Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm./ nakazał D. i R. B. przedłożenia ekspertyzy technicznej określającej stan techniczny komina wolnostojącej kotłowni zlokalizowanej na działce o nr ewid. [...] położonej w P. pod nr [...] z uwzględnieniem surowca spalanego w piecu.
Odwołanie od wskazanej powyżej decyzji wniósł R. B., który wyraził niezadowolenie z wydanej decyzji. W odwołaniu tym, odwołujący się zaakcentował, iż stan techniczny przedmiotowego komina jest dobry i jego użytkowanie nie stwarza zagrożenia dla sąsiednich nieruchomości.
Ś. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. z 2000 Nr 106, poz. 1126 ze zm./ w związku z art. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. Nr 80, poz. 718/ uchylił decyzję organu pierwszej instancji i umorzył prowadzone postępowanie. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż stan techniczny komina nie wzbudza żadnych zastrzeżeń i okoliczność ta znajduje potwierdzenie w zamieszczonych w aktach administracyjnych dokumentów. Organ odwoławczy nie przyznał mocy dowodowej opinii mistrza kominiarskiego J. M., ponieważ w stosunku do niego prowadzone jest postępowanie karne za poświadczenie nieprawdy.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Z. P., który nie zgodził się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego. W skardze tej odwołał się do złego stanu technicznego przedmiotowego komina, czego skutkiem jest duży wyrzut iskier, które stanowią zagrożenie dla sąsiednich nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wystąpił o umorzenie postępowania sądowego, a jako powód podał, iż skarżący Z. P. nie posiadał statusu strony w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego. Zdaniem tego organu stroną postępowania jest E. i J. Z., a spowodowane jest to tym, że Z. P. aktem notarialnym z dnia [...]r. przekazał gospodarstwo rolne E. i J. P. Pismem z dnia [...]r. R. B. poinformował Sąd, iż Z. P. [...] r. przekazał gospodarstwo na rzecz E. i J. Z., którzy nie wnoszą żadnych zastrzeżeń do przedmiotowego komina.
W trakcie rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym skarżący podtrzymał swoją skargę, jak również potwierdził, iż przekazał gospodarstwo rolne córce i zięciowi, jednocześnie zaznaczył, że wiedzą oni o tej sprawie. W tym stanie faktycznym Sąd postanowił zwrócić się do E. Z. o uzupełnienie braku formalnego skargi, poprzez jej podpisanie albo potwierdzenie dotychczasowych czynności dokonanych przez Z. P. w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem skutków prawnych oraz wyznaczył Z. P. termin do złożenia pełnomocnictwa. Do dnia rozprawy sądowej E. Z. jak również Z. P. nie uzupełnili występujących braków formalnych skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył:
Z dniem 1 stycznia 2004 r. uległ zmianie stan prawny i w myśl postanowień art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm./ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/. W tej sytuacji stosownie do postanowień rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości /Dz.U. Nr 72, poz. 652/ właściwym sądem administracyjnym do rozpatrzenia skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.
Stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Jak wskazuje się w literaturze ta przesłanka odrzucenia skargi występuje wówczas, gdy skargę wniosła osoba nie mogąca być pełnomocnikiem lub nie mająca pełnomocnictwa, jeżeli strona nie potwierdzi tej czynności /J.P. Tarno. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2004 r. s. 117/. Ze wskazaną sytuacją Sąd spotkał się w rozpatrywanej sprawie. Organ odwoławczy jak również uczestnik postępowania R. B. w piśmie procesowym do Sądu podnosili, że skarżący nie jest właścicielem sąsiedniej nieruchomości, ponieważ mocą aktu notarialnego z dnia [...]r. przekazał swoje gospodarstwo E. i J. Z. W tej sytuacji Sąd wezwał E. Z. do uzupełnienia braku formalnego wniesionej skargi i o jej podpisanie albo też o potwierdzenie czynności procesowych, których dokonał Z. P. W wyznaczonym terminie E. Z. nie uzupełniła występującego braku formalnego, jak również nie dokonała potwierdzenia czynności dokonanych przez Z. P. Nadto należy wskazać, że także Z. P. we wskazanym terminie nie złożył udzielonego mu przez E. Z. pełnomocnictwa do reprezentowania jej w ramach tego postępowania przed tutejszym Sądem. Powyższe ustalenia pozwalają stwierdzić, iż wyczerpana została przesłanka odrzucenia skargi przewidziana treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.
SJ/