Uzasadnienie
J.K. wnioskiem z dnia [...] zwrócił się do Urzędu Miejskiego w B. o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Wraz z wnioskiem złożył deklarację o wysokości dochodów, zaświadczenie o uzyskanych świadczenia z pomocy społecznej i zaświadczenie o zarejestrowaniu w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku.
Decyzją z dnia [...] nr [...] Kierownik Referatu Dodatków Mieszkaniowych, działając z upoważnienia Prezydenta Miasta B. przyznał J.K. dodatek mieszkaniowy w wysokości [...] zł. miesięcznie na okres od [...] do [...].
W uzasadnieniu organ podał, że strona prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, a jej dochód nie przekracza maksymalnego dopuszczalnego dochodu.
Jednakże z uwagi na to, że powierzchnia użytkowa zajmowanego przez stronę mieszkania wynosi [...] m² i jest większa od powierzchni normatywnej, określonej w ustawie dla jednej osoby (35 m²), to wydatki ponoszone przez stronę na jej mieszkanie przeliczono na przypadającą jej powierzchnię normatywną.
W odwołaniu z dnia [...] strona wniosła o zmianę niekorzystnej decyzji zarzucając, że rzeczywisty metraż mieszkania wynosi [...] m², a różnica ([...] m²) wynika z doliczenia małego korytarzyka, z którego korzysta również mieszkający obok lokator.
Decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 6 i 16 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. nr 71, poz. 734) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że warunkiem powstania uprawnienia do dodatku mieszkaniowego jest spełnienie przesłanek wymienionych w art. 2 ust. 1, art. 6 i art. 16 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych(Dz. U. nr 71, poz. 734 z późn. zmianami), a ustawodawca nie przewidział żadnych odstępstw od ustalonych warunków w zakresie przekroczenia normatywnej powierzchni lokalu mieszkalnego, co powoduje niemożność przyznania stronie dodatku mieszkaniowego w wyższej wysokości. Zdaniem organu zarzuty podniesione przez stronę na okoliczność wskazaną w odwołaniu nie mogą stanowić podstawy do zmiany decyzji, gdyż z dokumentów znajdujących się w aktach wynika, że powierzchnia ustępu i korytarza, wynosząca łącznie [...] m² została w [...] podzielona na dwóch lokatorów i dlatego strona opłaca czynsz jedynie za połowę tej powierzchni, czyli od [...] m² co z zajmowanym mieszkaniem strony ([...] m²) daje razem powierzchnię [...] m².
W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i domagał się przyznania dodatku mieszkaniowego w wyższej wysokości.
Podtrzymał argumentację przytoczoną w odwołaniu i zarzucił, że z doliczonej mu w [...] powierzchni korytarza o wielkości [...] m² korzysta sąsiadka i osoby postronne, a obok drzwi do mieszkania skarżącego w odległości [...] m² znajduje się ubikacja, która jest także dostępna sąsiadce i osobom postronnym. Zdaniem skarżącego nie może on płacić za nadmetraż, gdyż korzystają z niego także inne osoby.
W odpowiedzi na skargę z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie.
W uzasadnieniu podniosło, że skarżący już w [...] kwestionował zawyżoną jego zdaniem powierzchnię zajmowanego przez niego mieszkania. Wówczas dokonano pomiaru i ustalono, że zajmuje pokój o powierzchni [...] m² i kuchnię o powierzchni [...] m², co łącznie daje powierzchnię [...] m².
Ponadto skarżący jest współnajemcą korytarza o powierzchni [...] m² i ustępu o powierzchni [...] m², co łącznie stanowi powierzchnię [...] m², która podzielona przez dwóch użytkowników daje powierzchnię [...] m², dla każdego z nich. Powierzchnię tą dodano do powierzchni pokoju i kuchni skarżącego (co łącznie stanowi powierzchnię [...] m² mieszkania) i dopiero od tej powierzchni wyliczony został dodatek mieszkaniowy dla skarżącego.
Organ odwoławczy przywołał ponadto okoliczności i argumenty przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzając, że nie znajduje podstaw do zmiany tej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, iż mimo, że skarga została wniesiona pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. U. nr 74, poz.368 ze zm./, to jednak podlega rozpoznaniu w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz.1270/, zwanej dalej w skrócie: ustawą p.p.s.a.
Konsekwencja taka wynika z przepisu art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz.1271/, który stanowi że "sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".
Sąd administracyjny powołany jest do kontroli zgodności z prawem poddanych jego właściwości decyzji, postanowień, czynności i innych aktów prawnych. Zatem bada czy podczas ich wydania nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub procesowego i to w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. sądy nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w nich podstawą prawną, ale zobowiązane są badać legalność zaskarżonych aktów także z urzędu, w zakresie zarzutów nie podniesionych w skardze. Natomiast na mocy art. 135 ustawy p.p.s.a. mogą stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Oznacza to, że Sąd Administracyjny w ramach swojej właściwości nie jest uprawniony do przyznania w wyższej wysokości dodatku mieszkaniowego dla skarżącego.
W ramach dokonanej oceny zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem stwierdzono, że nie spełnia ona wymogów prawa.
Obowiązująca od dnia 1 stycznia 2002r. ustawa z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych /Dz. U. Nr 71, poz.734/, zwana dalej w skrócie: ustawą uzależnia przyznanie świadczenia w postaci dodatku mieszkaniowego od spełnienia przesłanek wskazanych w art. 2 do art. 7 i w art. 16 ustawy, czyli przyznaje to świadczenie na rzecz osób spełniających tzw. kryterium powierzchniowe i dochodowe.
Z treści art. 6 ust. 10 ustawy wynika, że wysokość dodatku mieszkaniowego łącznie z ryczałtem, o którym mowa w ust. 7 tej ustawy, nie może przekraczać 70 % wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub 70 % faktycznych wydatków ponoszonych za lokal, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni.
Z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy wynika, że skarżący zajmuje lokal mieszkalny o powierzchni [...] m2, ale kwestionuje samodzielne użytkowanie części powierzchni korytarza (o [...] m2) doliczonej mu w związku z użytkowaną powierzchnią wspólną ([...] m2).
Należy w tym miejscu zauważyć, że celem ustawy o dodatkach mieszkaniowych jest wsparcie osób, które znajdują się w trudnej sytuacji i nie są w stanie pokryć bieżących wydatków na zajmowane mieszkanie.
Bezspornym w sprawie jest, że skarżący ma właśnie taką sytuację materialną, a podnoszone przez niego zarzuty wymagały ustalenia lub stwierdzenia przez właściwe organy jaka jest treść umowy najmu lokalu mieszkalnego skarżącego oraz plan rozmieszczenia jego mieszkania.
Zatem czy wspólne użytkowanie pomieszczeń wymaga udostępnienia ich osobom trzecim i czy faktycznie takie osoby korzystają z powierzchni wliczonych skarżącemu do metrażu jego lokalu mieszkalnego.
Złożone przez skarżącego na odwrocie wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego adnotacje Administratora [...] nie rozstrzygały powyższej kwestii.
Zatem orzekające w sprawie organy zobligowane były samodzielnie ustalić powyższe okoliczności środkami dowodowymi które przewidują przepisy kodeksu postępowania administracyjnego /art.75 § 1 K.p.a./.
Treść przepisu 136 K.p.a. wskazuje, że także organ odwoławczy prowadzący postępowanie administracyjne zobowiązany jest stosować wszelkie reguły postępowania zawarte w art. 7, 75, 77 § 1 i 80 K.p.a. w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na uwadze art. 106 i 107 K.p.a.
Znamienne jest, że dopiero w odpowiedzi na skargę z dnia [...] organ odwoławczy dokonał konkretyzacji powierzchni użytkowej zajmowanego przez skarżącego lokalu mieszkalnego(pokoju, kuchni), korytarza i ustępu, a wcześniej ustalenia te nie były wskazane w uzasadnieniach zarówno decyzji organu I instancji, jak i zaskarżonej decyzji.
Z akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby organy orzekające w powyższym zakresie prowadziły postępowanie wyjaśniające. W szczególności brak w aktach administracyjnych dowodów, iż te organy zobowiązały skarżącego do przedłożenia w wyznaczonym terminie umowy najmu lokalu mieszkalnego potwierdzającej konieczność wliczenia do powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego powierzchni wydzielonej w korytarzu opisanym przez skarżącego w skardze.
Tym samym przy wydaniu zaskarżonej decyzji zostały naruszone reguły postępowania zawarte w art.
- 7. 8, 9, 75 § 1 oraz 77 § 1 K.p.a., a uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W konsekwencji zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 6 ust. 1 pkt 1 i ust. 10 ustawy w związku z § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. nr 156, poz. 1817).
Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań. Oznacza to w szczególności, że organ orzekający zobowiązany jest wnikliwie ustalić okoliczności, o których mowa w art. 6 ust. 1 i ust. 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych w oparciu o zebrany cały materiał, a w miarę potrzeb uzupełnić go przy uwzględnieniu treści art. 75 K.p.a.
Następnie dokonać wszechstronnej i wnikliwej oceny całego materiału dowodowego stosownie do dyspozycji zawartej w art. 80 K.p.a. i orzec o żądaniu skarżącego w oparciu o przepisy prawa materialnego, a w szczególności czy w sprawie występują przesłanki przewidziane w art. 6 ust.1 i ust.10 ustawy.
Powyższe wskazuje, że w rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja organu odwoławczego była wadliwa, a postępowanie administracyjne prowadzone było z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W konsekwencji tych uchybień zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego jak i materialnego.
Z powyższych przyczyn uchylono zaskarżoną decyzję na podstawie art.145 §1 pkt 1 lit.a i c/ i art.135 p.p.s.a. w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 z późn. zm.).
Niniejszy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie jest prawomocny, dlatego Sąd na podstawie art. 152 ustawy p.p.s.a. orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.
Wobec treści art. 210 ustawy p.p.s.a. Sąd nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania, gdyż wniosek w tym przedmiocie w ustawowym terminie nie został zgłoszony.