Uzasadnienie
Skarżący D. Z. zrealizował na podstawie pozwolenia na budowę inwestycję polegającą na budowie domku jednorodzinnego oznaczonego nr [...] na działce nr [...] w M. przy ulicy [...]. W pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie.
Skarżący wnioskiem z dnia [...] roku wystąpił o udzielenie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku, dołączając do wniosku dokumenty wymagane przepisami prawa. W toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego, organ pierwszej instancji zażądał uzupełnienia dokumentów, jak również zwrócił skarżącemu uwagę, że nie otrzyma on pozwolenia na użytkowanie, albowiem właściciel sieci wodociągowo-kanalizacyjnej, do której podłączony jest budynek skarżącego, otrzymał decyzję odmawiającą pozwolenia na użytkowanie tych sieci.
Po uzupełnieniu żądanych dokumentów i oświadczeń, a także po złożeniu oświadczenia i umowy ze Spółdzielnią Mieszkaniową "[...]" (właścicielem sieci wod-kan) w przedmiocie wyrażenia zgody i ustalenia warunków na dostarczanie wody i odbiór ścieków z przedmiotowego budynku, Prezydent Miasta M. wydał w dniu [...] roku decyzję Nr [...], na mocy której odmówił inwestorom pozwolenia na użytkowanie budynku.
W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że zgłoszony do użytkowania budynek podłączony jest do sieci wod-kan Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]", która to Spółdzielnia nie otrzymała pozwolenia na użytkowanie tych sieci, a to z uwagi na niezgodność ich wykonania z wydanym pozwoleniem na budowę i zatwierdzonym projektem. W takim stanie faktycznym, organ pierwszej instancji stwierdził, że zachodzą przesłanki określone w art. 59 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.), co oznacza zdaniem organu, że nie można zastosować przepisu art. 59 ust. 3 Prawa budowlanego, który dopuszcza wydanie pozwolenia na użytkowanie pomimo nie wykonania wszystkich robót.
W odwołaniu od tej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie i zarzucił, że wydana została z rażącym naruszeniem prawa.
Stwierdził, że spełnił wszystkie wymogi przewidziane przepisami prawa budowlanego niezbędne do uzyskania pozwolenia na użytkowanie. W szczególności podkreślił, że zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego organ miał obowiązek wydać decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, albowiem spełnione zostały przez inwestora wszelkie warunki określone w tym przepisie. Wskazał ponadto, że organ wydając taką decyzję naruszył art. 59 ust. 5 Prawa budowlanego, zgodnie z którym odmowa wydania pozwolenia na użytkowanie nastąpić może jedynie w przypadku niespełnienia wymagań określonych w ust. 1 tego artykułu oraz w art. 57 ust. 1-4 Prawa budowlanego.
Skarżący zarzucił także naruszenie przepisu prawa formalnego, a mianowicie art. 107 § 3 kpa z uwagi na to, że jego zdaniem uzasadnienie faktyczne decyzji nie ma żadnego związku ze sprawą. Powoływane bowiem w uzasadnieniu decyzji osiedlowe sieci uzbrojenia terenu Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" nie były przedmiotem udzielonego skarżącemu pozwolenia na budowę. Sieci te realizowane były przez innego inwestora, na terenie nie objętym pozwoleniem na budowę wydanym na rzecz skarżącego.
Podważył również skarżący zasadność zastosowania przez organ pierwszej instancji art. 59 ust. 3 i 4 Prawa budowlanego, które to przepisy jego zdaniem w ogóle nie powinny znaleźć zastosowania w sprawie. Odwołał się przy tym do definicji zawartych w art. 3 Prawa budowlanego, w myśl których sieci uzbrojenia terenu są odrębnymi obiektami budowlanymi, a urządzeniami technicznymi i instalacją związaną z obiektem budowlanym są jedynie przyłącza, urządzenia instalacyjne itp.
Rozpoznając to odwołanie Wojewoda [...] zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Podzielił przy tym argumenty, jakimi posłużył się organ pierwszej instancji przy wydaniu swojej decyzji. W szczególności wskazał na trafność zastosowania przepisu art. 59 ust. 4 Prawa budowlanego i stwierdził, że nie może być dopuszczony do użytkowania budynek bez możliwości odprowadzenia ścieków, a wobec odmowy pozwolenia na użytkowanie dla właściciela sieci, takiej możliwości, zdaniem organu odwoławczego nie ma.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji powtórzył swoje argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, a Sąd podziela stanowisko skarżącego w kwestii niezgodności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa.
W pierwszej kolejności zważyć należy, że zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, właściwy organ wydaje pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego po protokolarnym stwierdzeniu na miejscu budowy zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę, a także uporządkowania terenu.
Zgodnie natomiast z art. 59 ust. 5 Prawa budowlanego organ odmawia wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w przypadku niespełnienia wymagań określonych w ust. 1, w art. 57 ust. 1 – 4 lub w art. 58.
W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że skarżący spełnił wymagania określone w art. 59 ust. 1, jak również w art. 57 ust. 1 – 4 Prawa budowlanego. Bezsporne jest również i to, że skarżący nie miał obowiązku spełnienia wymogów określonych w art. 58 Prawa budowlanego.
W toku postępowania nie stwierdzono również, aby nie zostały wykonane w części roboty wykończeniowe lub inne roboty budowlane związane z obiektem, a co za tym idzie nie było podstaw do zastosowania art. 59 ust. 3 i 4 Prawa budowlanego.
Stanowisko organów orzekających, według którego odmowa udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu uzasadniona jest jedynie okolicznością, że inny obiekt budowlany, którego inwestorem jest inna osoba i którego zakres wykracza poza granice udzielonego skarżącemu pozwolenia na budowę, nie znajduje poparcia w obowiązujących przepisach prawa, a w szczególności w przytoczonej wyżej regulacji art. 59 Prawa budowlanego. To z kolei prowadzi do wniosku, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego.
Mając powyższe na uwadze Sąd uwzględnił skargę na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy uwzględni powyższe ustalenia Sądu. Organ weźmie także pod rozwagę i przeprowadzi postępowanie w świetle zmian w Prawie budowlanym wynikających w szczególności z ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718) oraz ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz.U. Nr 93, poz. 888).
W przedmiocie wykonalności zaskarżonego postanowienia Sąd orzekł na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.