Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 lutego 2002 r. sygn.akt II SA/Ka 927/00 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...] r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, polegającej na budowie stacji telefonii komórkowej na działce nr [...] w Z. przy ul. [...]. Sąd stwierdził bowiem, iż decyzja organu odwoławczego zapadła bez uwzględnienia zmiany stanu prawnego, dokonanego na mocy art.35 pkt 4 lit. b) ustawy z dnia 21 stycznia 2000 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z funkcjonowaniem administracji publicznej (Dz.U.
Nr 12, poz.136). Z dniem 23 lutego 2000 r. nadano nowe brzmienie art.40 ust.4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r.
Nr 15, poz.139 ze zm.), wedle którego decyzje w odniesieniu do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, wydaje się po uzgodnieniu ze starostą i powiatowym inspektorem sanitarnym. Tymczasem w niniejszej sprawie nie dokonano wymaganego uzgodnienia z właściwym starostą. Nadto, Naczelny Sąd Administracyjny dopatrzył się wątpliwości co do zgodności planowanej inwestycji z zapisem planu zagospodarowania przestrzennego oraz braku należytego wyjaśnienia i rozważenia kwestii uciążliwości spornej inwestycji dla środowiska i ludzi, a wreszcie wyraził wątpliwość co do zapewnienia w postępowaniu odwoławczym udziału wszystkich stron.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją uchyliło decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...] r. nr [...], przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji na postawie art.138 § 2 kpa. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołując się na powyższy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdził, iż brak uzgodnienia z właściwym starostą stanowi istotną wadę postępowania administracyjnego, skutkującą uchyleniem decyzji organu I instancji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia zgodnie z zaleceniami, zawartymi w tymże wyroku.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego [...] Sp. z o.o. w W. domagała się uchylenia decyzji organu odwoławczego. Zdaniem skarżącej, skoro doszło do wydania pozwolenia na budowę, a następnie zrealizowania inwestycji i uzyskania pozwolenia na użytkowanie, brak podstaw prawnych i faktycznych do ponownego wszczęcia postępowania administracyjnego. Zatem niedopuszczalne było uchylenie decyzji organu I instancji jako zgodnej z przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i prawa budowlanego.
Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej, bowiem zaskarżona decyzja podjęta została w następstwie wyroku NSA z dnia 20 lutego 2002 r. sygn.akt II SA/Ka 927/00.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Z mocy art.99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm.), ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. z zastrzeżeniem art.100, co nie dotyczy niniejszej sprawy, wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia.
Przez ocenę prawną należy zaś rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa, kwestii zastosowania przepisu prawa jako podstawy wydania decyzji administracyjnej.
Zaskarżona decyzja zapadła zaś w wyniku uchylenia wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2002 r. sygn.akt II SA/Ka 927/00 uprzedniej decyzji SKO z dnia [...]. W stanie prawnym, obowiązującym w dacie ponownego rozpatrywania sprawy przez organ odwoławczy, związanie oceną prawną, wyrażoną w orzeczeniu Sądu, wynikało z treści art.30 uchylonej z dniem 1 stycznia 2004 r. ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz.368 ze zm.). W konsekwencji, zarówno organ odwoławczy, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny zobligowani byli do uwzględnienia poglądu, zawartego w powołanym wyroku NSA, iż rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej nastąpiło bez wymaganego uzgodnienia ze starostą oraz należytego wyjaśnienia i rozważenia kwestii zgodności planowanej inwestycji z zapisem planu miejscowego, a także uciążliwości dla środowiska i ludzi.
Aczkolwiek w dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywał już zmieniony stan prawny, bowiem z dniem 1 stycznia 2001 r. skreślono pkt 2 art.40 ust.4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, jednak analogiczne unormowania co do wymogu uzgodnienia ze starostą inwestycji mogącej znacząco oddziaływać na środowisko, zawierał zarówno przepis art.27 ust.2 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 109, poz.1157 ze zm.), jak i art.48 ust.2 pkt 1 obowiązującej od dnia 1 października 2001 r. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz.627 ze zm.).
Zatem zmiana stanu prawnego nie wpłynęła na aktualność wytycznych co do wymogu uzgodnienia spornej inwestycji z właściwym starostą.
Tryb uzgadniania decyzji uregulowany przepisem art.106 kpa, wyklucza zaś możliwość jego dokonania dopiero na etapie postępowania odwoławczego. Usunięcie tego typu wady postępowania nie jest wszak możliwe w ramach postępowania wyjaśniającego uzupełniającego z art.136 kpa. W każdym wypadku wiążące wytyczne co do dalszego toku postępowania obligowały zatem organ odwoławczy do wydania decyzji kasacyjnej z art.138 § 2 kpa. Nie ma też żadnego znaczenia dla oceny zaskarżonej decyzji fakt, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł równocześnie o uchyleniu decyzji organu I instancji. Wydanie wyroku z art.29 ustawy o NSA, uzależnione było od uznania Sądu i nie pozbawiało organu administracji II instancji kompetencji do wydania decyzji z art.138 § 2 kpa.
Odnosząc się do zarzutu skargi o niedopuszczalności uchylenia przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji w razie zrealizowania w całości planowanej inwestycji, stwierdzić przyjdzie, iż stanowisko to nie ma żadnego umocowania w obowiązującym stanie prawnym. Taki stan faktyczny oznacza bowiem bezprzedmiotowość postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji w rozumieniu art.105 § 1 kpa. Ujawnienie takiej przesłanki na etapie postępowania odwoławczego prowadzić zaś winno do uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania na podstawie art.138 § 1 pkt 2 kpa.
W każdym zatem przypadku decyzja organu I instancji podlegała wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika zaś, aby organowi odwoławczemu znany był fakt zrealizowania spornego zamierzenia inwestycyjnego. Nie ma to jednak wpływu na możliwość poczynienia w tym zakresie ustaleń faktycznych przez organ I instancji. W takim wypadku wyniknie konieczność umorzenia postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego na podstawie art.105 § 1 kpa.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja nie narusza zatem prawa materialnego, ani też przepisów postępowania administracyjnego w stopniu skutkującym wznowieniem tego postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skoro wbrew poglądowi skarżącej, decyzja Wójta Gminy Z. z dnia [...] r. nie mogła się ostać.
Z tych wszystkich względów skarga podlegała oddaleniu jako nieuzasadniona na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) w zw. z art.97 § 1 ustawy – Przepisy wprowadzające...