Uzasadnienie
Po rozpatrzeniu wniosku K.S. decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną z up. Burmistrza C. na podstawie art.39, art.40 ust.1 i 3, art.41 ust.1, art.42 i art.43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz.139 ze zm.) oraz miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą RM w C. z dnia [...] Nr [...] (Dz. Urzęd. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] z dnia [...]), ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy przyłącza energetycznego dla zasilania budynku mieszkalnego na parceli nr [...] przy ul. [...] w C. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił, iż inwestycja nie narusza ustaleń obowiązującego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego.
W odwołaniu od decyzji M.S. jako właściciel posesji nr [...], nie wyraziła zgody na realizację inwestycji na jej terenie, poruszając także kwestię błędnego – jej zdaniem – udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku, dla którego projektowane jest przyłącze energetyczne.
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, stwierdzając w motywach, iż w świetle art.43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, brak było podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie infrastruktury technicznej na terenie mieszkalnictwa jednorodzinnego. Zdaniem organu II instancji, kwestia warunków technicznych, jak też zgody właściciela nieruchomości na realizację zamierzenia, stanowić będzie przedmiot rozważań na etapie pozwolenia na budowę. Nadto, kwestionowana decyzja nie rodzi praw do terenu i nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, a ponadto nie upoważnia do rozpoczęcia robót budowlanych. Co do kwestii zgodności budynku z przepisami prawa budowlanego, organ wyjaśnił, iż nie jest właściwy w tej sprawie. W tym stanie rzeczy odwołania nie uwzględniono.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M.S. powtórnie sprzeciwiła się budowie przyłącza energetycznego, podnosząc iż do budynku gospodarczo-inwentarsko-mieszkalnym jest doprowadzona energia elektryczna.
Organ, którego działanie zaskarżono, wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej.
Uczestnik postępowania K.S. wniósł o oddalenie skargi wyjaśniając, iż przedmiotem postępowania jest realizacja nowego przyłącza do zajmowanego przez niego budynku, który został oddany do użytkowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a tylko w takim zakresie podlegała kontroli sądowej. Jak trafnie stwierdził organ odwoławczy w motywach zaskarżonej decyzji, przepis at.43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz.139 ze zm.), obowiązującej w dacie orzekania przez organy administracji, jednoznacznie przewidywał, iż nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego.
Zdaniem Sądu kwestia zgodności inwestycji, polegającej na budowie przyłącza energetycznego na terenach mieszkalnictwa jednorodzinnego, nie budzi żadnych wątpliwości i to niezależnie od sposobu użytkowania budynku, dla obsługi którego przewidywania jest inwestycja. Nie chodzi też o wydanie decyzji dla inwestycji już zrealizowanej, bowiem sporny budynek, zajmowany przez inwestora na cele mieszkalne, jest wyposażony w przyłącze, lecz o budowę nowego przyłącza, przebiegającego inną trasą.
Toczące się postępowanie administracyjne w zakresie legalności budowy innych obiektów na nieruchomości, ani też fakt uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 17 listopada 2003 r. decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku, dla którego planowana jest niniejsza inwestycja, do czego nawiązała skarżąca w toku rozprawy sadowej, nie mają żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Sądowa kontrola decyzji sprawowana jest bowiem na podstawie stanu faktycznego i prawnego z daty wydania decyzji. Prawidłowe jest też stanowisko organu, którego działanie zaskarżono, iż decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu w świetle art.46 ust.2 cyt. ustawy i nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Informację tej treści zamieścił też organ I instancji w kwestionowanej decyzji.
Zatem obowiązujący stan prawny dopuszczał ustalenie warunków dla realizacji inwestycji na terenie, który nie stanowił własności wnioskodawcy. Stąd też sprzeciw właściciela nieruchomości nie mógł stanowić podstawy prawnej do odmowy uwzględnienia wniosku o wydanie decyzji wzit. Dopiero na etapie ubiegania się o udzielenie pozwolenia na budowę inwestor winien wykazać tytuł prawny do wykonywania robót budowlanych i wówczas też badane jest spełnienie wymogów techniczno-budowlanych inwestycji. Stąd też zarzuty skargi należy uznać za przedwczesne, a więc nie mogły one odnieść skutku w toku rozpatrywania niniejszej sprawy.
Nie negując zatem prawa własności działki nr [...] jako przysługującego skarżącej, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, gdyż nie stwierdził naruszenia prawa materialnego, ani też reguł procedury administracyjnej w stopniu uzasadniającym wznowieniem tego postępowania, bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy o ustalenie warunków zabudowy dla spornej inwestycji.
Z tych względów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.
Nr 153, poz.1270 ze zm.) w zw. z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm.).
SW