Uzasadnienie
Kierownik Urzędu Do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tj. z 1997 r. Dz. U. Nr 142, poz. 950 z późn. zm.) pozbawił uprawnień kombatanckich J. O. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła strona, która wyraziła swoje niezadowolenie z otrzymanej decyzji i podniosła, że brała udział w Ruchu Oporu.
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. decyzją z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy swoją pierwszą decyzję o pozbawieniu skarżącego uprawnień kombatanckich.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wyraził swoje niezadowolenie z otrzymanych decyzji i podniósł swój udział w Ruchu Oporu, który winien pozwolić mu na zachowanie uprawnień kombatanckich.
Kierownik Urzędu Do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. w odpowiedzi na skargę wystąpił o jej oddalenie.
W okresie oczekiwania na wyznaczenie rozprawy J. O. zmarł w dniu [...] r. Wdowa po zmarłym J. O. A. O. pismem z dnia [...] r. zgłosiła swój udział w prowadzonym postępowaniu jako następca prawny.
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. w piśmie z dnia [...] r. skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego wystąpił o umorzenie postępowania, a jako uzasadnienie podał, że decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydana na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tj. z 2002 r. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) w związku z art. 38 ust. 2 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) stwierdził zachowanie uprawnień kombatanckich przez J. O. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Z dniem 1 stycznia 2004 r. uległ zmianie stan prawny i w myśl postanowień art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
W konsekwencji oznacza to, że stosownie do postanowień rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652) sprawa podlega rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.
Stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd administracyjny wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienione w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 wyżej wymienionego przepisu.
Zgodnie z treścią art. 54 § 3 cytowanej ustawy organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.
W rozpatrywanej sprawie Kierownik Urzędu Do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. wykorzystał przysługującą mu z mocy art. 38 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, a obecnie z tytułu art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi możliwość i uwzględnił w całości skargę.
W tym stanie faktycznym i prawnym wyczerpane zostały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania przewidziane przytoczonym powyżej przepisem, gdyż postępowanie stało się bezprzedmiotowe.
Stosownie do postanowień art. 201 § 1 wyżej wymienionej ustawy zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 tejże ustawy.
Mając zatem na uwadze powyższe ustalenia należało postanowić jak w sentencji.
su.