Uzasadnienie
Po rozpatrzeniu wniosku T. K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wójt Gminy T. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w N.. Jako warunki realizacji inwestycji nałożono na inwestorze wymóg uzgodnienia z właściwymi służbami wodno – melioracyjnymi w przypadku przebudowy istniejącego systemu melioracyjnego oraz przewidziano dojazd przez działki nr [...] i [...] do ul. [...], o ile inwestor ureguluje kwestie prawne z właścicielem tych działek.
W podstawie prawnej rozstrzygnięcia organ I instancji powołał przepisy art. 39 ust. 1 i 2 i art. 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 ze zm.). Zdaniem organu, inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy T.(uchwała Rady Gminy nr [...] z dnia [...] r., ogłoszona w Dzienniku Urzędowym nr 12 z 2001 r. poz. 259), gdyż działka nr [...] położona jest na terenie zabudowy jednorodzinnej rezydencjonalnej (symbol MNR). Nałożenie warunków realizacji inwestycji nastąpiło zaś w związku z zarzutami D.N. jako właściciela nieruchomości sąsiedniej.
W odwołaniu od decyzji D. N. i A. N. sprzeciwili się realizacji inwestycji na sąsiedniej działce, która ich zdaniem, nie spełnia wymogów działki budowlanej z uwagi na brak właściwego dojazdu, stanowiąc teren bagnisty z zasypanym rowem melioracyjnym, co do którego toczy się postępowanie administracyjne.
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego, skoro wniosek inwestora jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego, brak było podstawy prawnej do odmowy jego uwzględnienia w świetle art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Zarzut braku dojazdu do nieruchomości uznano zaś za nieuzasadniony, gdyż komunikację zapewnia droga o charakterze gospodarczym, którym status prawny jest uregulowany. Kwestia naruszenia stosunków wodnych w trakcie realizacji inwestycji winna zaś być przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego, zaś zgodność projektu zagospodarowania działki podlega badaniu na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. W tym stanie rzeczy odwołania nie uwzględniono.
W skardze do Sądu Administracyjnego i dalszych pismach procesowych D.N. i A.N. jako współwłaściciele nieruchomości sąsiedniej po ostatecznym sprecyzowaniu stanowiska domagali się stwierdzenia nieważności decyzji organów obydwu instancji oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Zdaniem skarżących, decyzje naruszają podstawowe zasady bezpieczeństwa i prawa osób trzecich z powodu braku drogi dojazdowej, usytuowania na działce inwestora rowu melioracyjnego i niemożności zapewnienia dostawy energii elektrycznej.
Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, bowiem sporna inwestycja jest zgodna z prawem lokalnym, zaś podniesione zarzuty nie miały znaczenia w sprawie.
Zainteresowana T.K. wniosła o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Jak trafnie wskazał organ odwoławczy, rozpatrzenie wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następowało na gruncie regulacji, przewidzianej w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). – obowiązującej w dacie orzekania przez organy obydwu instancji. Tymczasem w świetle art. 43 tejże ustawy, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami planu miejscowego, co jest konsekwencją faktu, iż orzekanie w tych sprawach następuje właśnie na podstawie tego planu jako aktu prawa miejscowego. Treść rozstrzygnięcia reguluje zaś przepis art. 42 cyt. ustawy. W szczególności, decyzja o warunkach zabudowy określa rodzaj inwestycji, warunki wynikające z ustaleń planu, warunki zabudowy, wynikające z przepisów szczególnych oraz wymogi obsługi, w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, linie rozgraniczające teren inwestycji oraz okres ważności decyzji.
Wymogi powyższe zostały w niniejszej sprawie dochowane. Jak wynika z przywołanego przez organ I instancji tekstu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, działka nr [...], objęta zamierzeniem inwestycyjnym, położona jest na terenach zabudowy jednorodzinnej rezydencjonalnej, zaś powierzchnia działki budowlanej winna wynosić min. [...] m2, który to warunek działka ta spełnia, jako że jej powierzchnia wynosi [...] m2, (odpis księgi wieczystej KW nr [...] – K.16 akt adm.).
Na rzecz tej nieruchomości ustanowiono też służebność drogi przez działkę nr [...], zaś sąsiednia działka nr [...], oznaczona w ewidencji gruntów jako droga, stanowi współwłasność inwestora T. K. w [...] części (k. 15 akt adm.). Spór pomiędzy współwłaścicielami tej działki, którymi są również skarżący, na tle korzystania z niej, nie podlegał rozpatrzeniu w niniejszym postępowaniu i nie miał znaczenia dla wyniku sprawy. Organ administracji zgodnie z wymogiem art. 42 cyt. ustawy, zawarł w decyzji określenie warunków obsługi w zakresie komunikacji, przewidując dojazd od ulicy [...] na działki nr [...] i [...].
Ocena, czy dojazd i dojście do projektowanego budynku mieszkalnego na działce nr [...], spełnia wymogi prawa budowlanego, w tym techniczno – budowlane, należy do organów administracji architektoniczno – budowlanej i następuje dopiero na etapie postępowania o pozwolenie na budowę. Stąd też zarzuty skarżących co do szerokości działek dojazdowych nie mogły odnieść skutku na tym etapie postępowania. Podobnie, nieistotny jest zarzut co do naruszenia stosunków wodnych na działce inwestora. Rozstrzygnięcie sporu na tym tle winno bowiem nastąpić w odrębnym postępowaniu. Ustalając warunki zabudowy właściwy organ określa jedynie linie rozgraniczające teren inwestycji, nie określając usytuowania projektowanej inwestycji na działce. Stąd też fakt, iż przez działkę inwestora przebiega rów melioracyjny, nie mógł stanowić przeszkody do uwzględnienia wniosku. Poruszone przez skarżących w dalszych pismach uciążliwości związane z realizacją inwestycji w linii elektrycznej, nie mogły zaś skutkować wyeliminowaniem decyzji z obrotu prawnego, jako że nie mają związku z treścią samego rozstrzygnięcia organów.
W tym stanie rzeczy skarga nie mogła odnieść skutku i podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) su.