Uzasadnienie
J. J. na podstawie decyzji wydanej z upoważnienia Starosty Powiatu T.G. z dnia [...] r. nr [...] pobierał od dnia [...] r. świadczenie przedemerytalne na zasadach określonych w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Decyzja ta została mu doręczona w dniu [...] r. i zawierała prawidłowe pouczenie o prawie do wniesienia odwołania w terminie 14 dni od dnia jej odbioru za pośrednictwem Powiatowego Urzędu Pracy w T. G. Odwołanie od tej decyzji J. J. złożył w dniu [...] r. i przyznał, iż składa je z opóźnieniem. W jego uzasadnieniu podał, że otrzymał znacznie wyższą emeryturę z ZUS-u niż wypłacane mu świadczenie przedemerytalne i wnioskował o zmianę jego wysokości ze względu na trudne warunki materialne.
Postanowieniem Wojewody Ś. z dnia [...] r. nr [...] wydanym na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdzono, że odwołanie J. J. zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 K.p.a. i nie podlega rozpatrzeniu. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że warunkiem skuteczności wniesienia odwołania jest zachowanie terminu do jego złożenia. Uchybienie temu terminowi powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji organu pierwszej instancji.
Zatem skoro J. J. decyzję przyznającą mu świadczenie przedemerytalne otrzymał w dniu [...] r., co potwierdza podpis jego żony na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji, to ustawowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu [...] r., o czym informowało pouczenie zawarte w tej decyzji. Ponadto J. J. nie wystąpił z prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, dlatego też uznano, że odwołanie zostało wniesione po upływie ustawowego terminu i w związku z tym nie podlega rozpatrzeniu.
W obszernej skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie skarżący odniósł się do meritum decyzji pierwszoinstancyjnej przyznającej mu świadczenie przedemerytalne i domagał się jej zmiany poprzez wypłatę świadczenia przedemerytalnego w wysokości przyznanej mu przez decyzję ZUS-u.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ś. wniósł o jej oddalenie. Zaakcentował, iż skarżący pomimo prawidłowego pouczenia o możliwości i terminie wniesienia odwołania nie spełnił wymogu jego terminowego wniesienia, nie zwrócił się z wnioskiem o przywrócenie tego terminu, ani też nie uprawdopodobnił, że do uchybienia terminu doszło bez jego winy, co uzasadnia pozostawienie odwołania bez rozpoznania.
W piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżący poinformował, że wycofuje skargę w przedmiotowej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74 poz. 368 z późn. zm.). Tymczasem z dniem 1 stycznia 2004 r. uległ zmianie stan prawny i w myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "ustawą p.p.s.a.".
Przepis art. 60 ustawy p.p.s.a. uprawnia skarżącego do cofnięcia skargi, które jest dla sądu wiążące, z wyjątkiem przypadków jeżeli zmierzałoby ono do obejście prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Mając na uwadze treść wniosku skarżącego - "skargę wycofuję", złożonego w piśmie z dnia [...] r. nie sposób uznać, że takie działanie skarżącego zmierza do obejścia prawa, a cofnięcie skargi spowoduje utrzymanie w mocy postanowienia dotkniętego wadą nieważności.
W tym stanie faktycznym i prawnym wyczerpane zostały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania, a dalsze prowadzenie postępowania sądowego stało się bezprzedmiotowe.
Dlatego Sąd działając na podstawie art. 60, art. 161 § 1, art. 201 § 1, art. 209 i art. 232 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a. w związku z art. 97 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.