Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] roku Nr [...], podjętą po ponownym rozpatrzeniu sprawy zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalny zlokalizowany przy ul. [...] w R., Prezydent Miasta R. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla G.M. Jako przedmiot pozwolenia organ wskazał adaptację wraz ze zmianą sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalny.
Odwołanie od tej decyzji wniosła skarżąca M.G. Wskazała, że G.M. nie jest właścicielem budynku gospodarczego, że budynek ten zlokalizowany jest na działce, która w połowie stanowi jej współwłasność. Powołała się na umowę darowizny z [...] roku, na mocy której nabyła połowę gruntu, budynku mieszkalnego z wyłączonym lokalem na pierwszym piętrze oraz połowę budynku gospodarczego. Wskazała ponadto, że pozostali współwłaściciele, w tym również G.M., dokonali już wielu działań i robót budowlanych, które naruszyły jej prawo własności i prawo posiadania, podczas gdy ona sama nigdy nie wyrażała na to zgody.
Wojewoda [...] zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wskazał w uzasadnieniu, że postępowanie prowadzone było ponownie, gdyż w pierwotnym postępowaniu inwestor nie wykazał w sposób dostateczny prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Rozpatrując odwołanie od ponownie wydanej decyzji, organ odwoławczy zauważa jednak, że w postępowaniu wnioskodawca złożył kopię aktu notarialnego z dnia [...] roku oraz odpis z księgi wieczystej nr kw [...], z których to dokumentów wynika, że przedmiotowy budynek gospodarczy nie stanowi przedmiotu wspólnego użytku lecz przynależy do lokalu nr 1, który to lokal stanowi odrębną własność H.M., J.M., D.M. i G.M. po ¼. W tym stanie rzeczy, zdaniem organu, zgoda skarżącej nie jest wymagana.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania organ stwierdził, iż nie dotyczą one postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu i ewentualnie mogą stanowić podstawę do wszczęcia odrębnego postępowania przed organami nadzoru budowlanego.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca zasadniczo powtórzyła swoje stanowisko prezentowane w toku postępowania przed organami administracji architektoniczno-budowlanej. Wskazując na szereg działań ze strony pozostałych współwłaścicieli nieruchomości, które jej zdaniem są niezgodne z prawem, podnosi w pierwszej kolejności brak swojej zgody na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego. Twierdzi, że skoro jest współwłaścicielką nieruchomości, to jej zgoda w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania jest niezbędna.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że sądy administracyjne zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
W niniejszej sprawie Sąd przy jej rozpoznaniu nie dopatrzył się takiego działania organów administracji, które w jego ocenie byłyby niezgodne z prawem.
W szczególności wskazać należy, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2000 roku, Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.), pozwolenie na budowę może być wydane temu, kto wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie w razie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania (art. 71 Prawa budowlanego).
Z zebranego w sprawie materiału, a w szczególności z odpisu z księgi wieczystej nr [...] Sądu Rejonowego w R. wynika, że lokal nr 1 w budynku położonym w R. przy ul. [...], stanowi odrębny przedmiot własności. W dziale pierwszym księgi wieczystej przedmiot ten określony został jako lokal położony na parterze składający się z czterech izb i przynależności oraz jednej piwnicy oznaczonej numerem 2 i pomieszczeń gospodarczych z garażem.
W toku postępowania wykazano ponadto, iż przedmiotem wniosku o zmianę sposobu użytkowania są właśnie te pomieszczenia gospodarcze, które przynależą do lokalu nr 1.
Z kolei zgodnie z przepisem art. 199 Kodeksu cywilnego do czynności, które przekraczają zakres zwykłego zarządu (a za taką uznać należy zmianę sposobu użytkowania) potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. Z powołanego wyżej odpisu z księgi wieczystej nie wynika, aby współwłaścicielem przedmiotowego lokalu, w tym przynależności, była skarżąca. W tym stanie rzeczy art. 199 Kodeksu cywilnego nie znajdzie zastosowania i jej zgoda na zmianę sposobu użytkowania części nieruchomości, stanowiącej przedmiot odrębnej własności, nie jest wymagana.
Wprawdzie skarżąca jest współwłaścicielką w ½ nieruchomości, z której wydzielony został lokal nr 1, jednakże prawo to nie rozciąga się na przedmioty, stanowiące odrębną własność, a więc w tym przypadku, na pomieszczenia gospodarcze związane z odrębną własnością lokalu.
Wobec powyższego skarga nie mogła zostać uwzględniona przez Sąd i jako taka podlega oddaleniu na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).