Uzasadnienie
Adam K. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję wydaną w dniu 18 czerwca 2001 r. (...) przez Wojewodę Ś., którą na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa utrzymano w mocy decyzję Starosty Powiatu Cz. z dnia 27 marca 2001 r. w sprawie pozwolenia na użytkowanie pawilonu handlowego typu metalplast, zlokalizowanego w K. przy ul. K. 2 A, na działce nr 3172 dla Reginy P. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że Kierownik Urzędu Rejonowego w K. decyzją z dnia 1 lipca 2001 r. (...) udzielił Reginie P. pozwolenia na budowę przedmiotowego pawilonu na okres 3 lat tj. do dnia 15 marca 1994 r. Istnienie pawilonu po tym terminie jest samowolą budowlaną. Organ nadzoru budowlanego decyzją z 2 października 2000 r. nakazał inwestorce celem doprowadzenia wybudowanego pawilonu handlowego do stanu zgodnego z prawem, złożenie wniosku o pozwolenie na jego użytkowanie.
Ponieważ z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że inwestorka złożyła komplet dokumentów i protokołów organ odwoławczy uznał, że zachodziły podstawy prawne do wydania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego pawilonu. W ocenie organu odwoławczego odwołanie Adama K. nie zasługiwało na uwzględnienie.
Adam K. w skardze tak jak uprzednio w odwołaniu, zarzucił naruszenie art. 5 ust. 6 ustawy prawo budowlane. Podkreślił, że postępowanie administracyjne dotyczące przedmiotowego obiektu, który użytkowany jest w sposób samowolny, toczy się przed organami nadzoru budowlanego i architektoniczno-budowlanym. Domagał się weryfikacji tychże postępowań celem usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie prezentując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednakże z przesłanej do Sądu przez organ odwoławczy dokumentacji wynikało, że postanowieniem z dnia 24 czerwca 2003 r. (...) Wojewoda Ś. na podstawie art. 145 par. 1 pkt 7 Kpa wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że wyrokiem NSA z dnia 9.04.2003 r. II SA/Ka 1538/00 stwierdzono nieważność decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16.06.2000 r. (...) oraz poprzedzającej jej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Cz. z dnia 24.05.2000 r. (...). Realizując wytyczne zawarte w motywach ww. wyroku Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w trybie wznowieniowym wycofał z obiegu prawnego decyzje dotyczące legalizacji przedmiotowego pawilonu.
Ponieważ w obiegu prawnym istnieje jeszcze ostateczna decyzja Wojewody Ś. z dnia 18.06.2001 r. (...) utrzymująca w mocy decyzję Starosty Powiatu Cz. z dnia 27.03.2001 r. w sprawie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego pawilonu na którą skarga złożona do NSA nie została jeszcze rozpoznana, organ odwoławczy w oparciu o art. 145 par. 1 pkt 7 Kpa wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie.
Uwzględniając powyższy stan sprawy Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ wyłącza możliwość wniesienia skargi do Sądu, jeżeli właściwy organ administracyjny wszczął postępowanie w celu zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji albo wznowił postępowanie. Przepis ten expressis verbis formułuje zasadę wyłączenia dwutorowości postępowania kontrolnego w odniesieniu do postępowania sądowoadministracyjnego. Przepisy ustawy o NSA nie zawierają takiej regulacji, dotyczącej sytuacji gdy po wniesieniu skargi do Sądu zostało wszczęte przez organy administracji publicznej postępowanie w celu zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji, albo wznowienia postępowania.
Należy jednak zauważyć, że z uwagi na treść art. 38 ust. 2 ustawy o NSA organ administracji publicznej uprawniony jest dokonać autokontroli zaskarżonej do Sądu decyzji w trybie i na zasadach określonych w tym przepisie. Zatem nie powinien wszczynać postępowania w oparciu o art. 145, 154, 155 i 156 Kpa.
W świetle powyższych regulacji stwierdzić należy, że zarówno względy ekonomii postępowania organów państwowych jak i ochrony autorytetu ich orzeczeń nie zezwalają na dopuszczenie możliwości zajmowania się tą samą sprawą - kontrolą ostatecznych decyzji - oraz na wydanie ewentualnie rozbieżnych orzeczeń przez organ administracyjny i sąd administracyjny.
Niemniej w sytuacji gdy po wniesieniu skargi do Sądu, ale przed jej rozpoznaniem przez Sąd, organ administracji publicznej doprowadzi do wszczęcia postępowania w celu zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji albo wznowi postępowanie administracyjne, w ocenie Sądu należy podjąć takie czynności sądowe, które umożliwiłyby rozstrzygnięcie o zasadności zarzutów skargi, dopiero po zakończeniu nadzwyczajnego postępowania administracyjnego.
Przepis art. 59 ustawy o NSA przewiduje odpowiednie stosowanie do postępowania sądowoadministracyjnego instytucji zawieszenia postępowania z przyczyny o której mowa w art. 177 par. 1 pkt 3 Kpc /por. uchwałę siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 15 października 1992 r. III AZP 18/02 - OSN 1993 nr 5 poz. 67/.
Skoro z okoliczności sprawy wynika, że organ odwoławczy postanowieniem z dnia 24 czerwca 2003 r. na podstawie art. 149 par. 1 i art. 150 par. 1 w zw. z art. 145 par. 1 pkt 7 Kpa wznowił z urzędu postępowanie w sprawie decyzji ostatecznej, zaskarżonej do Sądu w tym postępowaniu, postępowanie sądowoadministracyjne należało zawiesić na podstawie art. 177 par. 1 pkt 3 Kpc w zw. z art. 59 ustawy o NSA. Z tych względów orzeczono jak na wstępie.