Uzasadnienie
Prezydent Miasta B. decyzją z dnia 9 lipca 2003 r.; odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla "budowy targowiska" przewidzianego do realizacji przy ulicy Pszczyńskiej w B. U podstaw materialnoprawnych rozstrzygnięcia powołano art. 39 ust. 1, art. 40 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./.
Natomiast w uzasadnieniu stwierdzono, że zamierzenie inwestycyjne Wojciecha K. pozostaje w niezgodności z zapisem miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego Bytomia, w którym teren objęty wnioskiem jest "ujęty w strefie KK tj. kolei normalnotorowej".
W odwołaniu Wojciech K. uznał, iż rozstrzygnięcie organu I instancji pozostaje w sprzeczności z poprzednimi jego decyzjami ustalającymi warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla tego obszaru. Wyjaśnił, że na podstawie zapisów tego samego przepisu gminnego w przeszłości uzyskano pozytywne decyzje w sprawie lokalizacji parkingu czy też targowiska.
To ostatnie rozstrzygnięcie wydane w dniu 31 grudnia 1998 r. utraciło ważność, stąd odwołujący wystąpił o wydanie "nowej" decyzji.
Ponadto Wojciech K. uznał iż zapis planu "jest co najmniej fikcją", a "władze kolejowe nie przewidują tam żadnych inwestycji kolei normalnotorowej".
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 17 września 2001 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, w pełni aprobując tezę o niezgodności zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Odnosząc się do treści odwołania organ II instancji, wyjaśnił, iż wydane decyzje w innych postępowaniach nie mogą stanowić decydującej przesłanki do przyjęcia zgodności inwestycji z zapisem planu.
W skardze Wojciech K. z argumentacją taką samą jak w odwołaniu zarzucił rozstrzygnięciu naruszenie art. 8 i art. 9 Kpa.
Do skargi dołączył m.in. decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia 29 września 1997 r. ustalającą dla tego samego terenu warunki zabudowy i zagospodarowania inwestycji określonej jako parking samochodowy i autosalon i decyzję tegoż organu z dnia 31 grudnia 1998 r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla placu targowego, mogącego być zrealizowanym w strefie "KK".
W odpowiedzi na skargę organ, którego działanie zaskarżono postulował jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest uzasadniona, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a właśnie w tym zakresie Sąd wykonuje kontrolę /art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.
Skarżący co wynika z wniosku inicjującego postępowanie administracyjne, zamierzał na nieruchomości położonej w B. przy ulicy P., utworzyć targowisko składające się z "około 30 kiosków handlowych i kopert".
Tak sprecyzowany zamiar inwestycyjny wymagał ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, a to zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./ w brzmieniu wówczas obowiązującym, zwanej dalej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym.
W myśl art. 40 ust. 1 tej ustawy w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się w drodze decyzji na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1, na podstawie przepisów szczegółowych.
W czasie, kiedy toczyło się postępowanie administracyjne na terenie B. obowiązywał miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta B. zatwierdzony uchwałą nr XLVII/358/93 Rady Miejskiej w B. z dnia 28 czerwca 1993 r. ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa K. nr 12 poz. 97.
Z tej to przyczyny, stosownie do zacytowanego art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji odbyło się na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W stanie prawnym wtedy obowiązującym, aby inwestor mógł uzyskać pozytywne rozstrzygnięcie w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jego zamierzenie musiało być zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym a contrario/.
W sprawie poddanej kognicji Sądu teren objęty wnioskiem skarżącego usytuowany był w jednostce miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oznaczonej symbolem KK - teren kolei normalnotorowej.
Budowa targowiska na tym terenie nie była zatem zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stąd też w sposób zgodny z przepisami prawa materialnego /przytoczonymi powyżej/ organ właściwy w sprawie odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Nie ma znaczenia przy tym tak eksponowany przez skarżącego fakt uzyskania w przeszłości pozytywnych ustaleń warunków zabudowy i zagospodarowania terenu decyzjami dołączonymi do skargi.
Sąd badał bowiem zgodność z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia i uznał je za legalne.
Nie jest natomiast uprawniony do oceny tamtych decyzji, skoro nie zostały poddane jego kognicji.
Racją ma przy tym organ odwoławczy podając, iż ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tego samego obszaru, ale w innych postępowaniach nie stanowi przesłanki do przyjęcia zgodności inwestycji z zapisem planu.
Natomiast argument utraty rzeczywistej aktualności zapisu planu nie może być brany pod uwagę w postępowaniu opartym o przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym a dotyczącym ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, którego celem było wszak ustalenie relacji pomiędzy zapisem planu a zamierzeniem inwestycyjnym.
Na marginesie jedynie należy zauważyć, że na terenie B. obowiązuje już inny miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.
Zgodność kontrolowanej decyzji z prawem czyni skargę niezasadną i podlegającą oddaleniu w oparciu o art. 27 ust. 1 ustawy o NSA.