Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] znak [...] wydaną na podstawie art. 6 pkt 6 lit. b, art. 23 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 i art. 25 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r., nr 6 poz. 56 z późn. zmianami) Prezydent Miasta K. przyznał R. K. z dniem [...] zasiłek dla bezrobotnych. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że strona została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. w dniu [...] i uzyskała status bezrobotnego.
W odwołaniu strona wniosła o uchylenie tej decyzji i przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia [...]. Uzasadniając to żądanie wskazała na okoliczność, że jej pracodawca do dnia [...] celowo unikał zwalniania pracowników z przyczyn dotyczących zakładu pracy i tym samym pozbawił stronę możliwości nabycia uprawnień do zasiłku przedemerytalnego, w oparciu o wówczas obowiązujące, korzystniejsze dla strony brzmienie przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Organ odwoławczy działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 23 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W jej uzasadnieniu wskazał, że wydana na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu decyzja pierwszoinstancyjna orzekała wyłącznie o zasiłku dla bezrobotnych, dlatego organ II instancji w toku postępowania odwoławczego nie może orzekać w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego. Takie działanie naruszałoby bowiem zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego i zmieniałoby podstawę materialno-prawną decyzji wydanej przez organ I instancji.
Ponadto podniósł, że z dniem 31 grudnia 2001 r. został skreślony przepis art. 37 j ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu stanowiący podstawę przyznawania zasiłku przedemerytalnego. Zatem osoba rejestrująca się po tej dacie, bez względu na to, czy spełniła określone w nim warunki jeszcze wtedy, gdy przepis ten obowiązywał nie ma prawnych możliwości nabycia zasiłku przedemerytalnego.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wystąpił o przyznanie zasiłku przedemerytalnego, do którego nabył prawo już w roku 2001, na podstawie art. 3 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z 2003 r., nr 6, poz. 65).
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie sądowej w dniu 1 marca 2005 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach skarżący oświadczył, że cofa skargę w przedmiotowej sprawie, gdyż w istocie chodzi mu o zasiłek przedemerytalny, który będzie przedmiotem rozpoznania w innej sprawie o sygn. akt 4 II SA/Ka 3090/03.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga w niniejszej sprawie pomimo, że została wniesiona pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. U. nr 74, poz.368 ze zm./, to jednak podlega rozpoznaniu w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz.1270/. Konsekwencja taka wynika z przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz.1271 z późn. zmianami/, który stanowi, że: "sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), zwanej dalej w skrócie: "ustawą p.p.s.a.".
Przepisy te mają zastosowanie do przedmiotowej skargi z uwagi na datę jej wniesienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego tj. dnia [...] oraz fakt, że wniosek skarżącego został zgłoszony dopiero na rozprawie sądowej w dniu 1 marca 2005 r.
Przepis art. 60 ustawy p.p.s.a. uprawnia skarżącego do cofnięcia skargi, które jest dla Sądu wiążące, z wyjątkiem przypadków jeżeli zmierzałoby ono do obejście prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Uwzględniając treść oświadczenia skarżącego w przedmiocie cofnięcia skargi złożone samodzielnie i stanowczo na rozprawie sądowej, nie można uznać, że takie działanie skarżącego zmierza do obejścia prawa.
Mając na uwadze treść oświadczenia i motywy zaskarżonego rozstrzygnięcia nie sposób uznać, że cofnięcie skargi spowoduje utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności, dlatego też dokonane cofnięcie skargi jest skuteczne.
W tym stanie faktycznym i prawnym wyczerpane zostały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania przewidziane w art. 161 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.
Dlatego też kierując się wskazanymi wyżej okolicznościami faktycznymi i prawnymi Sąd uznał, że spełniona została przesłanka stanowiąca warunek umorzenia postępowania i na podstawie art. 60 i 161 § 1 pkt 1 p.s.a. w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.