Uzasadnienie
Podaniem z 8 lutego 1999 r. Andrzej K. zwróci/ się o przedłużenie świadectwa kwalifikacji uprawniającego do kierowania taksówką osobową, którego termin ważności upłynął 8 lutego 1998 r.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z 14 maja 1999 r. (...), wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta (...)., odmówiono przedłużenia ważności świadectwa kwalifikacji (...) i jednocześnie orzeczono o odmowie wydania Andrzejowi K. świadectwa kwalifikacji do kierowania taksówką osobową. Jako podstawę prawną decyzji organ pierwszej instancji powołał przepis art. 89 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. 1997. nr 98 poz. 602 ze zm./.
W uzasadnieniu podano, że prawo o ruchu drogowym wymienia warunki uzyskania świadectwa kwalifikacji, podając okresy jego ważności. Po upływie tego terminu nie może być mowy o przedłużeniu ważności tego dokumentu, lecz wydaje się nowy dokument, sprawdzając spełnienie wszystkich warunków przez wnioskodawcę.
W niniejszej sprawie Andrzej K, nie poddał się sprawdzeniu znajomości topografii miasta C., a wezwany do uzupełnienia wniosku, powołał się na egzamin złożony 14 marca 1979 r. przed Komisją Urzędu Wojewódzkiego w C., podczas gdy od 31 grudnia 1991 r. sprawdzenie znajomości topografii miejscowości następuje przed komisją powołaną przez kierownika rejonowego urzędu administracji ogólnej. Dlatego też organ pierwszej instancji uznał, że wnioskodawca nie spełnił warunków do wydania świadectwa kwalifikacji.
W odwołaniu od decyzji Andrzej K. podniósł, że wynik egzaminu z topografii miasta jest "bezterminowy" i na podstawie egzaminu z 1979 r. otrzymał świadectwo kwalifikacyjne w 1992 r., zaś obecnie bezpodstawnie neguje się jego wiadomości i kwalifikacje ówczesnej Komisji Urzędu Wojewódzkiego w C. Odwołujący się podał też, że przez 20-letni okres pracy jako taksówkarz nie było dotychczas żadnych skarg na jego działalność.
Zaskarżoną decyzją odwołania nie uwzględniono. Organ odwoławczy stwierdził bowiem, że nie ma podstaw prawnych do uwzględnienia przy wydaniu świadectwa kwalifikacji wcześniej złożonego egzaminu z topografii miasta. Zdaniem organu drugiej instancji, rozszerzająca wykładnia przepisów prawa jest niedopuszczalna. Dlatego też wnioskodawca nie spełnił wymogu znajomości topografii miejscowości, sprawdzonej przez komisję powołaną przez starostę. W tym stanie faktycznym i prawnym decyzję organu pierwszej instancji utrzymano w mocy.
W skardze do Sądu Administracyjnego, błędnie nazwanej odwołaniem, Andrzej K. ponowił twierdzenia i argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, akcentując, że egzamin z topografii miasta zdał w 1979 r.
Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi z przyczyn wskazanych w motywach zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Obowiązek i zasady wydawania świadectwa kwalifikacji potwierdzającego spełnienie wymagań do kierowania taksówką osobową wynikają z przepisu art. 89 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. nr 89 poz. 602/. Organy orzekające trafnie uznały, że powołana ustawa nie przewiduje możliwości przedłużenia ważności wydanego uprzednio świadectwa. Jest to bowiem dokument wydawany na okres wynikający z art. 122 ust. 2 prawa o ruchu drogowym, Po upływie tego okresu istnieje tylko możliwość ponownego ubiegania się o wydanie świadectwa.
Kierujący taksówką osobową powinien znać topografię miejscowości, w której prowadzi lub zamierza prowadzić działalność, zaś znajomość topografii sprawdza komisja powołana przez starostę /art. 89 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 prawa o ruchu drogowym/.
W niniejszej sprawie skarżący powołał się na pozytywny wynik egzaminu z topografii miasta, potwierdzony zaświadczeniem Wydziału Komunikacji Urzędu Wojewódzkiego w C. z 14 marca 1979 r. Jego zdaniem, dokument ten ma charakter bezterminowy, dlatego też nie było podstaw do żądania poddania się sprawdzeniu znajomości topografii miasta w niniejszym postępowaniu. Poglądu tego nie sposób jednak podzielić. Sprawdzenie znajomości topografii miasta nie następuje bowiem w odrębnym postępowaniu, lecz stanowi element dowodowy sprawy o wydanie świadectwa kwalifikacji. Złożony egzamin w 1979 r. nie stanowił przy tym podstawy nabycia jakichkolwiek uprawnień czy kwalifikacji, co wyraźnie zaznaczono w treści powołanego wyżej zaświadczenia.
Zgodnie z treścią art. 217 par. 2 Kpa, zaświadczenie wydaje się dla urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego. Wydanie zaświadczenia nastąpiło na użytek postępowań odnośnie do wydania zezwolenia na zarobkowy przewóz osób.
Wymagany wówczas egzamin obejmował nie tylko topografię miasta, lecz także znajomość przepisów o ruchu drogowym, taryfy i przepisów porządkowych. A zatem, jego zakres był inny niż sprawdzenie topografii miasta przez komisję powołaną przez starostę na podstawie art. 89 ust. 2 prawa o ruchu drogowym z 1997 r. Obowiązująca poprzednio ustawa z 1 lutego 1983 r. Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. 1992 nr 11 poz. 41/, wprowadzając analogiczne unormowania w zakresie świadectwa kwalifikacji, nie nawiązywała do uprzednio wydawanych dokumentów.
Wreszcie, trzeba zauważyć, że ustawa z 1997 r. nie przewiduje wymogu sprawdzenia znajomości topografii miasta jedynie dla osób ubiegających się po raz pierwszy o wydanie świadectwa kwalifikacji, jak ma to miejsce w przypadku obowiązku poddania się badaniu psychologicznemu w celu orzeczenia o predyspozycjach psychicznych do kierowania pojazdem /art. 124 ust. 1 pkt 1 prawa o ruchu drogowym/. W tym wypadku ustawodawca zróżnicował wymogi co do osób, które po raz pierwszy ubiegają się o wydanie świadectwa kwalifikacji. Co więcej, przepis art. 89 ust. 1 pkt 1 tej ustawy stanowi o powinności znajomości topografii miejscowości nie tylko w przypadku osób, które zamierzają prowadzić taką działalność, ale także osób już ją prowadzących. A zatem, ponowne ubieganie się o wydanie świadectwa kwalifikacji nie zwalnia od wymogu poddania się sprawdzeniu znajomości topografii miejscowości na użytek danego postępowania.
Skarżący nie może przy tym skutecznie powoływać się na fakt, iż przy ubieganiu się o świadectwo kwalifikacji w 1992 r. uwzględniono wówczas egzamin z 1979 r.
Prawidłowość tego postępowania nie podlega badaniu w niniejszej sprawie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie ma też jakiejkolwiek analogii pomiędzy egzaminem sprawdzającym znajomość topografii miejscowości a świadectwem ukończenia szkoły, potwierdzającym nabycie określonych kwalifikacji zawodowych, czy dyplomem ukończenia uczelni i uzyskaniem tytule naukowego.
Z tych względów skargę, jako nieuzasadnioną, należało oddalić, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.