzji należy stwierdzić, że wniosek F.S. zawiera usprawiedliwione podstawy.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.