Uzasadnienie
Decyzją z [...] r. nr [...] Prezydent Miasta B. po przeprowadzeniu postępowania z wniosku A. S. orzekł o wymeldowaniu I. S. z pobytu stałego w lokalu mieszkalnym położonym w B. przy ul. [...]. Tę decyzję doręczono A. S. [...] r., która [...] r. wniosła odwołanie do Wojewody [...]. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] po rozpoznaniu odwołania A. S. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Natomiast I. S. odebrała decyzję Prezydenta Miasta B. [...] r. i – [...] r. przesyłką poleconą wniosła odwołanie do Wojewody [...]. To odwołanie nie zostało jednak rozpoznane do dnia dzisiejszego.
Zaskarżoną tu decyzję z dnia [...] r., nr [...] doręczono również I. S. w dniu [...] r., co wynika ze zwrotnego dowodu doręczenia nadesłanego przez pocztę – karta 64 akt.
Pismem z [...] r. organ odwoławczy poinformował I. S. o tym, że decyzja z [...] r. jest ostateczna oraz o tym, że organ odwoławczy nie może ponownie rozpatrywać tej samej sprawy.
- I. S. w dniu [...] r. wniosła skargę na decyzję Wojewody [...] poprzez nadanie jej przesyłką poleconą na poczcie (koperta w aktach sprawy).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga I. S. została złożona do Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 24 października 2003 r., kiedy obowiązywał przepis art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), zgodnie z którym, skargę na decyzję administracyjną wnosiło się bezpośrednio do Sądu w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie zaś z art. 34 ust. 1 i 2 tej ustawy, skargę można było wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Wyczerpanie środków odwoławczych oznaczało sytuację, w której stronie nie przysługiwał żaden środek odwoławczy przewidziany w ustawie. Na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o NSA,. Sąd odrzucał skargę, między innymi niedopuszczalną z innych przyczyn.
Należy jednak zauważyć, że wskazana ustawa straciła moc z dniem 1 stycznia 2004 r., na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. Dz. U. z 2002 r. Nr 240, poz. 2052). W myśl art. 85 ostatnio cytowanej ustawy, z dniem 1 stycznia 2004 r. utworzono w Warszawie i w miejscowościach, w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego, wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1259) oraz zniesiono ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Na podstawie § 1 pkt 4 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652) utworzony został dla obszaru województwa Śląskiego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast według art. 52 § 1 i 2, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak, między innymi odwołanie. Sąd odrzuca skargę postanowieniem również na posiedzeniu niejawnym, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne (art. 58 § 1 pkt 6, art. 58 § 3).
Należy zauważyć, że termin do wniesienia skargi w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest identyczny, jak w ustawie o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Strona może wnieść skargę jedynie wówczas, kiedy wyczerpała przysługujące jej środki zaskarżenia.
W świetle tych przepisów nie budzi zatem wątpliwości, że skarga podlega odrzuceniu, kiedy skarżącemu nie doręczono rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej toczącej się na skutek wniesionego przez niego odwołania.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że odwołanie skarżącej nie zostało rozpoznane przez organ odwoławczy. Zgodnie z art. 28 ustawy 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), stronami postępowania administracyjnego były dwie różne osoby fizyczne o przeciwstawnych interesach prawnych: A. S., która żądała od organu czynności wymeldowania oraz I. S., której wymeldowanie dotyczyło.
W rozumieniu art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przed wniesieniem skargi nie wyczerpano zatem środków zaskarżenia w stosunku do skarżącej, która w swoim odwołaniu podniosła inne argumenty, niż inna strona tego samego postępowania. W tych okolicznościach należy stwierdzić, że sprawa administracyjna objęta niniejszą skargą jest w toku, a stroną tego postępowania jest skarżąca, która wniosła skargę przedwcześnie.
Z tego też powodu, w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniesienie skargi przez I. S. było niedopuszczalne.
Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest odrzucenie skargi na posiedzeniu niejawnym z mocy art. 58 § 1 pkt 6, art. 58 § 3 tej ustawy o NSA, co też orzeczono.