Uzasadnienie
W piśmie z dnia [...]r. skierowanym do Prezydenta Miasta C. C. P., powołując się na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...]r., nr [...], orzekającą o nabyciu z mocy prawa przez Gminę C. z dniem [...]r. własności nieruchomości drogowej, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni 520 m², położonej w C., stanowiącej poprzednio własność S. i C. P., wniósł o wypłatę należnego odszkodowania.
Po rozpatrzeniu wniosku Prezydent Miasta C. decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 73 ust. 2 pkt 1, ust. 4, ust. 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 872 ze zm.) oraz art. 130 ust. 1 i 2, art. 132 ust. 1,2 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst. jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 46, poz. 543), (1) ustalił wysokość odszkodowania za nieruchomość gruntową, przejętą z mocy prawa na rzecz Gminy C., w kwocie [...]zł, (2) zobowiązał Zarząd Miasta C. do wypłaty odszkodowania na rzecz S. i C. P. w terminie 14 dni od dnia,w którym decyzja stanie się ostateczna, (3) pouczył, że w przypadku zwłoki lub opóźnienia w zapłacie odszkodowania stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego.
W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że na podstawie Uchwały nr [...] Miejskiej Rady Narodowej z dnia [...] przedmiotowa nieruchomość stanowi drogę gminną. Kwotę odszkodowania ustalono na podstawie operatu szacunkowego, uwzględniającego stan nieruchomości z dnia wejścia w życie ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające (...) i poziomu cen z dnia orzekania o odszkodowaniu według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości. Na rozprawie administracyjnej przeprowadzonej w dniu [...]r. były właściciel zażądał odszkodowania w wysokości [...]zł, bądź przydzielenia działki zamiennej. Z uwagi na brak akceptacji kwoty ustalonego odszkodowania, za niecelowe uznano proponowanie działki zamiennej.
W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej C. P. wskazał, iż kwestia odszkodowania za działkę zajętą bez jego zgody ciągnie się od 30 lat. W jego ocenie cena za 1 m² gruntu, w okolicy przejętej przez Gminę drogi kształtuje się w wysokości [...] zł za działki uzbrojone oraz [...]zł za nieuzbrojone.
Wojewoda Ś. decyzją z dnia [...]r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu `postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071), oraz art. 98 ust. 3, art. 130 ust. 1 i 2 i art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst. jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 46, poz. 543) utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną.
W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że odszkodowanie za działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne przysługuje w wysokości uzgodnionej z właścicielem gruntu, a jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, to ustala się je według zasad i trybu obowiązującego przy wywłaszczaniu nieruchomości określonych w artykułach 128 do 134 tej ustawy. Odszkodowanie zostało ustalone po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego (operat szacunkowy) uwzględniającej wartość rynkową nieruchomości. Natomiast odwołujący się nie przedstawił kontrdowodu, któryby wskazywał, że wartość spornej działki jest wyższa.
Powyższa decyzja zaskarżona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez C. P., który wyjaśnił, że w latach siedemdziesiątych dokonał podziału placu o powierzchni około 10.000 m² na działki budowlane, bo ten zabieg umożliwiał mu pozostawienie we władaniu przynajmniej część placu. Dokonując tego podziału nie uwzględniono jego koncepcji, gdyż wydzielono plac o powierzchni 520 m² na drogę, która jego zdaniem nie była potrzebna. Opinia biegłego została sporządzona bez udziału i możliwości konsultacji z jego strony. Operat szacunkowy został sporządzony stronniczo, a twierdzenie, że odebrano mu drogę jest kłamstwem, bowiem drogę wykonały dopiero odpowiednie władze.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ś. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Zaakcentował, że skarżący kwestionując wysokość odszkodowania ustalonego na podstawie operatu szacunkowego nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających zasadność zarzutów.
W piśmie procesowym, datowanym [...]r. skarżący podtrzymał argumentację skargi, iż ustalając odszkodowanie przyjęto cenę za 1 m² gruntu tylko [...] zł, gdy tymczasem w niedalekiej odległości waha się w granicach od [...] do [...] zł za m². Na koniec wskazał, że za tę działkę mógł nabyć mieszkanie dwupokojowe w blokach, a obecnie za proponowane odszkodowanie zaledwie pomieszczenie łazienkowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu niniejszej sprawy stwierdził, co następuje
Skarga nie jest uzasadniona.
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) "sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze. zm.).
W świetle przepisu art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, niestanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Sporna nieruchomość stanowi drogę gminną na podstawie uchwały Miejskiej Rady Narodowej w C. z dnia [...]r., nr [...]. Deklaratoryjną decyzję, o nabyciu z mocy prawa przez Gminę C. z dniem [...] r. własności przedmiotowej nieruchomości drogowej, wydał Wojewoda Ś. w dniu [...] r..
Przepis art. 73 ust. 4 ostatnio powołanej ustawy odsyła w zakresie ustalania odszkodowania ogólnie do zasad i trybu ustanowionych w przepisach ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst. jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 46, poz. 543 ze zm.), to jest jej rozdziału 4 działu III, a zgodnie z art. 130 ust. 2 tej ustawy ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, szacującej wartość nieruchomości. Podstawę do ustalenia wysokości odszkodowania stanowi wartość nieruchomości według stanu z dnia wejścia w życie omawianej ustawy z dnia 13 października 1998 r., przy czym nie uwzględnia się wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego trwałymi nakładami poczynionymi po utracie przez osobę uprawnioną prawa do władania gruntem (art. 73 ust. 5). Dodać trzeba, że podjęcie decyzji o ustaleniu odszkodowania powinno być poprzedzone rozprawą administracyjną z udziałem stron postępowania i rzeczoznawcy majątkowego (art. 118 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami).
Odnosząc powyższe spostrzeżenia do rozpatrywanej sprawy stwierdzić przyjdzie, że opisane wyżej wymogi, zdaniem Sądu, zostały zachowane. Wartość rynkową spornej nieruchomości ustalono na podstawie operatu szacunkowego, uwzględniającego jej stan w dniu [...]r. oraz wartość rynkową z dnia wydania decyzji. Skarżącemu udostępniono kopię operatu szacunkowego, co prawda po pewnych perturbacjach, lecz nie zmienia to faktu, że go otrzymał. Wydanie decyzji zostało poprzedzone rozprawą administracyjną z udziałem skarżącego oraz rzeczoznawcy, który potwierdził, iż wartość spornej nieruchomości nie uległa zmianie. Natomiast stwierdzenie skarżącego wskazujące, że wartość sąsiednich nieruchomości była wyższa, od wartości ustalonej w operacie, nie zostało wsparte jakimkolwiek dowodem, przy czym w ocenie Sądu nie musiała to być opinia rzeczoznawcy tak jak, to stwierdził organ odwoławczy.
Sąd nie dopatrzył się również, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy postępowania w taki sposób, który mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie składu orzekającego stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony, a ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów, przy czym stronie zapewniono czynny udział w postępowaniu. Wytknąć należy organowi pierwszej instancji, iż postępowanie prowadził w sposób przewlekły, co jednak pozostaje bez wpływu na wyżej już sformułowaną przez Sąd ocenę, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Mając na względzie całokształt okoliczności rozpoznawanej sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.), skargę oddalił.