Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z [...] Nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., powołując się na art. 101 § 3, 138 § 1 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z [...] Nr [...], którym organ ten zawiesił postępowanie w sprawie dotyczącej stwierdzenia choroby zawodowej u A.S.
W uzasadnieniu swego postanowienia organ odwoławczy stwierdził, że zawieszenie postępowania administracyjnego przez organ I instancji było uzasadnione brakiem orzeczenia lekarskiego upoważnionej placówki diagnostycznej. Powołał się w tym zakresie na § 7 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294), zgodnie z którym dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędnym jest orzeczenie przez kompetentną placówkę diagnostyczną służby zdrowia o występowaniu u danej osoby schorzenia ujętego w wykazie chorób zawodowych. W dostarczonej przez A.S. dokumentacji lekarskiej brak takiego orzeczenia, a skarżącego poinformowano o tym, jakie dokumenty powinien dostarczyć w sprawie dotyczącej choroby zawodowej.
W skardze na to postanowienie A.S. stwierdził, że zostało ono wydane z naruszeniem prawa i niezgodnie ze stanem faktycznym. Podniósł, że był badany w Instytucie Medycyny Pracy w S., a także w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy - Poradni Chorób Zawodowych. Stwierdził jednocześnie, że w postępowaniu sądowym prowadzonym od [...] upoważniona placówka służby zdrowia nie wykonała polecenia sądu apelacyjnego i "zmieniła tryb postępowania przewidziany Ustawą".
W odpowiedzi na tą skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o jej oddalenie, nie widząc w niej podstaw do zmiany swego stanowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
w pierwszej kolejności podnieść należy, że skarga na wskazane wyżej postanowienie została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach w dniu 6 września 2002 r. pod rządami obowiązującej wówczas ustawy z dnia 11 maja 1995 r. (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.).
Należy w związku z tym wyjaśnić, że powyższa ustawa straciła moc z dniem 1 stycznia 2004 r. na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).
Jednocześnie z dniem 1 stycznia 2004 r. zniesione zostały ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego, w miejsce których, w myśl art. 85 ustawy, utworzono w Warszawie i w miejscowościach, w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego - wojewódzkie sądy administracyjne.
Dla obszaru województwa śląskiego powstał zatem, na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który jest sądem administracyjnym właściwym do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy.
Mając na uwadze powyższe zmiany legislacyjne ustawodawca w art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewidział, że w przypadku spraw, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają one rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art. 3 § 1 tej ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. W myśl tej regulacji kontrola sądowa administracji publicznej dokonywana jest pod względem zgodności z prawem. Dokonując takiej oceny zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji Sąd uznał, że orzeczenia te zostały wydane z naruszeniem prawa - art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, czyli przepisu, na którego podstawie zawieszono postępowanie wszczęte wnioskiem A.S. Zgodnie z nim "Organ administracji państwowej zawiesza postępowanie: gdy rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Występujący w tym przepisie termin "zagadnienie wstępne" dotyczy zagadnienia prawnego, którego ocena należy do innego organu państwowego (lub sądu), niż organ, który prowadzi postępowanie, mające ulec zawieszeniu. Z kolei rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego ma nastąpić we właściwym trybie w drodze prawomocnego orzeczenia.
Nie ma podstaw do zastosowania tego przepisu wówczas, gdy w postępowaniu o stwierdzenie choroby zawodowej brak jest orzeczenia jednostki medycznej uprawnionej do rozpoznawania chorób zawodowych. Stanowisko, jakie zajmuje w tym zakresie właściwa placówka służby zdrowia nie jest rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, czyli zagadnienia prawnego, a dotyczy elementu stanu faktycznego, występowania, bądź nie u danej osoby choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294). Uprawniona jednostka służby zdrowia nie występuje w tym przypadku w charakterze organu administracji państwowej, a jej stanowisko nie jest prawomocnym rozstrzygnięciem o cechach właściwych orzeczeniom organów państwowej lub sądów. W postępowaniu przed organami inspekcji sanitarnej pełni rolę opinii niezbędnej do ustalenia stanu faktycznego, na podstawie którego organy te rozstrzygają kwestię prawną, to znaczy stwierdzają lub odmawiają stwierdzenia choroby zawodowej.
Brak orzeczenia lekarskiego uprawnionej jednostki służby zdrowia zawiniony przez pracownika może przesądzać o konieczności wydania decyzji odmawiającej stwierdzenia choroby zawodowej, ale nie stanowi podstawy do zawieszenia tego postępowania.
Z powyższych względów Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, jako wydane z naruszeniem prawa powinny ulec uchyleniu z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
SW