Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r. Burmistrz Miasta P. stwierdził, że udzielone w dniu [...]r. Nr [...] B. i M. G. pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w P. zostało wydane z naruszeniem prawa. Decyzja organu pierwszej instancji została wydana na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 k.p.a., po wcześniejszym wznowieniu postępowania administracyjnego postanowieniem z dnia [...]r. podjętym w oparciu o przepisy art. 145 § 1 pkt 4, art. 147, art. 149 § 1 i art. 150 k.p.a. W uzasadnieniu orzeczenia Burmistrz Miasta P. wskazał, że decyzja z [...]r. została wydana z naruszeniem prawa polegającym na tym, że domagający się wznowienia postępowania T. i K. D. bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem tej decyzji. Organ wskazał też, że nie można było uchylić przedmiotowej decyzji wobec upływu 5 lat od jej doręczenia inwestorom.
Od decyzji tej odwołanie wniosła A.W. występująca w postępowaniu administracyjnym w charakterze pełnomocnika T. i K. D. (jej rodziców). Podniosła ona, że decyzja Burmistrza Miasta P. sankcjonuje bezprawie w wykonaniu urzędnika publicznego i krzywdzi jej rodziców będących właścicielami działki nr [...] sąsiadującej z terenem zrealizowanej inwestycji.
Wojewoda Ś. decyzją z dnia [...]r. wydaną w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego orzeczenia podzielił on w całości motywy wskazane przez Burmistrza Miasta P. Na marginesie wskazać należy, że decyzja organu odwoławczego została wydana po upływie kilku miesięcy od wniesienia odwołania z uwagi na przekazanie odwołania przez organ pierwszej instancji dopiero w dniu [...]r.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła A.W. domagając się uchylenia decyzji Wojewody Ś. W uzasadnieniu skargi podała ona, że właściciele działki sąsiadującej z działką jej rodziców przebudowali istniejące na niej szambo, ze szczelnego na ociekowe oraz nadsypali swoją działkę czym spowodowali podtopienie sąsiednich nieruchomości. Powyższe spowodowało uruchomienie działań w toku, których okazało się, że rodzice wnoszącej skargę T. i K. D. nie brali udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem pozwolenia na budowę domu mieszkalnego na działce nr [...]. Wybudowany w oparciu o to pozwolenie budynek jednorodzinny został posadowiony w granicy z działką nr [...], co spowodowało obniżenie jej wartości i atrakcyjności. Decyzja Wojewody zaś "w majestacie prawa sankcjonuje bezprawnie wydane pozwolenie na budowę". W skardze wskazano też na opieszałe załatwianie sprawy przez organ pierwszej instancji i jego wielomiesięczną bezczynność. Podniesiono wreszcie, że dopiero interwencje u Wojewody Ś. doprowadziły do wydania decyzji, a także przekazania wniesionego od niej odwołania wraz z aktami sprawy.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ś. wniósł o jej oddalenie wskazując na brak nowych okoliczności mogących mieć wpływ na wydane rozstrzygnięcie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniesiona skarga nie mogła odnieść skutku. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem materialnym jak i nie narusza przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu w aspekcie jego zgodności z prawem. Kontrola ta polega na zbadaniu, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa materialnego i procesowego. W przypadku stwierdzenia naruszenia prawa stosownie do przepisów zawartych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwanej Poppsa), Sąd winien dokonać oceny wpływu stwierdzonego naruszenia na wynik sprawy. Przy czym trzeba podkreślić, że oceny powyższej Sąd dokonuje wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
Na wstępie należy wskazać, że w trakcie rozprawy A.W. złożyła oświadczenie, że skargę wniosła w imieniu swoich rodziców i przedłożyła udzielone przez nich stosowne pełnomocnictwo. Dodatkowo w oparciu o złożone przez A.W. i jej matkę T.D. oświadczenie Sąd ustalił, że skarżący K.D. zmarł [...]r., a jego następcami prawnymi są A.W. oraz T.D. W związku z tym A.W. zgłosiła także swój udział w sprawie w charakterze strony.
Odnosząc się do zarzutów skargi należy w pierwszym rzędzie przywołać tezę zawartą w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2002 r. sygn. akt OPS 11/02 (opublikowaną w: Prok. i Pr z 2003 r. nr 2, poz.
46) zgodnie z którą granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest wyznaczona zakresem sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Celem wznowionego postępowania jest więc ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 k.p.a.). Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą zatem w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym.
Organ administracyjny rozpoznający sprawę po wznowieniu postępowania musi badać jednak nie tylko, czy istniały przyczyny wznowienia podane w art. 145 § 1 k.p.a., ale także czy na przeszkodzie ewentualnemu rozstrzygnięciu sprawy co do istoty nie stoją okoliczności, o jakich mowa w art. 146 k.p.a. Przywołany przepis określa bowiem przesłanki negatywne ograniczające dopuszczalność uchylenia decyzji administracyjnej w trybie wznowienia postępowania. Wystąpienie tych przesłanek nie ogranicza dopuszczalności wznowienia postępowania. Ogranicza natomiast możliwość organu rozstrzygnięcia we wznowionym postępowaniu sprawy co do istoty. Jedna z tych przesłanek zawarta w art. 146 § 1 k.p.a. wystąpiła w kontrolowanej sprawie. Przesłanka ta jest związana z zasadą trwałości decyzji administracyjnych wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a. zgodnie, z którą możliwość wzruszenia decyzji ostatecznych jest ograniczona prawnymi ramami czasowymi.
Wskazany art. 146 § 1 k.p.a. stanowi, że uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło 10 lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Przepis ten określając początek biegu wskazanego w nim terminu posługuje się pojęciem "dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji" nie wskazując cech tego doręczenia lub ogłoszenia ani tym bardziej jego adresatów. Pozwala to na przyjęcie, że chodzi o doręczenie lub ogłoszenie decyzji wobec osób biorących udział w postępowaniu, które podlega wznowieniu. Za taką interpretacją art. 146 § 1 kpa przemawia również objęcie nim przesłanki wznowienia wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. (por w tej kwestii rozważania zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2002 r. sygn. akt I SA 1526/00 w: LEX nr 828000)
W tej sytuacji zgłoszony zarzut wypełniający dyspozycję art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i uzasadniający wznowienie postępowania, niezależnie od jego zasadności, nie mógł wobec upływu okresu 5 lat, liczonego od dnia doręczenia decyzji inwestorom, stanowić podstawy do uchylenia decyzji zatwierdzającej plan zagospodarowania działki i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce [...]. Należy przy tym podkreślić, że treść art. 146 § 1 k.p.a. wskazuje w sposób jednoznaczny, iż upływ określonych w nim terminów, jako negatywnej przesłanki do uchylenia w trybie wznowieniowym decyzji, jest bezwarunkowy, tj. niezależny od okoliczności, które to spowodowały.
Z tych wszystkich względów, Sąd na mocy art. 151 Poppsa w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.