Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] wydanym na podstawie art. 219 Kodeksu postępowania administracyjnego Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w G., po rozpatrzeniu wniosku J.R. z dnia [...]r., postanowił odmówić mu wydania zaświadczenia o przebiegu służby pełnionej przez niego w okresie od [...]r. do dnia [...]r.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, iż J.R. po zwolnieniu ze służby otrzymał w dniu [...]r. świadectwo służby w oparciu o wówczas obowiązujące przepisy ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. nr 88, poz. 400 z późn. zm.) i Zarządzenia nr 34 Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie świadectw służby i opinii funkcjonariuszy pożarnictwa Państwowej Straży Pożarnej (Dz. Urz. MSW nr 1, poz. 29). Tym samym nie ma podstaw prawnych do ponownego potwierdzania tej służby we wnioskowanej formie.
W zażaleniu z dnia [...]r. J.R. wniósł o uchylenie postanowienia i wydanie zaświadczenia o przebiegu służby w okresie od dnia [...]r. do dnia [...]r.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Ś. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w K. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji stwierdzając, że jest ono zgodne z prawem. Nadto stwierdził, iż wydanie zaświadczenia zgodnie ze zmodyfikowanym żądaniem J.R. nie jest możliwe, bowiem treść jego żądania jest sporna i dotyczy innych postępowań sądowoadministracyjnych prowadzonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wyraził swoje niezadowolenie z podjętego rozstrzygnięcia i wniósł o jego uchylenie lub o stwierdzenie jego nieważności oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Postanowieniom obu instancji zarzucił rażące naruszenie prawa, polegające na błędnej interpretacji art. 7-11 i art. 217 K.p.a., co z mocy prawa powoduje nieważność podjętych w sprawie rozstrzygnięć oraz akcentował, iż organy administracyjne miały obowiązek wydać mu żądane zaświadczenie.
Odpowiadając na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wskazał, iż w innej sprawie prowadzonej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach o sygn. akt II SA/Ka 3463/01 przedmiotem sporu jest sprostowanie świadectwa służby skarżącego, obejmującego także okres, którego dotyczy wniosek skarżącego w rozpatrywanej sprawie. Skoro zatem powołana sprawa nie została jeszcze rozpoznana przez Sąd to nie jest możliwe wydanie zaświadczenia żądanego przez skarżącego.
W piśmie procesowym z dnia [...]r. skarżący zawarł wniosek o cofnięcie skargi, który następnie sprecyzował w piśmie z dnia [...]r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Na wstępie wyjaśnić trzeba, iż mimo, że skarga została wniesiona pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm./, to jednak podlega rozpoznaniu w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie: "ustawą p.p.s.a."/. Konsekwencja ta wynika z przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm./, który stanowi, że "sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".
Przepisy te mają zastosowanie do przedmiotowej skargi z uwagi na datę jej wniesienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego tj. w dniu [...]r.
Stosownie do treści przepisu art. 60 ustawy p.p.s.a. skarżący ma prawo do cofnięcia skargi, które jest dla sądu wiążące, z wyjątkiem przypadków jeżeli zmierzałoby ono do obejście prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Uwzględniając zatem treść oświadczeń skarżącego w przedmiocie cofnięcia skargi złożonych na piśmie w dniu [...]r., jak i w dniu [...]r. nie można uznać, że takie działanie skarżącego zmierza do obejścia prawa, a cofnięcie skargi spowoduje utrzymanie w mocy postanowienia dotkniętego wadą nieważności.
W tym stanie faktycznym i prawnym spełnione zostały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania przewidziane w art. 161 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.
Dlatego na podstawie art. 60 i 161 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 z późn. zm.) orzeczono, jak w sentencji.