Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta C. przyznał W. P. dodatek mieszkaniowy w kwocie [...] zł miesięcznie na okres od [...] do [...] ze wskazaniem, że będzie on wypłacony zarządcy budynku M. S. W decyzji orzeczono też o wypłacie ryczałtu na zakup opału w kwocie [...] zł oraz zobowiązano zarządcę do zawiadamiania o występowaniu zaległości czynszowych, które doprowadzą do wstrzymania dodatku.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M. S., zarzucający jej obrazę zasad i przepisów procedury administracyjnej.
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. w trybie art. 138 § 1 pkt 3 kpa umorzyło postępowanie odwoławcze. Kolegium stwierdziło, że w sprawie administracyjnej o przyznanie dodatku mieszkaniowego zarządcy budynku nie przysługuje przymiot strony postępowania, gdyż nie dotyczy jego praw i obowiązków. Wprawdzie art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734) nakazuje doręczenie zarządcy decyzji o przyznaniu dodatku mieszkaniowego, jednak jest to jedynie informacja dla niego, że dodatek w określonej wysokości będzie przekazywany na jego konto. Tak więc w niniejszej sprawie odwołujący się nie posiada legitymacji do występowania w niej w charakterze strony w rozumieniu art. 28 kpa. Zaistniała zatem przesłanka bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego z przyczyn podmiotowych, co prowadzi do wydania rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 138 § 1 pkt 3 kpa.
W skardze M. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 28 kpa. Skarżący zarzucił, że zarządzający budynkiem bierze aktywny udział w postępowaniu o przyznanie dodatku mieszkaniowego. W szczególności potwierdza dane na wniosku o przyznanie tego dodatku, doręcza się mu decyzję (art. 7 ust. 7 ustawy o dodatkach mieszkaniowych), wypłaca mu się dodatek (art. 8 ust. 1 ustawy). Ponadto stosownie do art. 8 ust. 3 i 4 tej ustawy zarządca ma obowiązek zawiadomienia organu przyznającego dodatek o wystąpieniu zaległości należności przez osobę, której przyznano dodatek, pod rygorem obowiązku zwrotu kwoty dodatków za miesiące, w których występowały zaległości. Zarządca zalicza przy tym dodatek na poczet przysługujących mu należności za zajmowany lokal mieszkalny. Zdaniem skarżącego powyższe regulacje, w połączeniu z przepisami kpa i kpc kompleksowo regulują status prawny zarządcy.
W następstwie decyzji przyznającej dodatek mieszkaniowy nabywa on określone prawo majątkowe – wierzytelność, którą wraz ustawowymi odsetkami w przypadku zwłoki w płatności – może egzekwować od dłużnika (gminy). Nie miałby takiej możliwości, gdyby nie przysługiwałby mu przymiot strony omawianego postępowania.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Sąd podziela bowiem pogląd organu odwoławczego, że stroną postępowania w przedmiocie dodatku mieszkaniowego jest tylko osoba, która ubiega się o przyznanie tego dodatku. W postępowaniu tym rozstrzyga się jedynie o zakresie uprawnień tej osoby. Natomiast postępowanie to nie dotyczy sfery uprawnień i obowiązków zarządcy budynku, w którym zamieszkuje osoba ubiegająca się o dodatek. Trafnie ocenia Kolegium sens regulacji zawartej w art. 7 ust. 7 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, według której decyzję w sprawie dodatku doręcza się też zarządcy lub osobie uprawnionej do pobierania należności za lokal mieszkalny. Doręczenie to wiąże się z obowiązkami zarządcy powstającymi na skutek przyznania dodatku mieszkaniowego. Mianowicie zarządca zalicza dodatek na poczet przysługujących mu należności za zajmowany lokal mieszkaniowy (art. 8 ust. 3).
Dla celów rozrachunkowych istotne jest więc, by zarządca o wysokości dodatku był poinformowany, a najpewniejsza informacja wynika wprost z decyzji. Zarządcę obciążą też obowiązek z art. 8 ust. 4 cyt. ustawy, dotyczący zawiadamiania o powstałych zaległościach w opłacaniu należności za zajmowany lokal mieszkalny. Są to jednak obowiązki wynikające wprost z ustawy, a nie nakładane decyzją administracyjną. W tym aspekcie sprawy jako wadliwy należy uznać punkt 4 decyzji
I instancji. Ponieważ jednak powtarza ona jedynie zapis ustawowy, to należy rozumieć go jako wyłącznie informację dla zarządcy, która powinna się raczej znaleźć w uzasadnieniu decyzji lub w odrębnym piśmie. Okoliczność ta nie ma więc znaczenia dla oceny możliwości udziału zarządcy na prawach strony w omawianym postępowaniu administracyjnym.
Chybione są również wywody skargi odnoszące się do cywilnoprawnych skutków przyznania dodatku mieszkaniowego. Dodatek jest prawem przyznanym osobie zajmującej dany lokal i nie rodzi wierzytelności zarządcy. Nie może ona zatem ani występować o wypłatę dodatku, ani – tym bardziej – uruchamiać w tym zakresie postępowania egzekucyjnego.
W konsekwencji należy stwierdzić, że zarzut naruszenia art. 28 kpa okazał się pozbawiony uzasadnionych podstaw. Skoro więc trafnie przyjął organ odwoławczy, że odwołanie zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną, to umorzenie postępowania odwoławczego w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 kpa także nie budzi żadnych zastrzeżeń. Dlatego też na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1271 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.