Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] grudnia 2011r. W.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję z dnia [...] grudnia 2011r. nr [...] Starosty Powiatu, którą umorzono postępowanie w sprawie zwrotu W.B. części opłaty za wydanie karty pojazdu dla pojazdów marki [...] nr rej. [...] uiszczonej w dniu [...] lipca 2005 r., [...] nr rej. [...] uiszczonej w dniu [...] czerwca 2004 r., [...] nr rej. [...] uiszczonej w dniu [...] lipca 2004 r.
W treści skargi wywiódł, iż już dwukrotnie zwracał się do Starosty Powiatu o zwrot części opłaty za wydanie karty pojazdu, jednakże dwukrotnie mu odmówiono: pismem z dnia [...] czerwca 2011r. oraz z dnia [...] grudnia 2011r. Jednocześnie skarżący wskazał, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w postanowieniu z dna 12 września 2011r. sygn. akt Il SA/Go 669/11 poinformował go, iż odrzucenie jego skargi na czynność z dnia [...] czerwca 2011r., nie zamyka mu drogi do ponownego dochodzenia rozpoznania sprawy na drodze administracyjnej, bowiem konieczne jest poprzedzenie jej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W związku z tym skarżący wyjaśnił, iż ponownie zwrócił się do organu o zwrot spornej należności w wyniku czego ponownie nastąpiła odmowa zwrotu dokonana decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. wobec czego ponownie składa skargę do sądu administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę Starosta Powiatu wniósł o odrzucenie skargi W.B., jako wniesionej bez wyczerpania środków zaskarżenia od decyzji, która nie ma charakteru ostatecznego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)- dalej "p.p.s.a.", skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć 2
Sygn. akt II SA/Go 973/11 sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Wynika to z założenia, iż postępowanie prowadzone przez sąd administracyjny nie zastępuje postępowania administracyjnego. W konsekwencji do czasu zakończenia postępowania administracyjnego w instancji odwoławczej, nie może zostać wszczęte postępowanie sądowoadministracyjne (por. T. Woś - red., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2005, str. 235).
Zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 98 poz. 1071 ze zm.) postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Z zapisów przywołanej ustawy wynika jednoznacznie, iż od decyzji administracyjnych wydanych w toku postępowania administracyjnego w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji (art. 127 § 1 kpa), zaś właściwym do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy (art. 127 § 2 kpa). Stosownie natomiast do treści art. 17 pkt 1 kpa w zw. z art. 110 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. nr 175 poz. 1362 ze zm.) - w odniesieniu do niniejszej sprawy - od decyzji wydanej przez Starostę Powiatu stronie przysługuje prawo wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Tym samym wniesienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi na decyzję organu pierwszej instancji - Starosty Powiatu, z pominięciem etapu rozpoznania sprawy przez administracyjny organ odwoławczy, tj. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, należy uznać za niewyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 p.p.s.a., tym bardziej, że decyzja organu stopnia podstawowego zawierała prawidłowe pouczenie o przysługującym stronie środku zaskarżenia - odwołaniu do SKO, które należało wnieść za pośrednictwem organu pierwszej instancji w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Uwzględniając zatem okoliczność, iż warunkiem koniecznym dopuszczalności skargi do sądu jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, skarga wniesiona bez wyczerpania tych środków, jest niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., co uzasadnia jej odrzucenie (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków, wyd. Zakamycze 2005, s. 158).
Jednocześnie wyjaśnić należy skarżącemu, iż postanowienie z dnia [...] września 2011r. o odrzuceniu skargi, wydane w sprawie II SA/Go 669/11 z jego skargi na czynność Starosty Powiatu z dnia [...] czerwca 2011 roku nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu, w którym Sąd zawarł pouczenie, iż postanowienie to nie zamyka mu drogi do ponownego rozpoznania sprawy na drodze administracyjnej, podjęte zostało odmiennym, niż w niniejszym postępowaniu stanie faktycznym.
Przedmiotem skargi w postępowaniu prowadzonym pod sygn. akt II SA/Go 669/11 była bowiem inna niż decyzja administracyjna, forma działania administracji publicznej tj. czynność (art. 3 §2 pkt 4 p.p.s.a.) Starosty Powiatu z dnia [...] czerwca 2011 roku nr [...], zaskarżalna do sądu administracyjnego w innym trybie i po spełnieniu innych warunków, niż jest to wymagane do zaskarżenia decyzji administracyjnej.
W niniejszym postępowaniu, przedmiotem zaskarżenia - jak to wynika z analizy treści skargi - nie jest już ta czynność, ale decyzja Starosty z dnia [...] grudnia 2011 r. w wydana w wyniku nowego wniosku skarżącego tj. wniosku z dnia [...] listopada 2011 r.
Wyjaśnić zatem należy, iż pouczenie skierowane do skarżącego w postanowieniu z dnia z dnia 15 września 2011 r. o odrzuceniu skargi, wydane w sprawie II SA/Go 669/11, wskazujące konieczność uprzedniego wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa pozostawało aktualne w sytuacji ponownego zaskarżenia czynności Starosty z dnia [...] czerwca 2011 r.
Tymczasem skarżący skierował do Starosty nie wskazane wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, ale nowy wniosek z dnia [...] listopada 2011 r. o zwrot części opłaty za wydanie karty pojazdu, załatwiony decyzją tego organu z dnia [...] grudnia 2011 r. Zatem wobec wydania przez organ decyzji administracyjnej kończącej postępowanie zainicjowane wnioskiem z dnia [...] listopada 2011 r., właściwym trybem zaskarżenia tego aktu, był wskazany w zawartym w decyzji pouczeniu, tryb wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W takiej sytuacji skarga do sądu administracyjnego przysługuje dopiero po wyczerpaniu trybu odwoławczego przed Kolegium, zaś złożona z jego pominięciem, podlega odrzuceniu.
W ocenie Sądu, wprawdzie pismo skarżącego z dnia [...] grudnia 2011 r. nazwane skargą, skierowane zostało (za pośrednictwem Starosty) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie WIkp., to z uwagi na okoliczność wniesienia go w terminie otwartym do złożenia odwołania od decyzji - data wpływu do organu: 20 4
Sygn. akt II SA/Go 973/11 grudnia 2011 r. oraz jego treść wskazującą na wolę strony zakwestionowania decyzji Starosty Powiatu z dnia [...] grudnia 2011 r., organ ten, przed przekazaniem skargi do tut. Sądu, powinien był rozważyć w pierwszej kolejności, czy pismo W.B. wniesione w dniu 20 grudnia 2011 r, nie stanowi w istocie odwołania wskazanej decyzji, wyjaśniając tę okoliczność w trybie wezwania strony do sprecyzowania jego rzeczywistego charakteru.
Jeżeli zatem intencją strony skarżącej – W.B. było wzruszenie w/w decyzji Starosty Powiatu z dnia [...] grudnia 2011 r., z uwagi na wniesienie do tego organu w terminie otwartym do wniesienia odwołania, strona może domagać się od organu przekazania wskazanego pisma do Samorządowego Kolegium Odwoławczego celem rozpatrzenia go jako odwołania od decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r.
W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.