Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 123 i 124 kpa oraz art. 318 ust. 1 ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska /Dz.U. 62/2001 poz. 627 z zm./ stwierdził przekroczenie terminu do wniesienia wniosku o odroczenie terminu płatności kary wymierzonej firmie W. J., J. K.– Zakład [...] w B. decyzją z dnia [...] r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska.
Postanowienie zostało zaopatrzone w pouczenie, iż ma ono charakter ostateczny, a w razie jego niezgodności z prawem skarga może być wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie 30 dni od otrzymania postanowienia.
J. W. i K. J. w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach wnieśli o uchylenie powyższego postanowienia zarzucając, że decyzja z dnia [...] r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska wymierzająca karę łączną za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu nie została doręczona ich pełnomocnikowi. Ponieważ wniosek o odroczenie terminu płatności kary można złożyć w terminie 14 dni od uzyskania przymiotu ostateczności przez decyzję wymierzającą karę – o czym pouczenie zawierała decyzja z [...] r. – doszło w sposób niezawiniony do uchybienia temu terminowi.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przyznał, że ani decyzja o wymierzeniu kary z [...] r., ani postanowienie z dnia [...] r. o pozostawienie wniosku bez rozpoznania wobec złożenia go po terminie nie zostały doręczone pełnomocnikowi skarżących. Jednakże wniósł o oddalenie skargi podając, że popełniony błąd został już skorygowany.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sprawy regulowane Działem IV ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska /Dz.U. 62/2001, poz. 627 z zm./ są samoistnymi sprawami administracyjnymi, w szczególności niezależnymi od spraw, w których nastąpiło wymierzenie opłaty za korzystanie ze środowiska lub kary pieniężnej. W sprawach tych zgodnie z art. 15 kpa postępowanie administracyjne jest dwuinstacyjne.
Oznacza to, iż od aktu wydanego przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie odroczenia kary pieniężnej przysługuje środek zaskarżenia do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. Dopiero rozstrzygnięcie tego ostatniego organu może zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270 z zm./ być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Artykuł 52 § 1 ustawy p.p.s.a. formułują jeden z warunków dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego w postaci wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
W niniejszej sprawie skarżący złożyli skargę na rozstrzygnięcie organu I instancji, a więc nie wyczerpali przysługujących im środków zaskarżenia. Z tego powodu skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a.
Nie budzi jednak żadnych wątpliwości, iż będące przedmiotem skargi postanowienie z dnia [...] r. zawierało błędne pouczenie co do możliwości – sposobu i trybu – złożenia w stosunku do niego środka zaskarżenia.
Zgodnie z art. 112 kpa błędne pouczenie w decyzji /postanowieniu – art. 126 kpa/ co do prawa odwołania, albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia.
Oznacza to, że ewentualny wniosek skarżących o przywrócenie terminu do złożenia środka zaskarżenia na postanowienie z dnia [...] r. powinien zostać przez organ uwzględniony.
SJ