Uzasadnienie
S. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 144 kpa oraz art. 93 pkt 4 ustawy z dnia 7.07.1994 roku – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 106, poz. 1126 z zm.) utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. nakładające na W. i J.G. karę grzywny w wysokości [...] zł. Kara została orzeczona za przystąpienie do realizacji wstrzymanej postanowieniem organu nadzoru budowlanego z dnia [...] budowy wewnętrznej drogi osiedlowej na osiedlu mieszkaniowym przy ul. [...] w B. – S. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, iż nałożenie kary uzasadnia rozpoczęcie przez W. i J.G. robót budowlanych przed uzyskaniem decyzji zezwalającej na wznowienie robót, co stanowi naruszenie karnego przepisu art. 93 pkt 4 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane.
W skardze na powyższe postanowienie W. i J.G. domagali się jego uchylenia. Wskazywali na brak wykazania przez organ administracyjny rzeczywistego przystąpienia przez nich do wykonywania wstrzymanych robót. Wyrazili także wątpliwość co do możliwości ukarania jedną grzywną dwóch osób i zarzucili organowi stosowanie zasady odpowiedzialności zbiorowej.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podał, że fakt przystąpienia przez skarżących do wykonywania wstrzymanych robót budowlanych wynika ze znajdującej się w aktach I instancji "Relacji" – załącznika 20a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Sąd dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w aspekcie jego zgodności z prawem i nie będąc stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z zm.), dalej ustawa p.p.s.a., związany zarzutami ani wnioskami skargi, stwierdził, iż zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów o właściwości – art. 156 § 1 pkt 1 kpa.
Naruszenie właściwości przez organ administracji przy wydawaniu decyzji (postanowienia – art. 126 kpa) powoduje zawsze nieważność decyzji. Przepisy o właściwości mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a organy z urzędu muszą przestrzegać swojej właściwości (art. 19 kpa).
Postanowienia obu instancji zostały wydane w oparciu o art. 93 pkt 4 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 94 tego Prawa orzekanie w sprawach o czyny, określone w art. 92 i art. 93, następuje na podstawie przepisów kodeksu w sprawach o wykroczenia – ustawa z dnia 24.08.2001 r. (Dz.U. nr 106, poz. 1148 z zm.). Zgodnie z art. 9 § 1 tego kodeksu w sprawach o wykroczenia orzekają sądy powszechne. Także z art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego nie wynikają kompetencje organu nadzoru budowlanego do orzekania w sprawach uregulowanych w Rozdziale 9 - Przepisy karne.
Wydanie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia I instancji nastąpiło z naruszeniem przepisów o właściwości, a więc postanowienia te dotknięte są kwalifikowaną wadą, określoną w art. 156 § 1 pkt 1 kpa.
Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 135 i 152 ustawy p.p.s.a. w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 z zm.) orzeczono jak w sentencji.
Rozstrzygnięcie o kosztach oparto na art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA w związku z art. 97 § 2 ustawy wprowadzającej (...) z dnia 30.08.2002 r.
Stwierdzenie nieważności postanowień obu instancji czyni zbędnym dokonanie przez Sąd merytorycznej kontroli tych postanowień, jak również oceny zasadności zarzutów skarżących.