Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta B.-B. decyzją z dnia [...] nr [...], podjętą na podstawie art. 66 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126), nakazał S. i K.N. oraz M.K. jako współwłaścicielom budynku nr [...] przy ul. N. w B.-B.:
- - naprawę nieszczelnego pokrycia dachowego oraz wymianę rynien, rur spustowych i obróbki blacharskiej,
- - wymianę zniszczonych elementów drewnianego stropu,
- - zabezpieczenie zniszczonych elementów stropu przez jego podstemplowanie.
W uzasadnieniu organ I instancji powołując się na wynik oględzin, stwierdził zły stan techniczny budynku, stwarzający zagrożenie dla życia i zdrowia mieszkańców.
W odwołaniu od decyzji M.K. podniosła, iż w [...] dokonano fizycznego podziału budynku na mocy aktu notarialnego zniesienia współwłasności, który dołączyła. Stąd też odwołująca się wskazała na bezpodstawność nakazania jej napraw w sąsiednim budynku, stanowiącym własność S. i K.N. oraz podała, iż jej budynek jest w dobrym stanie technicznym.
Zaskarżoną decyzją, wydaną z up. Ś Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, utrzymano w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Zdaniem organu odwoławczego, pomimo fizycznego podziału, budynek stanowi bowiem jedną część i jest współwłasnością, a zatem obowiązki wynikające z art. 66 Prawa budowlanego, ciążą na wszystkich współwłaścicielach, a przy tym nakaz obejmuje części wspólne budynku, tj. sień, werandę oraz dach. Stąd też odwołania nie uwzględniono.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M.K. wniosła o uchylenie decyzji organów obydwu instancji. Skarżąca ponawiając dotychczasową argumentację podkreśla, iż budynek nie posiada wspólnych części w wyniku zniesienia współwłasności nieruchomości.
Organ, którego działanie zaskarżono, wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej.
Uczestnicy postępowania S.N. i K.N. wskazali, iż zły stan techniczny budynku spowodowany jest postawą skarżącej, uniemożliwiającej wykonanie remontu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Z mocy art. 66 w zw. z art. 61 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (obecnie tekst jednolity Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), nałożenie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości dopuszczalne jest jedynie na właściciela budynku.
Zasadnie wskazała skarżąca, iż organ odwoławczy dokonał wadliwej interpretacji aktu notarialnego z dnia [...], mocą którego dokonano zniesienia współwłasności nieruchomości, zabudowanej budynkiem, będącym przedmiotem niniejszego postępowania. Jak bowiem wynika z przywołanego dokumentu, zniesienie współwłasności nastąpiło przez podział rzeczy wspólnej (art. 211 kodeksu cywilnego). Istotą podziału rzeczy jest to, że w wyniku zniesienia współwłasności powstają odrębne nieruchomości, zabudowane odrębnymi budynkami (podzielonymi w pionie), które nie mają żadnych części wspólnych w rozumieniu prawa cywilnego. Taki sam stan rzeczy istnieje przy zabudowie szeregowej i bliźniaczej, kiedy to jeden obiekt budowlany jest podzielony prawnie, stanowiąc przedmiot odrębnych własności.
W niniejszej sprawie skarżąca jest jedynie właścicielką działki gruntowej nr [...] wraz z taką częścią budynku, która usytuowana jest na tej działce. Natomiast uczestnicy postępowania K. i S. małżonkowie N. są współwłaścicielami działki nr [...] wraz z drugą częścią budynku, położoną na tej działce. Uregulowany w akcie notarialnym sposób korzystania z domu oraz dojścia do swoich pomieszczeń, nie ma żadnego znaczenia dla oceny prawnej skutków podziału nieruchomości, dokonanego zgodnie z planem sytuacyjnym. Zauważyć też przyjdzie, iż podział nieruchomości został ujawniony w księdze wieczystej Kw Nr [...] (k. [...] akt adm.).
Stąd też wydanie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości możliwe było w niniejszej sprawie jedynie względem właściciela tej części budynku, która położona jest na odrębnej działce i która jest w nieodpowiednim stanie technicznym. W żadnym zaś wypadku nie było możliwe nałożenie obowiązku na właścicieli poszczególnych części budynku naprawy tej części obiektu, który nie stanowi ich własności, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Brak zgody na wejście na nieruchomość celem wykonania remontu mógł zaś uzasadniać wydanie decyzji z art. 47 Prawa budowlanego.
W tej sytuacji decyzje organów obydwu instancji jako wydane z naruszeniem art. 66 Prawa budowlanego, nie mogły się ostać i podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).
Orzeczenie o niewykonalności zaskarżonej decyzji oparto na przepisie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Roszczenie skarżących o zwrot kosztów postępowania sądowego wobec niezłożenia wniosku o ich zasądzenie przed zamknięciem rozprawy, wygasło zgodnie z treścią art. 210 § 1 tej ustawy.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ nadzoru budowlanego winien zatem ustalić, która część budynku znajduje się w nieodpowiednim stanie faktycznym. Nałożenie obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości winno nastąpić na właściciela tej części budynku mieszkalnego, która stanowi przedmiot jego własności.
SW