Uzasadnienie
Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B.-B. decyzją z dnia [...] r. zmienił decyzję z [...] r. w sprawie przyznania T. T. zasiłku stałego wyrównawczego poprzez ustalenie, że świadczenie przysługuje do [...] r. Od decyzji tej odwołanie wniosła strona, która wyraziła swoje niezadowolenie z otrzymanej decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B.-B. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 27 ust. 4, art. 43 ust. 2a i art. 45 ustawy z 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (tj. z 1998 r. Dz. U. Nr 64, poz. 414 z późn. zm.) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji o zmianie decyzji przyznającej skarżącemu zasiłku stałego wyrównawczego.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wyraził swoje niezadowolenie z otrzymanych decyzji i podniósł, że o zmianie miejsca zamieszkania poinformował właściwe organy w odpowiednim terminie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B.-B. [...] r. przekazało do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzję z dnia [...] r. Nr [...] mocą, której działając na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym uchyliło zaskarżoną decyzję z dnia [...] r. Nr [...] i utrzymaną w mocy decyzję z dnia 27 lutego 2003 r. Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B.-B. Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B.-B. sprostowało oczywistą omyłkę w osnowie decyzji z dnia [...] r. Nr [...] polegającą na jej uzupełnieniu poprzez dodanie, że "sprawa jest przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji". Skarżący w stosunku do decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.-B. z dnia [...] r. [...] oraz postanowienia tegoż organu z dnia [...] r. Nr [...] nie wniósł skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Z dniem 1 stycznia 2004 r. uległ zmianie stan prawny i w myśl postanowień art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. Poz. 1270).
W konsekwencji oznacza to, że stosownie do postanowień rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652) sprawa podlega rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.
Stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270) sąd administracyjny wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienione w art. 161 § 1 pkt. 1 i 2 wyżej wymienionego przepisu.
Zgodnie z treścią art. 54 § 3 cytowanej ustawy organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B.-B. wykorzystało przysługującą mu z mocy art. 38 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, a obecnie z tytułu art. 54 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), możliwość i uwzględniło w całości skargę poprzez uchylenie zarówno swojej decyzji jak i decyzji wydanej przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B.-B. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
W tym stanie faktycznym i prawnym wyczerpane zostały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania przewidziane przytoczonym powyżej przepisem, gdyż postępowania sądowe stało się bezprzedmiotowe.
Z uwagi na zwolnienie skarżącego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2002 r. sygn. akt II SA/Ka 1812/03 od wpisu od skargi nie zachodziła konieczność orzekania o kosztach postępowania.
Mając zatem na uwadze dokonane ustalenia należało postanowić jak w sentencji.