Uzasadnienie
Jak wynika z akt sprawy, Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. prowadził postępowanie w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej u W. B.. Po wydaniu orzeczenia lekarskiego z dnia [...] r. przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w S. i złożeniu przez W.B. wniosku o przeprowadzenie kolejnego badania, postanowieniem z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. zawiesił postępowanie w sprawie, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., do czasu wydania orzeczenia lekarskiego. Postanowienie o zawieszeniu zostało doręczone wnioskodawczyni oraz Miejskiej Szkole nr [...] w Z.. Po otrzymaniu orzeczenia lekarskiego Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...]r., organ I instancji wydał decyzję z dnia [...]r., którą odmówił W.B. stwierdzenia choroby zawodowej w postaci przewlekłej choroby narządu głosu, wskazanej w pozycji 7 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych Jako podstawa prawna podany został art. 1 pkt. 2 i art. 4 pkt. 5 oraz art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575) oraz § 1, 7 i 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.).
Na skutek odwołania wniesionego od decyzji przez W.B., Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, podtrzymując stanowisko, iż wobec braku uznania przez lekarzy istniejącego schorzenia za chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.
Skargę na decyzję organu odwoławczego do sądu administracyjnego wniosła W.B., która zwróciła się o ponowne rozpoznanie jej wniosku i podważyła adekwatność wyników przeprowadzonych badań lekarskich do stanu jej zdrowia. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o jej oddalenie, podnosząc iż brak rozpoznania choroby zawodowej, uniemożliwia wydanie decyzji stwierdzającej jej istnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Kontrola sprawowana przez Sąd administracyjny dotyczy badania legalności zaskarżonego aktu, zgodnie z zakresem wyznaczonym przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Badając sprawę, Sąd nie rozstrzyga zatem o żądaniach stron, lecz kontroluje zgodność wydanego przez organy administracji aktu z prawem materialnym i procesowym. Rozpoznając sprawę, Sąd rozstrzyga w jej granicach, nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, stosownie do postanowień przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej PoPPSA.
W pierwszej kolejności należy zatem zauważyć, że w toku postępowania administracyjnego, zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji, doszło do zawieszenia postępowania. Postanowienie w tej kwestii, wydane na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. stało się ostateczne i zostało doręczone stronom. Jakkolwiek w wątpliwość należy poddać samą zasadność i potrzebę zastosowania instytucji zawieszenia postępowania, na podstawie przesłanki przewidzianej w punkcie 4 art. 97 § 1 k.p.a., w sytuacji przeprowadzania ponownego badania lekarskiego, o jakim mowa w § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze, zm.), wydanie takiego postanowienia w sprawie jest faktem. Skuteczne zawieszenie przez organ postępowania administracyjnego, rodzi szereg konsekwencji proceduralnych. W trakcie zawieszonego postępowania sprawa nie ma biegu. W tym czasie organ może, zgodnie z art. 102 k.p.a., podejmować tylko określone kategorie czynności, niezbędne w celu zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnym szkodom dla interesu publicznego.
Natomiast gdy ustąpią przyczyny uzasadniające zawieszenie, wówczas organ podejmuje postępowanie z urzędu lub na wniosek. Dla podjęcia postępowania, podobnie jak dla jego zawieszenia, wymagana jest forma postanowienia (art. 101 k.p.a.).
W rozpatrywanej sprawie została wydana decyzja administracyjna, nie zostało jednak podjęte postępowanie administracyjne w sprawie, decyzja wydana zatem została a czasie trwającego zawieszenia postępowania i bez usunięcia jego skutków. Wydane rozstrzygnięcie nie może być przy tym zakwalifikowane do kategorii czynności, wymienionych w art. 102 k.p.a. W takim stanie sprawy, wydane przez organy obu instancji decyzje, należy zakwalifikować jako wydane z rażącym naruszeniem przepisów prawa procesowego, co stanowi przesłankę ich nieważności, wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Decyzje te zostały bowiem wydane w sytuacji, gdy przepisy prawa nie zezwalały organom administracji na wykonywanie czynności w sprawie, w tym na jej rozstrzyganie co do istoty.
Uwzględniając przytoczoną argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30. 08.2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), orzekł jak w sentencji.