Uzasadnienie
Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla rozbudowy i przebudowy budynku garażowego na budynek mieszkalny z warsztatem wymiany opon i geometrii kół na dwa stanowiska, zlokalizowanego w B. przy ul. [...] nr [...]
U podstaw materialnoprawnych rozstrzygnięcia, wydanego na wniosek J. J., powołano art. 40 ust. 1 i 3 i art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm./.
Natomiast w uzasadnieniu podano, że zamierzenie inwestycyjne opisane w sentencji decyzji jest zgodne z zapisem obowiązującym dla strefy C-IV 7 MN, MW, U miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. i uzyskało akceptację [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.
Odwołanie od decyzji wnieśli – K. P. i A. P. oraz J. F. M. i M. M..
K. i A. P. oponowali przeciwko lokalizacji warsztatu wymiany opon i uznali, iż celowym byłaby rozbudowa "istniejącego garażu na budynek mieszkalny".
Z kolei J. F. M. i M. M., podobnie jak w czasie postępowania prowadzonego przed organem I instancji, wykazali, iż objęte decyzją zamierzenie inwestycyjne stanowi zagrożenie dla prowadzonego przez nich "[...]", w którym zgromadzone są unikalne zbiory, udostępniane zwiedzającym, w tym zwłaszcza młodzieży szkolnej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Organ odwoławczy aprobując interpretację zapisu planu zaprezentowaną w decyzji organu I instancji, wyjaśnił, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu rozstrzyga jedynie o możliwości zlokalizowania przedmiotowej inwestycji na danym terenie, a to czy działalność, o której mowa w decyzji wpłynie i w jakim stopniu na zamieszkiwanie na nieruchomościach sąsiednich oceni organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli J. F. M. i M. M. wykazując w niej, że działalność warsztatu będzie stanowiła poważną uciążliwość i zagrożenie dla bytu zwierząt żyjących w Domu Przyrodnika i dla kolekcji motyli.
Podnieśli także, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje na sąsiedniej nieruchomości powstania warsztatu samochodowego.
W odpowiedzi na skargę organ, którego działanie zaskarżono postulował jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska.
Sąd administracyjny zważył co następuje
Kontroli legalności sprawowanej przez Sąd stosownie do art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. Nr 74 poz. 368 z późn. zm./, obowiązującego w dacie wniesienia skargi, a obecnie na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153 poz. 1269/, który ma zastosowanie w sprawie, mocą art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami /Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zm./, poddana została decyzja administracyjna ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. 1999 r. Nr 15 poz. 139 z późn. zm./, zwanej dalej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym.
Stosownie do art. 39 ust. 1 tej ustawy zmiana zagospodarowania terenu polegająca w szczególności na wykonaniu, odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego wymagała ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następowało w drodze decyzji na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym/.
Decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu rozstrzygała zatem o tym, czy objęte wnioskiem zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisem gminnym, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.
Rozstrzygnięcie w tej kwestii nie stanowiło podstawy do prowadzenia jakichkolwiek robót budowlanych, jak i nie przesądzało o tym, że inwestor w przyszłości uzyska pozwolenie na budowę w postępowaniu toczącym się przed innym organem właściwym w sprawie.
Decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu orzekała jedynie o tym, czy na danej nieruchomości /terenie/ możliwa jest lokalizacja określonej inwestycji i w przypadku pozytywnej konfrontacji zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania terenu, określała warunki tej inwestycji wynikające z zapisów planu.
W sprawie poddanej kognicji Sądu inwestor wystąpił o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie budynku garażowego na budynek mieszkalny z warsztatem wymiany opon i geometrii kół na dwa stanowiska.
Tak skonkretyzowany we wniosku zamiar inwestycyjny wymagał, stosownie do zacytowanego art. 39 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Nieruchomość, której wniosek dotyczy położona jest w jednostce strukturalnej C-IV 7 MN, MW, U miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta B. uchwalonego w dniu 26 maja 1994 r., opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia 9 czerwca 1994 r.
Zapis planu dla tej jednostki strukturalnej plan dopuszcza usługi podstawowe w tym parkingi, garaże, warsztaty konserwacyjno-remontowe.
Nadto fragment tej jednostki objęto strefą ochrony konserwatorskiej B. Analiza zapisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pokazuje, iż przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z tym zapisem, a nadto uzyskało akceptację służby konserwatorskiej.
W takiej sytuacji organy administracji publicznej, właściwe w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie mogły odmówić ustalenia tych warunków, gdyż naruszyłyby wówczas art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
W myśl tego przepisu nie można było odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego jeżeli zamierzenie było zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Mylą się przy tym skarżący twierdząc, iż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego teren przylegający do ich nieruchomości był przeznaczony jedynie pod budownictwo jednorodzinne, gdyż /co wykazano/ plan dopuszczał także usługi podstawowe.
Pozostałe zarzuty skargi też nie mogły przynieść zamierzonego efektu, gdyż nie wykazują one wadliwości prawnej decyzji, a jak słusznie zauważył organ odwoławczy, zasadzają się na przekonaniu o uciążliwości sąsiedztwa, mającej powstać ewentualnie w przyszłości inwestycji, dla bytu okazów zgromadzonych w Domu Przyrodnika.
Te kwestie, z przyczyn naprowadzonych nie mogły być przedmiotem rozważań organów orzekających o zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Zauważyć przy tym trzeba, że to, iż teren, na którym usytuowana jest nieruchomość przeznaczona m. in. na usługi, wynika z uchwały Rady Miejskiej uchwalającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a nie zaskarżonej decyzji.
Skarżący w efekcie bowiem kwestionują ustalenia przyjęte w planie miejscowym, których konsekwencją jest pozytywne ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji.
Z naprowadzonych powodów Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270/.
SJ/