Uzasadnienie
Właściwość i zakres działania Sądu określają przepisy art. 16-21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, z tym, że pozytywne wskazania w tym przedmiocie zawarte są w art. 16-18 ustawy. Zaskarżone postanowienie niewątpliwie nie należy do kategorii spraw wymienionych w art. 17 i art. 18 tej ustawy.
Pozostaje rozważenie, czy da się zakwalifikować skargę do spraw określonych w art. 16 ust. 1 i 2. Powoływanie i odwoływanie członków komisji orzekających w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych przy wojewodach regulują przepisy art. 160-163 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych /Dz.U. nr 155 poz. 1014 ze zm./ oraz przepisy par. 21-24 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 1999 r. w sprawie właściwości i trybu powoływania rzeczników dyscypliny finansów publicznych, organów orzekających oraz szczegółowych zasad postępowania w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych /Dz.U. nr 42 poz. 421/. Wskazane przepisy: zarówno ustawy jak i rozporządzenia wykonawczego, nie przewidują sądowej kontroli powoływania i odwoływania członków komisji orzekających. Ewentualna właściwość Sądu nie wynika więc z art. 16 ust. 2 ustawy o NSA.
Zaskarżone postanowienie nie stanowi aktów wymienionych w art. 16 ust. 1 pkt 5-7 ustawy o NSA. Z pewnością nie zostało wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, nie można go więc zaliczyć do postanowień wymienionych w art. 16 ust. 1 pkt 3 ustawy o NSA.
W ocenie Sądu postanowienie o odwołaniu członka ww. komisji orzekającej nie stanowi decyzji administracyjnej. Nie mieści się bowiem w pojęciu decyzji sformułowanym w art. 104 par. 1 i 2 Kpa oraz wypracowanym w orzecznictwie i piśmiennictwie. Decyzja administracyjna jest to oświadczenie woli kompetentnego organu administracyjnego, podjęte w wyniku zastosowania normy materialnego prawa administracyjnego lub w określonym zakresie normy prawa procesowego do ustalonego stanu faktycznego, w trybie, formie, strukturze uregulowanej prawem procesowym, zakomunikowany stronie, w celu wywołania skutku prawnego w sferze stosunku materialnoprawnego /decyzja rozstrzygająca sprawę co do jej istoty w całości lub w części/ bądź w sferze stosunku procesowego /decyzja w inny sposób kończąca sprawę w danej instancji/ - por. J. Borkowski za - Barbarą Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wyd. C. H. Beck, W-wa 2000 r., str. 408; uchwała SN z dnia 5 lutego 1988 r., III AZP 1/88 - OSPiKA 1989 z. 3 poz. 59.
Powołanie i odwołanie członka komisji orzekającej nie stanowi rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej opartego o normy materialnego prawa administracyjnego. Między organem powołującym lub odwołującym a członkiem komisji nie istnieje stosunek administracyjnoprawny wynikający z norm materialnego prawa administracyjnego, z którego to stosunku można wywodzić, w określonych warunkach /z inicjatywy organu lub strony/, zaistnienie sprawy administracyjnej: /por. Tadeusz Woś "Postępowanie sądowoadministracyjne", Wyd. Prawnicze PWN, W-wa 1996 r., str. 176/.
Zaskarżone postanowienie nie należy, z podobnych przyczyn, do postanowień wymienionych w art. 16 ust. 1 pkt 2 ustawy o NSA. Te ostatnie, zgodnie z przywołanym przepisem są wydawane w postępowaniu administracyjnym. Postępowanie administracyjne jurysdykcyjne toczy się w indywidualnej sprawie administracyjnej /art. 1 par. 1 pkt 1 Kpa/ - por. T. Woś, Op. cit. str. 176/. Z wywodów powyższych, odnoszących się do decyzji administracyjnej, wynika że postanowienie o odwołaniu skarżącej z komisji orzekającej, której była członkiem, nie zastało wydane w trakcie postępowania administracyjnego, w znaczeniu art. 1 par. 1 pkt 1 Kpa. Tytułem uzupełnienia można dać, że nie zapadło także w postępowaniach określonych w art. 1 par. 1 pkt 2 i 4 oraz art. 1 par. 2 Kpa.
Postanowienie odwołujące członka komisji orzekającej w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych nie należy również do aktów i czynności określonych w art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o NSA. Warunkiem zaskarżalności takich aktów i czynności do Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wynikanie uprawnień i obowiązków, których przyznania, stwierdzenia albo uznania dotyczą, z przepisów prawa. Stwierdzenie lub uznanie albo przyznanie obowiązku wynikającego "z przepisów prawa" należy wiązać z prawem materialnym. Tylko prawo materialne może przyznać, stwierdzić albo uznać uprawnienie lub obowiązek /por. W. Czerwiński, glosa do uchwały NSA z dnia 7 grudnia 1998 r., FPS 18/98 - OSP 2000 z. 6 poz. 84/. Uprawnienie do sprawowania funkcji członka komisji orzekającej w sprawach o naruszenie dyscypliny finansowej pierwszej instancji nie wynika z przepisów materialnego prawa administracyjnego. Jest rezultatem powołania przez właściwy organ, które to powołanie regulują przepisy ustrojowe zawarte w ustawie o finansach publicznych i ww. rozporządzeniu wykonawczym.
Przyjdzie zatem stwierdzić, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest właściwy do orzekania w sprawie skargi na odwołanie z funkcji członka komisji orzekającej w sprawach o naruszenie dyscypliny finansowej pierwszej instancji.
Wobec powyższego skarga na postanowienie o odwołaniu członka komisji jest niedopuszczalna, a jako taka podlega odrzuceniu.