Uzasadnienie
Pierwotną dokumentacją projektową - z lutego 1997 r. - Celina i Grzegorz K. objęli zamiarem inwestycyjnym szerszy zakres robót budowlanych związanych z rozbudową i modernizacją ich budynku mieszkalnego położonego przy ul. S. w L., na działce nr 669/16, do której przylega niezabudowana nieruchomość skarżących. W tym zakresie przedmiotowym Burmistrz Miasta L. decyzją z dnia 28 lutego 1997 r. zatwierdził projekt oraz udzielił wnioskodawcom pozwolenia na budowę /rozbudowę/, zaś Wojewoda K. nie uwzględniwszy odwołania Franciszka S. decyzją z dnia 17 kwietnia 1997 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na skutek skargi Franciszka S. decyzję organu odwoławczego uchylił Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 września 1998 r. II SA/Ka 851/97, w uzasadnieniu którego zwrócił uwagę na niedołączoną do akt decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz na potrzebę wyjaśnienia, w jakiej odległości od granicy nieruchomości skarżących usytuowany jest obiekt budowlany przewidziany do rozbudowy i modernizacji. Po wydaniu tego wyroku organ odwoławczy decyzją z dnia 18 grudnia 1998 r. wydaną na podstawie art. 138 par. 2 Kpa uchylił decyzję organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania.
Nowo opracowaną w lipcu 1999 r. dokumentacją projektową objęto jeden tylko zamiar inwestycyjny, który w projekcie architektoniczno-konstrukcyjnym określono jako dobudowę klatki schodowej, oznaczonej cyfrą "2" na planie zagospodarowania w skali 1:1000, zaopatrzonym w pieczęcie Starostwa Powiatowego w T. /Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej/. gdzie ten obiekt budowlany jest w odległości 5.0 m od granicy nieruchomości własności Franciszka S. /pole orne/.
O zatwierdzenie tego projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wystąpiła do organu I instancji Celina K. wnioskiem z dnia 16.07.1999 r.
Decyzją z dnia 12 sierpnia 1999 r. wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 1 i art. 36 Prawa budowlanego /Dz.U. 1994 nr 89 poz. 414 ze zm./ Burmistrz Miasta L., powołując się na zawarte w 1991 r. i objęte aneksem porozumienie o powierzeniu spraw z tego zakresu do jego kompetencji, zatwierdził przedmiotowy projekt budowlany i udzielił Celinie K. pozwolenia na dobudowę klatki schodowej do budynku mieszkalnego.
Od tej decyzji odwołanie wnieśli Irena Szary i Franciszek S. zarzucając, że wyrokiem z dnia 9 września 1998 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego zakazano "rozbudowy i modernizacji budynku" i dlatego kategorycznie sprzeciwiają się tej decyzji określonej jako bezprawna.
Organ odwoławczy decyzją z dnia 7 września 1999 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyjaśnił, że powołany w odwołaniu wyrok NSA dotyczy innej sprawy, a mianowicie rozbudowy i modernizacji budynku /będącej w toku/, natomiast przedmiotem zaskarżonej decyzji była wyłącznie dobudowa klatki schodowej - koniecznej ze względów bezpieczeństwa użytkowników budynku mieszkalnego. Inwestor dołączył do wniosku wszystkie niezbędne dokumenty tj. projekt budowlany wraz z opiniami i uzgodnieniami, dowód dysponowania nieruchomością /wypis z księgi wieczystej/, wyrys z mapy zasadniczej w skali 1:1000 oraz decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Klatka schodowa została zaprojektowana zgodnie z przepisami prawa i spełnia wszystkie warunki techniczne w zakresie bezpieczeństwa pożarowego i usytuowania w stosunku do granic.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego powtórzono argumenty odwołania, to jest, że rozbudowa domu mieszkalnego i dobudowa klatki schodowej nie da się pogodzić z wyrokiem NSA z dnia 9 września 1998 r. Skarżący podnieśli, że objęty tą rozbudową budynek usytuowany jest w odległości mniejszej od ustawowo wymaganych 4 metrów.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi, której zarzuty są identyczne jak w odwołaniu.
W pismach procesowych z dnia 20.10.1999 r., 16.11.1999 r., 20.07.2000 r. i 15.05.2001 r. skarżący w dalszym ciągu kwestionowali odległości od granicy nie tylko klatki schodowej, której dotyczy zaskarżona decyzja, ale także całego budynku mieszkalnego, garażu i budynku gospodarczego na działce należącej do inwestora. Podnieśli, że odległość ta wynosi tylko 2,5 m, zaś Sąd Rejonowy w T. - prowadząc sprawę o zasiedzenie - przyjął nieprawidłową mapę określającą przebieg granicy.
Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym skarżący dodatkowo wyjaśnili, że jeśli chodzi o odległość obiektu budowlanego, jakim jest zrealizowana już klatka schodowa z otworami okiennymi i drzwiami skierowanymi w stronę ich nieruchomości, to według nich odległość ta wynosi ponad 3 metry, ale mniej niż wymagane w takiej sytuacji 4 m.
Zainteresowani Celina i Grzegorz K. wnieśli o oddalenie skargi oświadczając, że w 1999 r. zawieszono postępowanie administracyjne w zakresie sprawy dotyczącej modernizacji i rozbudowy innych obiektów na ich działce, gdyż w tym zakresie odległości były kwestionowane, nie zaś dobudowy klatki schodowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ dopuszcza w art. 33 ust. 1 - na wniosek inwestora, aby zakresem pozwolenia na budowę objęta została tylko wydzielona część zamierzenia inwestycyjnego, jakkolwiek w takim wypadku inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego. Taki właśnie wniosek z dnia 16 lipca 1999 r. - dotyczący dobudowy klatki schodowej - złożyła Celina K. organowi architektoniczno-budowlanemu, dołączając do niego projekt budowlany tego obiektu, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i mapę geodezyjną w skali 1:1000, na której tenże obiekt oznaczono cyfrą "2" i odległość 5,0 m od jego krawędzi do granicy nieruchomości oznaczonej kolorem brązowym.
Na możliwość wydania decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty jedynie w części wskazuje również art. 104 par. 2 Kpa. Nie jest więc zasadne kwestionowanie przez skarżących decyzji w tym właśnie zakresie przedmiotowym poprzez powoływanie się na treść wyroku NSA z dnia 9 września 1998 r. odnoszącego się do całościowej rozbudowy budynku mieszkalnego i jego modernizacji /m.in. obejmującej inne otwory okienne od strony nieruchomości skarżących/, ani tym bardziej przy wskazywaniu na inne obiekty /garaż, budynek gospodarczy/, które miałyby być usytuowane na działce inwestorów bliżej spornej granicy nieruchomości.
Obiekt budowlany będący przedmiotem niniejszej sprawy rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją, a więc dobudowana klatka schodowa /w miejscu rozebranej werandy/ z głównym wejściem do budynku mieszkalnego, jest usytuowany w odległości 5,0 m od granicy nieruchomości, stąd nie narusza wymaganej odległości 4 m /par. 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie/.
Należy nadmienić, że w razie prawomocnego rozstrzygnięcia przebiegu granicy w postępowaniu przed sądem powszechnym, w którym okazałoby się, że odległość ta jest mniejsza /jak twierdzi skarżący/, to nie byłaby wyłączona możliwość wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa, jednak ta kwestia nie jest aktualna w sprawie objętej kognicją sądu.
Sąd uwzględniając stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji, która nie narusza prawa materialnego i przepisów postępowania w zakresie mającym wpływ na wynik tej sprawy - skargę oddalił na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.