Uzasadnienie
Po rozpatrzeniu wniosku [...] Agencji A SA w G. z dnia [...] Burmistrz Miasta S. decyzją podjętą w dniu [...] nr [...], ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przebudowy istniejącego wyciągu orczykowego nr [...] na wyciąg krzesełkowy, położony w S. (dolna stacja przy ul. N. na działkach wg wykazu właścicieli – w ramach tych samych działek, osi wyciągu oraz stacji napędowej i przewojowej). Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ I instancji powołał przepisy art.40-42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 89, poz.415). W uzasadnieniu organ ten powołał się na zgodność inwestycji z zapisem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przez Radę Miasta S. nr [...], opublikowanego w Dz. Urzęd. Woj. [...]. z dnia [...] Nr [...]. Po uzyskaniu pozytywnych opinii Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] i Starosty [...] z dnia [...], organ I instancji uznał też, że planowana przebudowa wyciągu przy zastosowaniu urządzeń nowej generacji powinna korzystnie wpłynąć na środowisko naturalne, istniejące zagospodarowanie terenu oraz krajobraz.
W odwołaniu od decyzji S.K. oraz Spółka B w S. zarzucili błędne zaliczenie w załączonym wykazie do Wspólnoty C osób, które nie posiadają tytułu prawnego do uczestniczenia we wspólnocie, wnosząc o wskazanie jako właściciela działek nr [...] oraz [...], Spółki B. Odwołanie od decyzji wnieśli także A.H., H.M., J.K., J.P., M.H., T.J. M., U. B., T.K., W.K. i J.M., którzy sprzeciwili się realizacji inwestycji na ich gruncie przez [...], która ich zdaniem, przywłaszcza sobie prawo do wyłącznego pobierania przychodów z działalności narciarskiej. Z kolei M. i S.R. w odwołaniu zarzucili, że inwestycja jest źle zaplanowana i narusza ich interesy. Wreszcie, I.P. powołując się na udział we Wspólnocie C po A. i J.W., podniosła że [...] nie wypłaca należnych odszkodowań, zaś wydana decyzja jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego, a przy tym zawarto w niej błędne pouczenie o terminie wniesienia odwołania.
Zaskarżoną decyzją po rozpatrzeniu wszystkich odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził bowiem, iż planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego, jako że jej obszar stanowi teren rekreacyjno-wypoczynkowy (80 UT), teren wyciągu narciarskiego orczykowego (T 11) i tereny leśne (178 RL). Stąd też zdaniem organu, podniesione przez odwołujących się kwestie co do warunków technicznych inwestycji i braku zgody właścicieli nieruchomości, nie mają znaczenia w niniejszej sprawie. Co do stanu prawnego nieruchomości, organ II instancji wyjaśnił, iż brak jest decyzji właściwego organu o uznaniu [...] za wspólnotę gruntową i wykazu osób uprawnionych do korzystania z tej wspólnoty, zaś w toku jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji o zatwierdzeniu Spółki dla zagospodarowania wspólnoty. Stad też doręczenie decyzji nastąpiło do rąk wszystkich zainteresowanych. Wreszcie, za nieistotne uznano błędne określenie terminu do wniesienia odwołań.
W skardze na powyższą decyzję I.P. zarzuciła jej niezgodność z zapisem obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego oraz brak czytelnego załącznika graficznego, przedstawiającego przebieg inwestycji. Zdaniem skarżącej, z uwagi na nieuczciwie działanie [...] Agencji A popieranej przez urzędy, wybudowanie nowego wyciągu krzesełkowego, doprowadzi do bezprawnego wywłaszczenia ich gruntów.
Odpowiadając na skargę, Prezes SKO w B. wniósł o jej oddalenie, gdyż podniesione w niej kwestie nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Pismem z dnia [...] skarżąca na wezwanie Sądu wyjaśniła, iż jest właścicielem działek nr [...],[...],[...],[...] i [...], które sąsiadują z terenem inwestycji i stanowią trasy narciarskie oraz przysługuje jej udział we wspólnocie gruntowej [...] do działek nr [...],[...] i [...]. Ponadto, skarżąca podała, iż właścicielem działek sąsiadujących z inwestycją jest także jej brat A.W.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie mogła odnieść skutku, jako że wniesiona została przez nieuprawniony podmiot. Pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz.368 ze zm.), obowiązującej w dacie wniesienia skargi, legitymacja czynna przysługiwała każdemu, kto miał w tym interes prawny, prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz organizacji społecznej w zakresie jej statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób (art.33 ust.2 cyt. ustawy).
Tymczasem skarżąca nie wykazała interesu prawnego w rozumieniu powyższej ustawy. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że interes prawny istnieje wówczas, gdy zgłoszone żądanie oparte jest na konkretnej normie prawnej. Musi on mieć charakter obiektywny, co oznacza, że o jego istnieniu nie decyduje przekonanie zainteresowanego, ale ocena ustawodawcy. Legitymacji czynnej nie tworzy też fakt uznania za stronę przez organ administracji. Przymiot strony w sprawie ustalenia warunków zabudowy terenu przysługuje właścicielowi (użytkownikowi wieczystemu) nieruchomości objętej zamierzeniem inwestycyjnym lub bezpośrednio sąsiadującej. Zdaniem Sądu, skarżąca nie może wywodzić interesu prawnego z przymiotu własności działek nr [...],[...],[...],[...] i [...], które stanowią trasy narciarskie. Sporna inwestycja nie dotyczy bowiem zagospodarowania tych działek i nie ma wpływu na sposób wykonywania uprawnień właścicielskich, przez skarżącą.
Działki te nie sąsiadują też z trasą wyciągu (k. [...] akt adm.). Toczące się postępowanie sądowe o odszkodowanie z tytułu korzystania przez [...] z powyższych działek nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, której przedmiotem jest ustalenie warunków zabudowy dla przebudowy istniejącego wyciągu orczykowego na krzesełkowy w ramach tej samej trasy.
Legitymacji w niniejszej sprawie skarżąca nie może też wywodzić z faktu przysługiwania jej udziału we Wspólnocie C. Obszar ten stanowi teren spornej inwestycji. Aczkolwiek organ odwoławczy wskazał na wątpliwości prawne co do uznania [...] za wspólnotę gruntową i brak wykazu osób uprawnionych oraz toczące się postępowanie o stwierdzeniu nieważności decyzji o zatwierdzeniu Spółki dla zagospodarowania wspólnoty, wskazać przyjdzie, iż ustawa z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (Dz.U. Nr 28, poz.169 ze zm.), jednoznacznie przyznaje osobowość prawną Spółce do sprawowania zarządu (art.15 powołanej ustawy).
Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 9 grudnia 1968 r. sygn.akt III CZP 89/69 (OSNC 1970/10/173), udziałowcowi wspólnoty gruntowej nie przysługują uprawnienia wynikające z przepisów kodeksu cywilnego o współwłasności w takim zakresie, w jakim byłoby to sprzeczne z zasadami wynikającymi z ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych oraz statutu Spółki powołanej do zarządu wspólnot. Zatem tylko Spółka, a nie jej udziałowiec może działać na zewnątrz (uchwała SN z dnia 23 sierpnia 1968 r. sygn.akt III CZP 73/68 (OSNCP 1969/5/90).
Powołanymi do zarządu, reprezentowania wspólnoty na zewnątrz, a więc również występowania w sprawach dotyczących nieruchomości wchodzących w skład wspólnoty, są wyłącznie przewidziane w statucie organy wspólnoty. Poszczególny uczestnik wspólnoty może zaś działać jedynie za pośrednictwem organów statutowych, a nie własnym swoim prawem.
Zatem nawet przy przyjęciu, iż skarżącej przysługuje udział we Wspólnocie C, która nie może prawidłowo funkcjonować z braku organów powołanych do jej reprezentacji, nie jest ona legitymowana do wykonywania uprawnień właścicielskich w stosunku do nieruchomości, stanowiącej teren inwestycji, bowiem nie przysługuje jej ani współwłasność, ani też inny tytuł prawny w rozumieniu kodeksu cywilnego.
Wreszcie, skoro interes prawny musi być własny, prawa własności przysługujące innym osobom (brata skarżącej A.W.), nie mogą skutkować przyznaniem legitymacji skarżącej.
Z tych wszystkich względów skarga jako wniesiona przez nieuprawniony podmiot podlegała oddaleniu bez badania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oparto na przepisie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.
Nr 153, poz.1270) w zw. z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm.).
SW