Uzasadnienie
Pismem z dnia [...]r. pełnomocnik skarżącego cofnął skargę wniesioną do Naczelnego Sądu Administracyjnego na opisaną decyzję Wojewody Ś. Cofnięcie skargi miało związek z decyzją z dnia [...]r. wydaną przez ten organ w oparciu o art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.). Wspomnianą decyzją Wojewoda uchylił swoją własną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. – B. z dnia [...]r. Nr [...] odmawiająca udzielenia pozwolenia na użytkowanie wiaty na kabinę lakierniczą na [...], nr [...] przy ul. [...] w B. – B. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Na zarządzenie sędziego pełnomocnik skarżącego został ponownie wezwany do zajęcia stanowiska w przedmiocie cofnięcia skargi, bowiem decyzja wydana w ramach autokorekty została zaskarżona do NSA przez M. i S. S. Pismem z dnia [...]r. podtrzymał on jednak swoją decyzję o cofnięciu skargi.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej P.p.s.a.) mającym zastosowanie w niniejszej sprawie w oparciu o art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi w aktualnym stanie prawnym wiąże sąd administracyjny, poza przypadkiem uznania, że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności powodujące niedopuszczalność cofnięcia skargi i w związku z powyższym na mocy art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. – orzeczono jak w sentencji.
su.