Uzasadnienie
Prezydent Miasta Ż. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 55 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego wydał na rzecz A Sp. z o.o. pozwolenia na użytkowanie dla inwestycji "Kompleksowa przebudowa skrzyżowania ul. [...] (droga krajowa nr [...]) z Al. [...] oraz drogą publiczną łączącą ul. [...] z ul. [...] w Ż., poza pasem drogowym drogi krajowej nr [...]. W uzasadnieniu decyzji tej organ pierwszej instancji wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w piśmie z dnia [...] r. stwierdził, że wprowadzone zmiany w projekcie budowlanym nie są istotne, ponieważ polegały na zawężeniu jezdni z 6 m. na 5,5 m oraz na wprowadzeniu dodatkowego zjazdu na posesję A. i T.W.. Dodatkowy zjazd wykonany został na wniosek A. i T. W. i nie wywiera wpływu na warunki użytkowe drogi, a zwężenie jezdni do 5,5 m nie narusza wartości minimalnych określonych w § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. (Dz. U. Nr 43, poz. 430). Natomiast prawo wejścia na teren dla realizacji przedmiotowej inwestycji istniało na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] r.
Od decyzji tej odwołanie wnieśli A. i T. W., którzy wyrazili niezadowolenie z wydanej decyzji i wskazali, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie rozpatrzył wszystkich zagadnień przez nich podnoszonych dotyczących wymogów technicznych jakie winna spełniać realizowana inwestycja, a okoliczność ta skutkuje zagrożeniem dla użytkowników drogi. Odwołujący się podnieśli zastrzeżenia odnośnie wejścia w trakcie realizacji inwestycji na ich nieruchomość i związanych z tym szkód jakie powstały w trakcie jej realizacji.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 56, art. 57 i art. 59 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał, że inwestor stosownie do postanowień art. 57 ust. 1 w zawiadomieniu o zakończeniu budowy obiektu budowlanego dołączył wymagane dokumenty, jak również oświadczenia kierownika budowy potwierdzone przez projektanta. Podnoszone przez odwołujących się zastrzeżenia związane z podziałem i wykupem działek dla tego rozstrzygnięcia są bezpodstawne.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli A. i T. W. wnosząc o jej uchylenie jako sprzecznej z przepisami prawa. W szczególności skarżący podnieśli, że organy administracji nie naprawiły im szkód związanych z realizacją inwestycji, a kierując zastrzeżenia pod adresem decyzji Wojewody [...] wskazali, że ta sama sprawa, a organ ten podejmuje dwa różne rozstrzygnięcia. Nadto wskazali, że organ odwoławczy nie odniósł się do zgłoszonych przez nich zastrzeżeń dotyczących warunków technicznych inwestycji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy przywołał argumentację zamieszczoną w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Organ ten wskazał, że zarzuty podnoszone przez skarżących winny być akcentowane w ramach postępowania związanego z pozwoleniem na budowę, natomiast na obecnym etapie postępowania są bezzasadne.
Skarżący pismem procesowym z dnia [...] r. ustosunkowali się do odpowiedzi na skargę organu odwoławczego i zamieścili w nim polemiczne stanowisko względem poglądów wyrażonych przez ten organ. Dodatkowo w piśmie procesowym z dnia [...] r. wyrazili dezaprobatę względem działań podejmowanych przez organy Miasta Ż. Pismem z dnia [...] r. skarżący poinformowali Sąd, że cofają skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...]. Skarżący nie podali żadnych przyczyn cofnięcia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Z dniem 1 stycznia 2004 r. uległ zmianie stan prawny i w myśl postanowień art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
W konsekwencji oznacza to, że stosownie do postanowień rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652) sprawa podlega rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.
Stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd administracyjny wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Po myśli art. 60 wyżej wymienionej ustawy skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie takie wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności.
W rozpatrywanej sprawie wyczerpane zostały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania przewidziane przytoczonym powyżej przepisem, gdyż strona postępowania w sposób skuteczny cofnęła skargę. Przeprowadzona analiza cofnięcia skargi pozwoliła stwierdzić, że cofnięcie to nie zmierza do obejścia prawa, jak również nie prowadzi do utrzymania w mocy uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego dotkniętej wadą nieważności.
Mając zatem na uwadze powyższe ustalenia należało stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy postanowić jak w sentencji.