Uzasadnienie
Dnia [...] r. (data nadania w Urzędzie Poczty) strona skarżąca wniosła skargę na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. Nr [...] podejmujące zawieszone postępowanie odwoławcze od decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] r. zezwalającej na ekshumację oraz przeniesienie zwłok E. C. pochowanego na cmentarzu parafialnym w K..
Pismem z dnia 2 grudnia 2003 r. Sygn. akt II SA/Ka 3035/03 Sąd wezwał skarżącą do usunięcia – w terminie siedmiu dni od daty otrzymania przedmiotowego pisma – braku złożonej skargi w postaci opłaty sądowej w kwocie 10 zł, pod rygorem jej odrzucenia.
Powyższe doręczono w sposób zastępczy, tj. dorosłemu domownikowi, który podjął się oddać przesyłkę adresatowi – w dniu 5 grudnia 2003 r.
W terminie wyznaczonym, który upłynął 12 grudnia 2003 r., strona skarżąca nie uzupełniła braków skargi, tj. nie uiściła wpisu od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga na wskazane wyżej postanowienie została złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach w dniu 25 listopada 2003 r. i podlegała wpisowi stałemu w kwocie 10 zł, stosowanie do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 października 1995 r. w sprawie wpisu od skarg na decyzje administracyjne oraz inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej (Dz. U. Nr 117, poz. 563 ze zm.), wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).
Należy jednak zauważyć, że powołane rozporządzenie jak i wskazana ustawa straciły moc z dniem 1 stycznia 2004 r. na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).
Jednocześnie z dniem 1 stycznia 2004 r. zniesione zostały ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego, w miejsce których, w myśli art. 85 ustawy, utworzono w Warszawie i w miejscowościach, w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego – wojewódzkie sądy administracyjne.
Dla obszaru województwa śląskiego powstał zatem, na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który jest sądem administracyjnym właściwym dla rozpatrzenia przedmiotowej sprawy.
Mając na uwadze powyższe zmiany ustawodawca w art. 97 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewidział, że w przypadku spraw, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają one rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sprawach, o których mowa w §1, stosuje się dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych.
Stosownie do treści art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały (§ 1). Pismami, o których mowa w §1 są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania.
Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Z kolei art. 220 § 3 w/w ustawy stanowi, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd.
Z powołanej regulacji wynika, że odrzuceniu podlega skarga, która nie została opłacona w wyznaczonym przez Sąd terminie.
Ponieważ sytuacja taka miała miejsce w przedmiotowej sprawie – skarżąca pomimo wezwania, nie uiściła bowiem w terminie jej wskazanym wpisu od złożonej skargi – należało orzec jak w sentencji postanowienia.