Uzasadnienie
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja organu II instancji wydana w postępowaniu odwoławczym, zawierająca błędne pouczenie o przysługujących od niej środkach zaskarżenia.
Stosownie do pouczenia skarżący wnieśli odwołanie od skarżonej obecnie decyzji do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który postanowieniem z dnia [...] r. stwierdził niedopuszczalność odwołania.
Postanowienie to zostało doręczone skarżącym w dniu [...] r., co wynika z ich oświadczenia znajdującego się na karcie 26 załączników do pisma z dnia [...] r.
Z kolei Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] r. sprostował swą decyzję z dnia [...] r. w zakresie pouczenia, tym razem prawidłowo pouczając skarżących o prawie do wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Zgodnie z tym pouczeniem skarżący w dniu [...] r. złożyli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z siedzibą w Gliwicach.
Wobec braku jednoznacznego określenia przedmiotu zaskarżenia skarżący zostali wezwani do usunięcia braku w tym zakresie.
Wypełniając ten obowiązek w piśmie procesowym z dnia [...] r. podali, iż "słuszne jest zatem postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] r., które daje w terminie ustawowym Państwu H. i Z. W. - możliwość wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego co czynią w zgodzie z prawem".
W związku z wątpliwościami co do tego fragmentu pisma wezwano skarżących do wyjaśnienia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, czy zawiera ono wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
Wezwanie doręczono skarżącym [...] r. i w reakcji na nie skarżący w piśmie z dnia [...] r. podali, iż nie uchybili terminowi do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zarówno w stanie prawnym obowiązującym w dacie wniesienia skargi /art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym – Dz.U. Nr 74 poz. 368 z późn. zm./ jak i obecnie /art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153 poz 1270 ze zm./ skargę należało wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
W sprawie poddanej kognicji Sądu termin do wniesienia skargi biegł dla skarżących od dnia [...] r., albowiem w tym dniu doręczono im rozstrzygnięcie Wojewody [...] o umorzeniu postępowania odwoławczego.
Bezspornym jest więc, że skarga wniesiona w dniu [...] r. została złożona z uchybieniem terminu.
Nie budzi również wątpliwości Sądu, że do tego uchybienia doszło na skutek błędnego pouczenia organu.
Jednakże ustawodawca przewidując taką sytuację wprowadził instytucję przywrócenia terminu, do uchybienia którego doszło bez winy strony.
W myśl bowiem art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Aby jednak Sąd mógł postanowić w przedmiocie przywrócenia terminu, konieczny jest wniosek strony /Sąd nie może działać tu z urzędu/, a nadto wniosek ten należy wnieść w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
Dla skarżących termin do złożenia wniosku biegł od dnia [...] r., albowiem w tej dacie z postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego dowiedzieli się o błędnym pouczeniu zawartym w zaskarżonej decyzji.
Wnosząc skargę skarżący nie domagali się przywrócenia terminu, a nadto na wyraźną sugestię Sądu, czy domagają się przywrócenia terminu oświadczyli, iż dochowali terminu do wniesienia skargi.
Wbrew jednak temu oświadczeniu, nie można przyjąć, iż doszło do zachowania terminu do wniesienia skargi, które zostało złożone po upływie ponad 7 miesięcy od doręczenia zaskarżonej decyzji.
Wniesienie skargi po upływie terminu do jej wniesienia stanowi przesłankę obligującą Sąd do jej odrzucenia stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm./.
SJ/