Uzasadnienie
Decyzją z dnia 14 maja 1999 r. Prezydent Miasta Ż. orzekł o anulowaniu czynności materialno-technicznej zameldowania na pobyt stały H.G. w lokalu mieszkalnym w Ż. na Oś. P.Ś. Od tej decyzji odwołała się H.G. Decyzją Wojewody Ś. z dnia 30 lipca 1999 r. (...) decyzja organu pierwszej instancji została utrzymana w mocy.
H.G. zaskarżyła decyzję organu odwoławczego do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który po rozpoznaniu przedmiotowej sprawy w dniu 30 maja 2001 r. II SA/Ka 1663/99 uchylił zaskarżoną decyzję organu drugiej instancji.
W dniu 10 sierpnia 2001 r. zainteresowany L.G. złożył wniosek o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyżej wymienionym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że specyfika jego schorzenia oraz znaczna odległość jego miejsca zamieszkania od siedziby Sądu uniemożliwiły mu obecność na rozprawie w dniu 30 maja 2001 r., a co za tym idzie "nie mógł skutecznie" złożyć wyjaśnień na rozprawie. Następnie w dniu 20 sierpnia 2001 r. wpłynęło do tutejszego Sądu pismo L.G., w którym obszernie opisuje on swoje stanowisko i poglądy odnośnie meritum sprawy, nie wskazując jednakże żadnych nowych, nie znanych mu wcześniej dowodów. Jeszcze przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania L.G. skierował do Sądu "skargę", gdzie podnosi, że w piśmie z dnia 14 maja 2001 r. skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego powiadomił, że nie może uczestniczyć w sprawie i wnosił o ewentualne przesłuchanie go w drodze "pomocy sądowej, gdzie złożyłby stanowcze oświadczenie". Podkreślił, że "zostało mu to uniemożliwione".
W aktach przedmiotowej sprawy (...) znajduje się pismo L.G. z dnia 14 maja 2001 r. W jego treści zainteresowany informuje Sąd, że z uwagi na przebytą operację nie może osobiście stawić się w Sądzie, w związku z czym wnosi o ewentualne przesłuchanie go w ramach "pomocy sądowej" przez Sąd właściwy dla miejsca zamieszkania lub "o ustosunkowanie się pisemne do sprawy". Pismo to nie zawiera prośby o odroczenie rozprawy. W dniu 21 listopada 2001 r. wpłynęło do Sądu /przesłane faxem/ pismo L.G., gdzie podaje on, że przeciwko jego byłej żonie toczy się postępowanie karne w przedmiocie przywłaszczenia wyposażenia mieszkania w J. przy ul. Sz. oraz o sfałszowanie podpisu na bliżej nie sprecyzowanych dokumentach.
Wezwany przez Sąd do ustosunkowania się do wniosku L.G. Wojewoda Ś. przesłał w dniu 12 września 2001 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzję z dnia 12 września 2001 r. (...) uchylającą decyzję organu pierwszej instancji Prezydenta Miasta Ż. z dnia 14 maja 1999 r. (...) i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Możliwość wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przewiduje art. 58 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Ustawa ta, sama nie określa podstaw prawnych wznowienia postępowania ani szczegółowego trybu. Stąd zgodnie z odesłaniem zawartym w art. 59 cytowanej ustawy mają tu odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania cywilnego: art. 401, art. 403, art. 406-407, art. 409-411, art. 412 par. 2, art. 413-416. Zamiast art. 408 Kodeksu postępowania cywilnego stosuje się odpowiednio art. 146 Kodeksu postępowania administracyjnego /terminy, w których może nastąpić wzruszenie orzeczenia w wyniku wznowienia postępowania/.
Skoro objęty postępowaniem wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego II SA/Ka 1663/99 zapadł dnia 30 maja 2001 r., a wniosek o wznowienie postępowania sądowego zakończonego tym wyrokiem został złożony dnia 10 sierpnia 2001 r. to należało przyjąć, że został on złożony w terminie określonym w art. 407 Kpc.
Podstawy materialne wznowienia postępowania określają przepisy art. 401, art. 401[1] i art. 403 Kodeksu postępowania cywilnego. Artykuł 401 Kpc stanowi, że można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności:
- - jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się wyroku nie mogła domagać się wyłączenia,
- - jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana bądź jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możliwości działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się wyroku niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.
Artykuł 401[1] Kpc stanowi w par. 1, że można żądać wznowienia postępowania również w wypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego został wydany wyrok.
Artykuł 403 Kpc stanowi: w par. 1, że można żądać wznowienia na tej podstawie, że:
1/ wyrok został oparty na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym, 2/ wyrok został uzyskany za pomocą przestępstwa.
W par. 2, że można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. W par. 3, że można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego wyroku dotyczącego tego samego stosunku prawnego; w tym wypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżony wyrok, lecz są również z urzędu inne prawomocne wyroki dotyczące tego samego stosunku prawnego.
Z wniosku L.G. o wznowienie postępowania sądowego oraz następnych pism kierowanych do Sądu Administracyjnego wynika, że podstawy wznowienia postępowania upatruje on w przepisie art. 401 pkt 2 Kpc, a mianowicie w tym, że na skutek naruszenia przepisów prawa był pozbawiony możliwości działania w przedmiotowej sprawie. Pisma te nie zawierają innych okoliczności, a w szczególności nie powołują się na wykrycie okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a które były stronie nieznane wcześniej i nie mogła z nich skorzystać w poprzednim postępowaniu.
Analiza toku postępowania sądowego w przedmiotowej sprawie wskazuje, że stawiany przez L.G. zarzut o pozbawieniu go możliwości działania w sprawie jest całkowicie chybiony.
Z treści protokołu rozprawy z dnia 30 maja 2001 r. wynika bowiem wprost, że pismo z dnia 14 maja 2001 r., na które powołuje się skarżący zostało odczytane na rozprawie, a co za tym idzie Sąd przyjął treść wskazanego pisma do wiadomości. Wprawdzie wnioskodawca wspomina w jego treści o swoich kłopotach zdrowotnych i niemożności stawienia się na wyznaczony termin rozprawy, jednakże pismo to w swojej treści nie zawiera wniosku o odroczenie terminu rozprawy, a co za tym idzie nie mogło ono w tej mierze tamować toku postępowania sądowego.
Artykuł 52 wyżej już cytowanej ustawy o NSA stanowi, że Sąd orzeka na podstawie akt sprawy oraz to, że może z urzędu lub na wniosek uczestnika postępowania przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Cytowana ustawa nie przewiduje w zawartych w niej przepisach przeprowadzania przez Naczelny Sąd Administracyjny dowodów ze źródeł osobowych /przesłuchanie stron, uczestników czy też świadków/.
W tym stanie rzeczy wniosek L.G. "o przesłuchanie go w drodze pomocy sądowej przez Sąd właściwy dla miejsca zamieszkania" jest bezpodstawny. Odnośnie zaś wniosku "o pisemne ustosunkowanie się do sprawy" należy wyjaśnić, że żadne przepisy prawa nie przewidują takiej formy korespondencji Sądu ze stroną, a jedyną formą pisemnego ustosunkowania się do meritum sprawy jest sporządzane przez Sąd uzasadnienie zapadłego w danej sprawie orzeczenia.
Należy także podkreślić, że pismo z dnia 14 maja 2001 r. nie zawiera w sobie wniosku o przeprowadzenie dowodu z jakiegokolwiek dokumentu. Zresztą na marginesie można podkreślić, że plik dokumentów załączonych przez wnioskodawcę do pisma 15 sierpnia 2001 r. to dokumenty znane L.G. w toku rozpoznania sprawy przez Sąd, które mógł on załączyć ze stosownym wnioskiem dowodowym do akt sprawy przed rozprawą w dniu 30 maja 2001 r. Plik ten zawiera także pismo L.G. z dnia 1 lipca 2001 r. skierowane do Prokuratury Rejonowej w R. o wszczęcie postępowania wyjaśniającego w sprawie przywłaszczenia wyposażenia mieszkania w J. przy ul. Sz. oraz fałszerstwa dokumentów w roku 1988 r., a więc okoliczności nie mających związku z przedmiotową czynnością materialno-techniczną zameldowania na pobyt stały w Ż. ul. Oś. P.Ś. z dnia 18 września 1990 r. Pismo to nie jest także w żadnej mierze dowodem "wykrytym" po zakończeniu postępowania w sprawie.
W tym stanie rzeczy - zdaniem Sądu - brak jest jakichkolwiek przesłanek do przyjęcia, że w toku postępowania w przedmiotowej sprawie L.G. pozbawiony był możliwości działania i obrony swych praw. Dlatego też na mocy art. 412 par. 2 Kpc w zw. z art. 58 i art. 59 cyt. ustawy o NSA należało wniosek oddalić.
Na marginesie należy podkreślić, że na skutek decyzji Wojewody Ś. z dnia 12 września 2001 r. uchylającej decyzję Prezydenta Miasta Ż. z dnia 14 maja 1999 r. o uchyleniu czynności materialno-technicznej zameldowania do ponownego rozpoznania, L.G. ma pełną możliwość do skorzystania z uprawnień przysługujących mu jako uczestnikowi przedmiotowego postępowania, a co za tym idzie może w toku sprawy przedstawić wszystkie dowody mające znaczenie dla jej rozstrzygnięcia.