Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2013 roku nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] lipca 2013 roku nr [...] o odmowie przyznania M.Z. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad babcią S.K..
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że podstawą odmowy przyznania świadczenia było niespełnienie przesłanki wynikającej z art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006r., Nr 139, poz. 992 ze zm.), dotyczącej terminu powstania stanu niepełnosprawności babci M.Z., nad którą sprawuje on opiekę. Stan niepełnosprawności, jak wynika z akt sprawy administracyjnej, nie powstał przed ukończeniem przez osobę wymagającą opieki 18 roku życia, a nadto nie powstał w okresie pobierania przez nią nauki w szkole, w tym nauki w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia przez nią 25 roku życia.
Z ustaleń organu wynika, że niepełnosprawność w znacznym stopniu powstała, gdy S.K. miała 74 lata.
Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego M.Z. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację prawną zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej w skrócie p.p.s.a.), Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W wypadku, o którym mowa w cytowanym przepisie, Sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania, którego wynik będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Warunkiem zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego jest to, aby postępowanie administracyjne, sądowoadministracyjne, sądowe lub przed Trybunałem Konstytucyjnym, było w toku, a więc było wszczęte.
Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Mianowicie do Trybunału Konstytucyjnego wpłynął wniosek grupy posłów o stwierdzenie niezgodności przepisu art. 17 ust. 1 b ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 7 grudnia 2012 roku o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych ustaw z przepisami art. 2 i art. 32 ust. 1 w zw. z art. 69 Konstytucji RP w zakresie nieuzasadnionego pozbawienia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, podmiotów sprawujących opiekę nad osobami, których niepełnosprawność powstała po ukończeniu przez nie osiemnastego roku życia bądź w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej po ukończeniu 25 roku życia, czym naruszone zostały zasady demokratycznego państwa prawa, w szczególności zasada sprawiedliwości społecznej, oraz zasada równości wobec prawa i obowiązek zapewnienia osobom niepełnosprawnym pomocy w zabezpieczeniu egzystencji. Wniosek ten jest zarejestrowany pod sygnaturą K 38/13.
W niniejszej sprawie podstawę rozstrzygnięcia organów stanowi między innymi wspomniany powyżej art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 7 grudnia 2012 roku o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych, którego dotyczy wniosek grupy posłów o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją. Jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, M.Z. odmówiono przyznania spornego świadczenia właśnie z uwagi na niespełnienie przesłanki określonej w art. 17 ust. 1 b ustawy o świadczeniach rodzinnych, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2013 roku.
Tym samym rozstrzygnięcie w przedmiocie skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego wniosku ma istotne znaczenie także dla oceny niniejszej sprawy. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego w przedmiocie powyższego wniosku grupy posłów będzie miało zatem wpływ na treść rozstrzygnięcia Sądu w rozpatrywanej sprawie.
W konsekwencji, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.