Uzasadnienie
Decyzją Zarządu Miasta Z. z dnia [...] r. ustalono wysokość opłaty adiacenckiej na kwotę [...] zł na rzecz Gminy Z. od D.R.-M. i Z. R. właścicieli nieruchomości oznaczonej numerem [...] położonej w Z. przy ul. [...]. Jak wynika z uzasadnienia tej decyzji opłatę adiacencką ustalono w związku z wybudowaniem z środków własnych gminy drogi dojazdowej i kanalizacji ogólnospławnej. Inwestycja ta spowodowała wzrost wartości wyżej opisanej nieruchomości. Wysokość opłaty adiacenckiej została ustalona w oparciu o uchwałę Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] r. nr [...] na poziomie [...] % różnicy między wartością jaką opisana nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej, a wartością jaką uzyskała ona po wybudowaniu tej infrastruktury. Powyższe dwie wartości zostały ustalone na podstawie sporządzonej opinii rzeczoznawcy majątkowego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., rozpatrujące sprawę na skutek wniesionego przez D. R.-M. odwołania, utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. SKO uznało, że ustalona opłata adiacencka jest zgodna z przepisami prawa, zgodnie bowiem z art. 144 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. nr 46, poz. 543 ze zm.) właściciele nieruchomości uczestniczą w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej przez wnoszenie na rzecz gminy opłat adiacenckich. Zarząd Miasta prawidłowo też ustalił wysokość tej opłaty opierając się na sporządzonym operacie szacunkowym, a także na uchwale Rady Miejskiej ustalającej zgodną z art. 146 ust. 2 cytowanej ustawy stawkę procentową tej opłaty.
Nadto Kolegium zauważyło, że dokonano protokolarnego odbioru zbudowanej kanalizacji ogólnospławnej dla osiedla domków jednorodzinnych przy ul. [...] w Z. obejmującej swym zasięgiem działkę położoną przy ul. [...].
W skardze wniesionej jeszcze do Naczelnego Sądu Administracyjnego D.R. – M. wniosła o ponowne rozpatrzenie zasadności określenia opłaty adiacenckiej. Zaskarżonym rozstrzygnięciom organów obu instancji zarzuciła ona: brak poinformowania mieszkańców o opłacie adiacenckiej przed rozpoczęciem inwestycji, brak dialogu przedstawicieli Urzędu Miejskiego w Z. z mieszkańcami na temat modernizacji drogi, dokonanie odbioru drogi przed jej ukończeniem i to pomimo błędów związanych z jej budową.
W odpowiedzi na skargę SKO w K. wniosło o jej oddalenie. Organ ten nie odniósł się w swojej odpowiedzi do zarzutów dotyczących wybudowanej drogi, wskazał natomiast na kwestie związane z wybudowaniem kanalizacji ogólnospławnej. Wskazał też, że kwestie wadliwego wykonania inwestycji podlegają wyłącznie kontroli organów nadzoru budowlanego i nie mają wpływu na wysokość ustalonej opłaty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:.
Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej zwanej Poppsa.
Skarga musiała odnieść skutek. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził bowiem naruszenie przepisów prawa materialnego powodujące nieważność zaskarżonej decyzji. Dodać tutaj należy, iż stosownie do przepisu art. 134 § 1 Poppsa Sąd rozstrzygał w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższym wskazaniem, skład orzekający w niniejszej sprawie wziął pod uwagę, nie podniesioną przez skarżącą wadę zaskarżonej decyzji, a także z uwagi na treść przepisu art. 135 ustawy Poppsa, wadę jaką zawierała decyzja organu I instancji.
Zgodnie z art. 145 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. nr 46, poz. 543 ze zm.) w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej uczestniczą właściciele nieruchomości przez wnoszenie na rzecz gminy opłat adiacenckich. Tymczasem decyzja Zarządu Miasta, a także utrzymująca ją w mocy decyzja SKO w K. zostały skierowane do skarżącej i jej zmarłego w dniu [...] r. męża Z. R. W tym stanie rzeczy należy uznać, że decyzje te zostały w części skierowane do osoby nie będącej stroną w sprawie. Tym samym skutkuje to, zgodnie z dyspozycją art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., stwierdzeniem ich nieważności.
Rozpoznając ponownie sprawę organ I instancji, którym aktualnie jest Prezydent Miasta Z., umorzy postępowanie w sprawie, z uwagi na upływ terminu o jakim jest mowa w art. 145 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Z tych też względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 135 ustawy Poppsa stwierdził nieważność decyzji organów obu instancji wydanych w kontrolowanej sprawie. O niewykonalności decyzji orzeczono w oparciu o art. 152 ustawy Poppsa, a o kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na mocy art. 200 Poppsa.