Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Wojewoda Ś. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. orzekającą o zwrocie nienależnie pobranego przez skarżącego zasiłku dla bezrobotnych za okres od dnia [...]r. do dnia [...]r. w kwocie [...] zł brutto.
W treści zaskarżonej decyzji organ II instancji poinformował skarżącego, iż ze względu na jego trudną sytuację materialną istnieje możliwość złożenia wniosku do organu I instancji o odroczenie, rozłożenie na raty lub umorzenie całości lub części nienależnie pobranego świadczenia. Stosowny wniosek w tym przedmiocie skarżący złożył w dniu [...]r.
W wyniku powyższego w dniu [...]r. Prezydent Miasta C. wydał decyzję o umorzeniu w całości pozostałej do spłaty kwoty nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych za okres od dnia [...] do dnia [...]r. w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu swej decyzji organ I instancji wskazał, iż po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Powiatowa Rada Zatrudnienia przychyliła się do wniosku strony i uznała, że istnieją przesłanki do umorzenia pozostałej do spłaty kwoty. Wydała w tej sprawie opinię pozytywną.
Zgodnie więc z treścią art. 161 § 1 pkt. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271)- postępowanie w niniejszej sprawie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. Co prawda skarżący nie cofnął skargi na decyzję z dnia [...]r., domagając się oceny legalności tegoż rozstrzygnięcia, wszak w obecnej sytuacji, w której skarżący nie musi zwracać zasiłku, realizacja tego żądania jest zbędna. Przedmiotem decyzji jest bowiem wyłącznie zobowiązanie do zwrotu zasiłku, gdyż kwestie statusu bezrobotnego i prawa do tego świadczenia przesądzono w ostatecznej decyzji z dnia [...]r. utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...]r. Należy też nadmienić, że dalsze kwestie podnoszone przez skarżącego, jako nie odnoszące się do meritum sprawy, wyznaczonego przez treść kwestionowanego rozstrzygnięcia, nie mają znaczenia dla sprawy.
Dlatego należało postanowić jak w sentencji.