Uzasadnienie
Dwoma decyzjami z dnia 6 sierpnia 1998 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w L. udzielił pozwolenia państwu Barbarze i Stanisławowi P. na budowę czasowego kiosku handlowego i pawilonu handlowego na działce nr ewid. (...) w K. przy ul. D. i zatwierdził projekty budowlane stanowiące załączniki do decyzji.
Od powyższych decyzji odwołanie wniosła pani Jadwiga G. podnosząc, że teren, na którym państwo Piecuch zamierzają wznieść obiekty budowlane, na których realizację udzielono pozwolenia zaskarżonymi decyzjami "zgodnie z prawem dziedziczenia należy do niej".
Wojewoda Cz. decyzją z dnia 9 października 1998 r. (...) utrzymał w mocy pozwolenie na budowę pawilonu handlowego a decyzją z tego samego dnia (...) pozwolenia na budowę czasowego kiosku handlowego.
W uzasadnieniu decyzji Wojewoda podał, że inwestor wykonał wszelkie obowiązki nałożone na niego przepisami prawa. Złożył bowiem decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, projekty budowlane wraz z opiniami i uzgodnieniami oraz dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponieważ projekt spełnia wymagania decyzji o warunkach zabudowy oraz przepisów technicznych, a prawo do dysponowania nieruchomością dla celów budowlanych wykazane zostało odpisem z księgi wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w L. nr 32579 skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skierowanej na decyzję Wojewody, który utrzymał w mocy pozwolenie na budowę na działce (...) w K. pawilonu handlowego skarżąca zakwestionowała tytuł własności inwestorów do tej działki.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podnosząc, że inwestorzy złożyli jako dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością dla celów budowlanych odpis z księgi wieczystej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Stosownie do art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994 r. /Dz.U. nr 89 poz. 414 z zm./ pozwolenie na budowę może być wydane na rzecz osoby, która spełnia warunki podane w pkt 1 powołanego wyżej przepisu oraz wykazała prawo do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane. Przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności /art. 3 pkt 11/.
Z akt sprawy wynika, że inwestorzy planowaną przez nich inwestycję zamierzają zrealizować na działce (...) o powierzchni 0.38.40 ha.
Przedłożyli do akt odpis z księgi wieczystej nr Kw 35279 prowadzonej przez Sąd Rejonowy - Wydział Ksiąg Wieczystych, z którego wynika, że są współwłaścicielami w ustawowej wspólności małżeńskiej nieruchomości oznaczonej (...) o powierzchni 0,3840 ha. W świetle art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece /Dz.U. nr 19 poz. 147 ze zm./ domniemywać należy, że prawo własności ujawnione w księdze wieczystej zostało wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym.
Wykazane przez inwestorów prawo wynikające z prawa własności zobowiązywało organy do uznania spełnienia przez inwestorów warunku z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Prawo to zostało wykazane w sposób niewadliwy i fakt jego kwestionowania przez skarżącą - jedynie zresztą w formie odwołania i skargi - nie upoważniał organów do wydania decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia /wyrok IV SA 1394/91/.
Ponieważ zarzuty skargi w powyższym zakresie nie zasługują na uwzględnienie, a Sąd nie dopatrzył się przy kontroli zaskarżonej decyzji uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu, skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.
Skarżącej Sąd pragnie wyjaśnić, że domniemanie zgodności wpisów w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym jest domniemaniem wzruszalnym /preasumtio iuris tantum/ i może być obalone przez przeprowadzenie dowodu przeciwnego albo w procesie o uzgodnienie stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Skutki wyroku sądu powszechnego otwierałyby wtedy dla skarżącej możliwości dochodzenia roszczeń indywidualnych czy też roszczeń z art. 231 Kc, nawet w przypadku zabudowy gruntu.