Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek skargi zasługuje na uwzględnienie, bowiem Sąd stwierdził naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
Otóż na gruncie obowiązujących przepisów nie można w sposób bezwzględny wiązać uprawnień do przebywania w lokalu z faktem trwania małżeństwa. Uprawnienia te nie wynikają zwłaszcza wprost z normy zawartej w art. 23 Krio, który kreuje pożądany model relacji między małżonkami i może stanowić podstawę wykonywania przez nich praw i obowiązków małżeńskich.
Na podstawie tej normy można zatem konstruować jedynie domniemanie, że małżonkowie pozostają we wspólnym pożyciu, a w konsekwencji tego domniemania należy uznać, że w przypadku dysponowania przez jednego z małżonków samoistnym uprawnieniem do przebywania w danym lokalu, drugiemu z nich przysługuje takie uprawnienie w sposób pochodny, o ile oczywiście nie służy mu także uprawnienie samoistnie. Obalenie powyższego domniemania jest możliwe przez udowodnienie pozostawania małżonków w separacji faktycznej.
O ile separacja ta przejawia się w trwałym opuszczeniu dotychczas wspólnie zajmowanego lokalu przez małżonka korzystającego z uprawnienia pochodnego, to można mówić o jego rezygnacji z tego uprawnienia, które wówczas wygasa. Na tego rodzaju sytuację powoływały się skarżące w toku postępowania administracyjnego, a mąż skarżącej nie oponował ich twierdzeniom. Przepis art. 81 Kpa dawał zatem podstawy do uznania przedstawionych przez nie okoliczności za udowodnione. W rezultacie zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia, co uzasadnia uchylenie tylko decyzji organu odwoławczego.
Z tych względów na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 1 i art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono, jak w sentencji.