Uzasadnienie
Rada Gminy P. podjęła w dniu[...] uchwałę w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa W. U podstaw materialnoprawnych uchwały powołano art. 26 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 z późn. zm./ zwanej dalej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym
Jak wskazano w § 2 tej uchwały celem regulacji zawartych w ustaleniach planu jest umożliwienie realizacji kierunków zagospodarowania przyjętych w "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy P.".
Teren objęty przyjętym planem obejmował m.in. nieruchomość stanowiącą własność H. i A. P., której część została przeznaczona pod ciąg pieszo-jezdny nr [...], w związku z czym A. P. wniósł wpierw o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a następnie wezwał wraz z H. P. Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa "spowodowanego uchwałą... w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa W.".
W wezwaniu wykazywali wadliwość prawną uchwały polegającą na pominięciu w niej źródeł pokrycia zobowiązań wynikających z art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Taki obowiązek wynika według wzywających zarówno z art. 38 tej ustawy jak i art. 58 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /tekst jedn. Dz.U. z 2001 Nr 142 poz. 1591/ zwanej dalej ustawą o samorządzie gminnym.
Wobec bezskuteczności wezwania H. P. i A. P. w skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego domagali się stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa W. z taką samą argumentacją jak zaprezentowano w odwołaniu, wzbogaconą o zacytowany pogląd doktryny dotyczący art. 38 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
W odpowiedzi na skargę organ, którego działanie zaskarżono postulował jej oddalenie eksponując zwłaszcza to, że sprawa określenie źródeł finansowania zobowiązań gminy wynikająca z uchwalenia planu nie jest zadaniem planu miejscowego, lecz jest pochodną realizacji tego planu.
Fakt, że uchwała uchwalająca miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może rodzić określone hipotetyczne roszczenia finansowe nie oznacza automatycznie obowiązku wskazania źródeł ich pokrycia, gdyż w dacie podjęcia uchwały nie wiadomo czy takie roszczenia w ogóle zaistnieją i jaki będzie ich zakres.
Sąd administracyjny zważył co następuje
Skarga została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Przepis ten /w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia skargi/ stanowił, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
W świetle dokumentów zgromadzonych w aktach nie budzi wątpliwości Sądu, to że skarżący dopełnili wymogu uprzedniego bezskutecznego wezwania, skargę wnieśli w terminie, a jej przedmiotem jest uchwała organu gminy podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej.
Niewątpliwie skarżący są legitymowani do wniesienia skargi, gdyż przyjęte zaskarżoną uchwałą rozwiązanie planistyczne godzi w przysługujące im prawo do nieruchomości, której są właścicielami.
Istnienie interesu prawnego naruszonego przez ustalenia przyjęte uprzednio w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego legitymowała skarżących do wniesienia zarzutu na etapie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu, jednakże skarżący powiadomieni o wyłożeniu projektu /co wynika z akt/ nie skorzystali z prawa jakie przyznawał im art. 24 ust. 1 wówczas obowiązującej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia uchwałą organu gminy podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej tylko wtedy rodzi skutek w postaci eliminacji przez Sąd uchwały z obrotu prawnego, gdy ta uchwała narusza prawo bądź wydana została bez podstawy prawnej.
W sprawie poddanej kognicji Sądu skarżący wadliwość uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego upatruje w pominięciu w niej określenia źródeł pokrycia zobowiązań wynikających z podjętej uchwały, a wynikających z art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Przepis ten przyznawał właścicielom bądź użytkownikom wieczystym nieruchomości, które na skutek uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiany utraciły swą dotychczasową wartość, bądź z których korzystanie w sposób dotychczasowy stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, prawo do żądania od gminy bądź odszkodowania bądź zamiany nieruchomości lub też żądanie wykupienia nieruchomości w całości lub części.
Roszczenie, przysługujące z przywołanego art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym miało charakter cywilnoprawny, w odróżnieniu od jednorazowej opłaty pobieranej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości powstałej na skutek uchwalenia lub zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /tzw. renty planistycznej/, którą ustalał właściwy organ w decyzji.
Istotnym dla dalszych rozważań jest jeszcze to, że renta planistyczna obliczona była według stawki procentowej wzrostu wartości nieruchomości określonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego /art. 36 ust. 3 ustawy o zagospodarowania przestrzennym/.
Natomiast określenie źródeł pokrycia zobowiązań wynikających z treści art. 36 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym następowało /jeżeli istniały takie zobowiązania/ na podstawie uchwały podjętej w oparciu o art. 38 ust. 1 tej ustawy.
Podkreślić przy tym należy, że uchwała taka dotyczy ustalenia źródeł zobowiązań wynikających tylko z ust. 2 art. 36 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a zatem nie odnosi się do ust. 1 tego przepisu.
Skarżący uważają, iż uchwała określająca źródło pokrycia zobowiązań wynikających z art. 36 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym powinna stanowić integralną część miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Pogląd ten jest nieuprawniony i pozostaje w sprzeczności z zapisem art. 10 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, który to przepis określa co ustala się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Te elementy składowe miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie interesującym dla rozważanego problemu odnoszą się li tylko do stawki procentowej służącej naliczeniu opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 3 /art. 10 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym/.
Nadto z art. 8 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wynika, co stanowi treść uchwały organu gminy, a mianowicie – ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /a zatem te jego elementy, które określa art. 10/ a nadto integralną częścią planu jest rysunek planu.
Istotnym jest jeszcze i to, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym, a podniesienie do takiej rangi uchwały określającej źródło pokrycia zobowiązań wynikających z art. 36 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jest nie do przyjęcia.
Te wszystkie argumenty wskazują, iż zarzut podniesiony w skardze jest całkowicie bezzasadny.
Sąd kontrolując legalność zaskarżonej uchwały także poza granicami zarzutu, uznał, iż nie narusza ona prawa.
Skarżący w postępowaniu planistycznym objętym art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym byli powiadomieni o wszystkich tych czynnościach prawnych, o których zgodnie z prawem właściwy organ miał ich obowiązek zawiadomić.
Skoro zaskarżona uchwała nie narusza prawa to skargi nie można było uwzględnić i należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm./ w zw. z art. 97 § 1 ustawy z tej samej daty – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zm./.
SJ/