Uzasadnienie
Decyzją z 11 czerwca 1996 r. (...) Wójt Gminy P. ustalił, po rozpatrzeniu wniosku Ewy i Edwarda małżonków N., warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie kurnika (...) o obsadzie 6.000 sztuk kur /ok. 60 DJP/, przewidzianej do realizacji w miejscowości D. na działce nr ewid. gruntu 167/2 i 166. Jako podstawę prawną tego orzeczenia organ orzekający wskazał art. 104 Kpa oraz art. 39, art. 40 ust. 1 i 3 i art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415/.
W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż zamierzona inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Została pozytywnie zaopiniowana przez Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w K. postanowieniem z 17 kwietnia 1996 r. Jej lokalizacja w pobliżu linii elektroenergetycznej 400 kV została uzgodniona z Polskimi Sieciami Elektroenergetycznymi w K. W odwołaniu od tej decyzji Barbara K. zarzuciła, iż została ona wydana z naruszeniem art. 6, art. 7 i art. 77 Kpa oraz art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Nie wyjaśniono bowiem, czy inwestorzy dysponują możliwościami rolniczego zagospodarowania pomiotu kurzego wraz ze ściółką gromadzoną w toku hodowli. Niedopuszczalne było też oparcie się na postanowieniu PWIS w C. z 16 maja 1996 r., które zostało wydane na podstawie nie obowiązujących już przepisów prawa. W decyzji organu pierwszej instancji nie wskazano, jak inwestycja ma spełniać wymagania z punktu widzenia ochrony interesów osób trzecich.
Odwołująca się zarzuciła ponadto, iż lokalizacja kurnika jest sprzeczna z planem zagospodarowania przestrzennego, który dla linii energetycznej 400 kV wymaga zachowania pasa izolacyjnego szerokości 100 m, co nie jest spełnione. Został naruszony także par. 36 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 49/, zgodnie z którym odległość zbiorników na nieczystości ciekłe powinna wynosić od granicy sąsiedniej działki 7,5 m. Odwołująca się podniosła ponadto, iż z decyzji nie wynika, czy został spełniony wymóg określony w art. 40 ust. 4 pkt 2 ww. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Cz. odwołania tego nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z 25 lipca 1996 r. (...) utrzymało orzeczenie organu pierwszej instancji w mocy, z powołaniem się na treść art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa oraz art. 40 i art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że zamierzona inwestycja jest zgodna z aktualnie obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, przyjętym powołanymi w decyzji uchwałami Rady Gminy P. Działka objęta inwestycją położona jest na terenie zabudowy zagrodowej, jednorodzinnej i mieszkalnej oraz zabudowy mieszkaniowej z usługami. Podstawową funkcją tego terenu jest obsługa areału rolnego przez adaptowane i nowo realizowane zagrody gospodarstw rolnych.
Ponadto SKO podniosło, iż nie zostały naruszone określone w art. 5 ust. 2 prawa budowlanego uzasadnione interesy osób trzecich, jak i wymagania wynikające z przepisów szczególnych. Projektowany kurnik ma być, bowiem zlokalizowany w odległości 220 m od najbliższego budynku odwołującej Się. Zdaniem organu drugiej instancji, pozostałe podniesione w odwołaniu kwestie zostaną rozstrzygnięte przy rozpatrywaniu wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Barbara K. wniosła o uchylenie przedmiotowej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Cz., podtrzymując zarzuty zgłoszone już w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji - do których organ odwoławczy, zdaniem skarżącej się, nie ustosunkował się.
W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Cz. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i jego uzasadnienie. Dodatkowo podniosło, iż odległość zbiornika na ścieki zostanie zatwierdzona w decyzji o pozwoleniu na budowę, na podstawie dokumentacji projektowej, która z kolei powinna być zgodna z obowiązującymi warunkami technicznymi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, mimo częściowego błędnego uzasadnienia, odpowiada, zdaniem Sądu, co do zasady prawu. Jakkolwiek nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego co do zakresu badania na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wymagań inwestycji z punktu widzenia zapewnienia ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich oraz z punktu widzenia obowiązujących przepisów szczególnych /vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 września 1997 r. III RN 35/97 - OSNAPU 1998 nr 4 poz. 107/, to jednak, zdaniem Sądu, nie ma podstaw do przyjęcia, iż wymagania te zostały w niniejszej sprawie naruszone.
Po pierwsze, nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że sporna inwestycja jest sprzeczna z planem zagospodarowania przestrzennego w jego części mówiącej o przebiegu linii elektroenergetycznej 400 kV. Zapis planu rzeczywiście przewiduje zachowanie dla tej linii pasa izolacyjnego o szerokości 100 m, ale nie mówi nic, iż w pasie tym zakazane jest realizowanie zabudowy, a w szczególności zabudowy gospodarczej. Organy obu instancji zasadnie oparły się więc w tym względzie na pozytywnym uzgodnieniu lokalizacji spornego kurnika w stosunku do tej linii, zawartym w piśmie Polskich Sieci Elektroenergetycznych SA-Oddział Eksploatacji Przesyłowej w K. z 27 marca 1996 r. (...).
Nie można podzielić także zarzutu o sprzeczności usytuowania bezodpływowego zbiornika na ścieki z warunkami technicznymi, gdyż został on wysunięty z pominięciem treści par. 36 ust. 2 pkt 2 powołanego rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Bezpodstawny jest także zarzut naruszenia treści art. 40 ust. 4 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Inwestycja w postaci kurnika na 6.000 kur nie jest bowiem, zgodnie z treścią par. 2 i par. 3 pkt 1a rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1995 r. w sprawie określenia rodzaju inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz ocen oddziaływania na środowisko /Dz.U. nr 52 poz. 284/, zaliczana do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, i tym samym decyzja o ustaleniu odnośnie do tej inwestycji warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie wymaga uzgodnienia ani z wojewodą, ani z właściwym terenowym inspektorem sanitarnym.
Takie też stanowisko zajął w tej kwestii Wydział Ochrony Środowiska Urzędu Wojewódzkiego w C. w piśmie z 17 października 1995 r. /karta 22 akt organu pierwszej instancji/. W tej sytuacji nie ma też rozstrzygającego znaczenia kwestionowana przez skarżącą opinia Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w K. z 17 kwietnia 1996 r., utrzymana w mocy postanowieniem PWIS w C. z 16 maja 1996 r. Należy przy tym podnieść, iż samo powołanie się w tych opiniach na nie obowiązujące już wytyczne, nie przesądza jeszcze o merytorycznej ich wadliwości. W szczególności nie podważa trafności warunku pozytywnego zaopiniowania tej inwestycji, zobowiązującego inwestora do wywożenia na bieżąco na jego pole pomiotu kurzego wraz ze ściółką i jego tam rolniczego zagospodarowania.
Zdaniem Sądu, nie można podzielić także zarzutu skarżącej, że kwestionowaną decyzję wydano bez dostatecznego uwzględnienia jej uzasadnionych interesów. Skarżąca nie wskazała bowiem, jakie konkretnie jej interesy i w jaki praktycznie sposób sporna inwestycja narusza, a to w sytuacji gdy jest położona na terenie wykorzystywanym rolniczo i w odległości 220 m od jej zabudowań. Ogólne powołanie się w tych okolicznościach na negatywne oddziaływanie tej inwestycji w postaci przykrego zapachu, hałasu, wzmożonego ruchu samochodów oraz przenikanie nieczystości do gleby i wód gruntowych, o naruszeniu jej interesów nie przesądza oraz pozostaje w oczywistej sprzeczności z prawem inwestora do korzystania z jego nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem. W stanie faktycznym niniejszej sprawy odmowa ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu byłaby również, zdaniem Sądu, sprzeczna z treścią art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Z tych względów skarga podlegała oddaleniu, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.