Uzasadnienie
Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w K. decyzją z dnia [...]r. nr [...], na podstawie art. 26 ust 1 pkt 1 oraz art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, art. 104 i 107 § 1 i § 2 k.p.a. oraz § 18 § 23 rozporządzenia MSW z 3 listopada 1992 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. Nr 92 poz. 460 ze zm.) nakazał Dyrektorowi Generalnemu [...] [...] w K., w terminie do [...] r., zapewnić pełną ochronę budynku [...] instalacją sygnaliacyjno-alarmową pożaru, wyposażyć obiekt w przeciwpożarowy wyłącznik prądu oraz doprowadzić wewnętrzna instalację hydrantową przeciwpożarową do stanu zgodnego z wymaganiami Polskiej Normy.
W odwołaniu od decyzji Dyrektor Generalny wniósł o przesunięcie do końca [...] r. terminu realizacji obowiązku dotyczącego wyposażenia budynku w instalację sygnalizacyjno-alarmową pożaru.
Decyzją z dnia [...] r., na podstawie art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 88, poz. 400 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżona decyzję. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ podał, że w wyniku czynności kontrolno-rozpoznawczych z zakresu ochrony przeciwpożarowej przeprowadzonych w dniach [...] i [...] r. stwierdzono, że budynek [...] zalicza się do obiektów wysokich, zatem zgodnie z § 18 rozporządzenia MSW z 3 listopada 1992 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, zachodził obowiązek wyposażenia go w instalację sygnalizacyjno-alarmową pożaru. Ten stan rzeczy nie był kwestionowany przez stronę. Odwołanie od decyzji dotyczyło wyłącznie terminu wykonania tego obowiązku co, jak wynika z dodatkowych wyjaśnień Dyrektora Generalnego, podyktowane jest w znacznej mierze połączeniem tego zadania z wykonaniem okablowania strukturalnego całego budynku.
Zdaniem organu pomimo, że względy ekonomiczno-techniczne mogłyby przemawiać za taką koncepcją, to z uwagi na bezpieczeństwo ludzi uznano, że wykonanie zaskarżonego obowiązku powinno być zadaniem priorytetowym, a instalacja sygnalizacyjno alarmowa pożaru może w dość istotnym stopniu ograniczyć potencjalne zagrożenie.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy stwierdzić, że skarga została wniesiona przed 1 stycznia 2004 r. Z tą datą uległ zmianie stan prawny i stosownie do art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 72, poz. 652), dla obszaru województwa śląskiego utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który w tej sytuacji jest właściwy do rozpoznania przedmiotowej skargi.
Przepis art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), stanowi, że Sąd w zakresie swojej właściwości sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Z treści art. 145 § 1 tej ustawy wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Przy czym zgodnie z art. 134 § 1 p.s.a. Sąd kontroli dokonuje również z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga nie zawiera konkretnych zarzutów. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji dokonana przez Sąd wykazała, że decyzja odpowiada prawu.
Po pierwsze zaskarżona decyzja nie uchybia przepisom prawa procesowego, zaś organ odwoławczy poprawnie ocenił zebrany materiał w sprawie, na jego podstawie dokonał trafnych ustaleń faktycznych oraz poczynił prawidłowe rozważania prawne, uwzględniając przy tym twierdzenia i wnioski zawarte w odwołaniu. Zajęte w osnowie decyzji stanowisko umotywował zgodnie z wymogami procedury.
Kontrolowana decyzja nie narusza również przepisów prawa materialnego, które organy obu instancji prawidłowo zastosowały i zinterpretowały.
Stosownie do regulacji art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. 1991 r. Nr 81 poz. 351) ochrona ta polega na realizacji przedsięwzięć mających na celu ochronę życia, zdrowia i mienia przed pożarem, klęską żywiołową lub innym miejscowym zagrożeniem poprzez zapobieganie powstawaniu i rozprzestrzenianiu się pożaru, klęski żywiołowej lub innego miejscowego zagrożenia.
Właściciel, zarządca lub użytkownik budynku, obiektu lub terenu zapewniając jego ochronę przeciwpożarową, obowiązany jest w szczególności przestrzegać przeciwpożarowych wymagań budowlanych, instalacyjnych i technologicznych.
Przedmiotem postępowania jest budynek [...], poddany kontroli w zakresie spełnienia wymagań bezpieczeństwa pożarowego. Bezsporne jest, że czynności kontrolno rozpoznawcze w przedmiotowym budynku wykazały naruszenie przepisów przeciwpożarowych, tj. § 18 oraz 23 ust 1, 6 i 7 rozporządzenia MSW z 3 listopada 1992 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. Nr 92 poz. 460 ze zm.) obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Na tej to podstawie organ działając w oparciu o art. 26 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, zasadnie zobowiązał skarżącego do wykonania obowiązków mających na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości poprzez wyposażenie przedmiotowego budynku w instalację sygnaliacyjno-alarmową pożaru, w przeciwpożarowy wyłącznik prądu oraz doprowadzenie wewnętrznej instalacji hydrantowej przeciwpożarowej do stanu zgodnego z wymaganiami Polskiej Normy.
Wątpliwość skarżącego budził natomiast termin wykonania nakazanych obowiązków określony do [...] r., w szczególności co do wyposażenia budynku w instalacje sygnalizacyjno - alarmową pożaru.
W świetle art. 26 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej określenie terminu usunięcia stwierdzonych uchybień jest obligatoryjnym elementem decyzji. Termin to czas wyznaczony do dokonania określonej czynności. Ustawa nie określa w tym względzie zasad jego ustalania. Wydaje się, iż w tej sytuacji organ powinien kierować się zakresem jak i rodzajem nałożonych obowiązków, uwarunkowaniami technicznymi, koniecznością uprzedniego wykonania dokumentacji, uzyskania stosownych uzgodnień, zezwoleń, czy też innymi uzasadnionymi względami jednakże zawsze winien mieć na uwadze przede wszystkim konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ludzi. W ocenie Sądu nie można zarzucić organom dowolności w zakresie wyznaczenia terminu do wykonania nałożonych w decyzji obowiązków, czemu dał wyraz organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie widząc podstaw do jego wydłużenia.
Wobec powyższego, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, należało na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalić.