Uzasadnienie
Rada Miejska w M. uchwałą Nr [...] z dnia [...] przystąpiła do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dzielnicy "[...]" w M. Projekt tego planu został wyłożony do publicznego wglądu w okresie od [...] do [...]. W trakcie wyłożenia projektu w dniu [...] A. S. złożył zarzut. Podał, że proponowany w planie przebieg drogi przecina jego działki a tym samym jego gospodarstwo rolne. Dodał, że prowadzi to do likwidacji jego gospodarstwa rolnego, co nie może być przez niego zaakceptowane.
Prezydent Miasta nie uwzględnił zgłoszonego zarzutu i skierował go do rozpatrzenia przez Radę Miasta, informując jednocześnie wnoszącego zarzut o terminie sesji rady - w dniu [...] podczas której rozpatrzone będą zgłoszone zarzuty.
Uchwałą nr [...] z dnia [...] Rada Miasta M. odrzuciła zarzut wniesiony przez A. S. W podstawie prawnej zaskarżonej uchwały podano art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., poz. 1591) oraz art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (t.jedn. Dz. U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 z późn. zm.) W uzasadnieniu podniesiono, że przebieg drogi przewiduje uchwalone w [...]. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego w zakresie dotyczącym rozwoju komunikacji, że stanowi ona kontynuację drogi obrzeżnej zachodniej, która odciąża ulicę [...] a w następstwie łączy się z obwodnicą wschodnią aglomeracji śląskiej. W uzasadnieniu prawnym powołano dodatkowo art. 6 ust. 5 i 6 oraz art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego A. S. zarzucając uchwale Rady Miasta w M. naruszenie szeregu przepisów procedury administracyjnej (art. art. 7,8,9,10,11 i 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego) oraz przyjęcie błędnych ustaleń wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu swojej skargi A. S. podniósł, że zaprojektowana 4-pasmowa droga o szerokości 35 m przebiega przez jego nieruchomość, dzieląc ją na dwie części i praktycznie uniemożliwiając korzystanie z działki w sposób zgodny z jej przeznaczeniem. Dodał, że nieruchomość zabudowana jest domem mieszkalnym, który wybudował po uzyskaniu zapewnienia, że nie będzie planowanej na tym obszarze infrastruktury drogowej. Przeprowadzenie drogi przez nieruchomość skarżącego stwarza uciążliwe warunki dla bytu mieszkańców, wręcz uniemożliwiające zamieszkiwanie. Podniósł także, że projektowana droga podzieli jego gospodarstwo na dwie części.
Podkreślił, że organ przed podjęciem decyzji winien był rozpatrzyć wyczerpująco wszystkie okoliczności związane ze sprawą i uwzględnić nie tylko interes społeczny ale także słuszny interes obywateli, czyli skarżącego i sąsiadów. Dodatkowo podkreślił, że w trakcie postępowania organ zaniechał należytego i wyczerpującego informowania oraz nie udzielania niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, a także nie zapewnił skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, uniemożliwiając mu swobodne wypowiedzenie się w przedmiotowej sprawie.
W odpowiedzi na skargę przewodniczący Rady Miejskiej w M. wniósł o odrzucenie skargi. Podkreślił, że została zachowana procedura planistyczna przewidziana w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym a sama projektowana droga przewidywana była także w poprzednich planach, już od lat 70 - tych. W obecnym planie droga ta uległa zmniejszeniu z 45 do 35 ma szerokości, a jej lokalizacja jest niezbędna z punktu widzenia drożności układu komunikacyjnego relacji północ - południe. Dodał, że uprawnienia właścicieli regulowane są zgodnie z zapisem art. 36 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Na rozprawie w dniu 6 października 2004 r. skarżący podtrzymał skargę, oraz dodatkowo zarzucił, iż istniała możliwość przeprowadzenia spornej drogi [...] w inny sposób, po terenach niezabudowanych. Dodał, że projektowana droga przecina jego gospodarstwo rolne, utrudniając a właściwie uniemożliwiając produkcję.
Pełnomocnik gminy wnosząc jak w odpowiedzi na skargę, dodał, że sporna droga przewidywana była już od lat 70 - tych, obecnie zmniejszono jej szerokość, a przeprowadzenie drogi w inny sposób nie było możliwe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje
Skarga została wniesiona w okresie obowiązywania ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.). Ustawa ta utraciła moc z dniem 12 stycznia 2004 r. na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). Stosownie do art. 97 § 1 wymienionej ustawy sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).
Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż brak jest, zdaniem Sądu, podstaw do przyjęcia, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem obowiązującego prawa. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż w świetle przedłożonych Sądowi akt administracyjnych zachowany został, określony w art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, tryb postępowania i właściwość organów przy sporządzaniu objętego postępowaniem projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...] " w M. Wbrew twierdzeniom skarżącego miał on zapewnioną w tym postępowaniu, a przewidzianą przepisami prawa możliwość obrony swojego interesu prawnego. Przywołane przez skarżącego przepisy procedury administracyjnej (art. art. 7 - 11 i art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego) nie mają bowiem wprost zastosowania w tej sprawie. Podstawowa regulacja zawarta jest w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym.
Zgodnie z art. 18 powołanej ustawy skarżący był powiadamiany, w formach określonych tą ustawą, o przystąpieniu do sporządzania przedmiotowego planu, terminie wyłożenia planu do publicznego wglądu, trybie zgłaszania protestów i zarzutów do wyłożonego planu oraz o terminie sesji Rady Miasta, na której będą one rozpatrywane. Według tej procedury jednoznacznie wynika, że wniesienie zarzutu następuje w formie pisemnej i nie przewidziano ustawowego obowiązku umożliwienia wnoszącemu zarzut wypowiedzenia swoich racji na sesji rady. Stąd też nie można przyjąć twierdzeń skarżącego, że uniemożliwiono mu obronę swego stanowiska, bowiem sąd nie dopatrzył się naruszenia w niniejszej sprawie trybu rozpatrywania zarzutów.
Należy podkreślić, że ochrona prawa własności wynikająca zarówno z Konstytucji Rzeczypospolitej (art. 21 i art. 64 ust. 1 i 2) oraz kodeksu cywilnego (art. 140) nie jest absolutna i może podlegać ograniczeniom w drodze przepisów ustawowych (art. 64 ust. 3 Konstytucji). Takie właśnie ograniczenia wprowadza ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym dając gminom uprawnienie do określania w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, przy zachowaniu określonych w tej i innych ustawach warunków, przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu. Z tego uprawnienia niejako wynika uprawnienie do ograniczania m.in. prawa własności. W przeciwnym razie wynikające z art. 2 ust. 1 i art. 4 omawianej ustawy władztwo planistyczne gminy byłoby uprawnieniem iluzorycznym. O możliwości ingerencji w prawo własności świadczy wprost treść art. 33 i art. 36 przedmiotowej ustawy. Podobnie jednak jak prawo własności, także władztwo planistyczne gminy nie jest absolutne, a zatem dla rozstrzygnięcia skargi istotne jest rozważenie, czy do naruszenia prawa własności skarżącego doszło z przekroczeniem granic przysługującego Gminie M. władztwa planistycznego. Zdaniem Sądu w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego władztwo to w odniesieniu do objętej zarzutem działki skarżącego nie zostało nadużyte.
Istotne dla oceny czy doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącego ma znaczenie okoliczność, że planowana w obecnym projekcie droga [...] o szerokości 35 m stanowi inwestycję o charakterze ponadlokalnym, stanowi element układu komunikacyjnego mającego odciążyć dotychczasowe rozwiązania komunikacyjne.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej uchwały a także z treści odpowiedzi na skargę nie jest to zupełnie nowa inwestycja, gdyż co najmniej od lat 70 - tych jest ona przewidywana a nawet w obecnie obowiązującym planie miejscowym z dnia [...] został przebieg przedmiotowej drogi. W obecnym projekcie planu przebieg tej drogi został podtrzymany. Ponadto została zmniejszona szerokość proponowanej drogi z 45 do 35 m. Jak wynika z przedłożonego w sprawie materiału przedmiotowa strefa drogi jest logiczną konsekwencją podjętych ustaleń w kolejnych projektach planów oraz jest spójna z ustaleniami Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta M..
Zdaniem Sądu nie sposób zgodzić się z twierdzeniami skarżącego, że działania gminy są dowolne, nieprzemyślane i naruszają interes prywatny poszczególnych właścicieli w celu zaspokojenia interesu publicznego. Proponowany przez skarżącego w czasie rozprawy inny wariant przebiegu drogi - przesunięcie drogi na inne tereny (nieużytki) nie oznacza, że ta lokalizacja nie naruszy interesu prywatnego innych właścicieli nieruchomości, bo nie oznacza to, że wówczas przebieg drogi naruszy tylko nieruchomości gminy M. Skoro zatem w każdym przypadku przebieg drogi może naruszyć własność prywatną, a projektowana droga ma znaczenie dla poprawy komunikacji miasta i jest niezbędna z punktu drożności układu komunikacyjnego północ - południe, nie można zdaniem składu orzekającego przyjąć, że w przedmiotowym planie został naruszona zasada proporcjonalności w ważeniu interesu skarżącego i interesu publicznego.
Dodatkowo należy podnieść, że w odpowiedzi na skargę, gmina podniosła, że ewentualne roszczenia właścicieli nieruchomości związane z obniżeniem wartości nieruchomości lub niemożliwości korzystania z niej w dotychczasowy sposób, po uchwaleniu planu rozstrzygane będą zgodnie z art. 36 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzywszy się naruszenia prawa, stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) oddalił skargę.
su.