Uzasadnienie
Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszły wżycie ustawy reformujące sądownictwo administracyjne, a to ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) i ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271). Zgodnie z art. 97 § 1 tej ostatniej ustawy sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skarżącego wezwano do uzupełnienia braków skargi poprzez nadesłanie jej odpisu, wskazania daty wydania i numeru zaskarżonej decyzji oraz organu, który ją wydał – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie odebrał, potwierdzając ten fakt własnoręcznym podpisem na dowodzie doręczenia w dniu 17 listopada 2003 r.
W odpowiedzi na wezwanie skarżący wskazał, iż zaskarża decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B..
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę można wnieść do Sądu po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W myśl art. 127 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego od decyzji wydanych przez organ I instancji, a takim organem w sprawach chorób zawodowych jest Powiatowy Inspektor Sanitarny, stronie służy odwołanie do jednej instancji. Zatem skarżącemu przysługiwało prawo wniesienia odwołania do organu II instancji, tj. [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego.
Z pisma skarżącego z dnia 19 listopada 2003 r. wynikało, że zwrócił się on do organu odwoławczego z jakimś pismem, lecz nie otrzymał jeszcze żadnej odpowiedzi.
Wobec powyższego należało uznać, że skargę wniesiono od decyzji organu I instancji, a więc bez wyczerpania środków zaskarżenia, o jakich mowa w art. 52 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dlatego skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 tejże ustawy odrzucono.