Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta B. uznał skarżącego Z.K. za osobę bezrobotną od dnia [...]. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że skarżący spełniał przesłanki do uznania go za osobę bezrobotną określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz.U. z 2001 roku, Nr 6, poz. 56 z późn. zm.). Jednocześnie organ wskazał, że do rozstrzygnięcia w kwestii prawa do zasiłku dla bezrobotnych wymagane są dodatkowe dokumenty i w tym zakresie wydana zostanie odrębna decyzja po ich uzupełnieniu.
W odwołaniu od tej decyzji skarżący wskazał, że [...] Izba Lekarska bezpodstawnie [...], a tym samym [...]. Nadmienił, że sprawa jest przedmiotem rozpoznania przez Sąd Rejonowy – Sąd Pracy, a ponadto przez Trybunał w Strasbourgu.
Zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją z dnia [...] Wojewoda Ś. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji tak co do ustaleń faktycznych, jak i co do podstawy prawnej wydanego przez ten organ orzeczenia.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i w późniejszym piśmie procesowym skarżący zakwestionował stanowisko organów administracyjnych. Obszernie przedstawił swoją sytuację związaną z postępowaniem prowadzonym przez [...] Izbę Lekarską w stosunku do niego. Ponownie zwrócił uwagę na toczące się postępowania przed sadami powszechnymi, w tym Sądem Rejonowym – Sądem Pracy w W. w przedmiocie zgodności z prawem rozwiązania z nim umowy o pracę.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy powtórzył argumenty zawarte wcześniej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Wskazać należy w pierwszej kolejności, że sądy administracyjne powołane zostały do kontroli legalności decyzji administracyjnych, a kontrola ta polega na badaniu zgodności zaskarżonych aktów z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.).
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają uregulowaniom prawnym obowiązującym w datach ich wydania. Sąd nie dopatrzył się także takiego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy.
W szczególności wskazać przyjdzie, że postępowanie administracyjne prowadzone było na wniosek strony w przedmiocie przyznania jej statusu osoby bezrobotnej.
Rozpoznając taki wniosek organ pierwszej instancji badał, czy zachodzą przesłanki do uznania skarżącego za osobę bezrobotną określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz.U. z 2001 roku, Nr 6, poz. 56 z późn. zm.).
Zgodnie z tym przepisem za osobę bezrobotną uważa się osobę, która m.in. jest zdolna i gotowa do podjęcia pracy, nie jest osobą zatrudnioną, a ponadto spełnia pozostałe kryteria określone w tym przepisie. W tym stanie rzeczy uznać należy decyzję organu pierwszej instancji za prawidłową wobec dokonanych w toku postępowania ustaleń, tym bardziej, iż sam skarżący nie podważa istnienia przesłanek do uznania go za osobę bezrobotną, a decyzja wydana została m.in. w oparciu o złożone przez niego oświadczenia i dokumenty.
Wobec powyższego skarga nie mogła zostać uwzględniona przez Sąd i jako taka podlega oddaleniu na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).