Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. uchyliło w całości postanowienie Starosty Powiatu [...] z dnia [...] r. nr [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Uchylonym postanowieniem Starosta dokonał uzgodnienia w zakresie oceny oddziaływania na środowisko decyzji Burmistrza M. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie i modernizacji miejskiej oczyszczalni ścieków. Zażalenie od postanowienia organu I instancji wniósł W. K. właściciel łąki przylegającej do terenu oczyszczalni ścieków. W zażaleniu podniósł on, że projektowana inwestycja nie przewiduje utworzenia wokół oczyszczalni pasa ochronnego. Łąka należąca do niego jest bezużyteczna bo z powodu wydzielających się zapachów i oparów nie można tam paść bydła. SKO w C. uchyliło zaskarżone postanowienie nie rozpoznając merytorycznie złożonego zażalenia albowiem organ I instancji nie wywiązał się z nałożonego na niego przepisami kpa obowiązku przekazania akt sprawy /art. 133 w zw. z art. 144 kpa/, przekazując tylko kopię wydanego postanowienia wraz z zażaleniem, nadto nie zawiadomił wszystkich stron postępowania o złożonym zażaleniu co było jego obowiązkiem /art. 131 w zw. z art. 144 kpa/.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe kasacyjne rozstrzygnięcie organu II instancji złożył W. K. oraz dziewięciu innych właścicieli działek sąsiadujących z oczyszczalnią ścieków. W skardze podniesiono te same argumenty co w zażaleniu, mianowicie uciążliwość zapachową inwestycji, brak pasa ochronnego. Skarżący wskazali także, że nikt ich nigdy nie pytał o zgodę na budowę oczyszczalni, a i dzisiaj nie wszyscy zainteresowani byli powiadomieni o jej rozbudowie i modernizacji. Domagają się wykupienia przez władze gminy gruntów wokół oczyszczalni.
W odpowiedzi na skargę SKO w C. wniosło o jej oddalenie, wskazując poza argumentami użytymi w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że z zarzutów skargi wynika, iż skarżący nie zrozumieli treści orzeczenia Kolegium.
Pismem z dnia [...] r. skarżący W. K. cofnął w całości skargę informując Sąd o wykupieniu przez gminę jego działek przylegających do oczyszczalni i wyrażenie zgody przez burmistrza na wykupienie pozostałych sąsiednich działek gruntu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ - dalej przepisy wprowadzające – sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ - dalej zwanej p.s.a.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji bada ją zgodnie z dyspozycją art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153, poz. 1269/ pod kątem jej zgodności z prawem. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego i procesowego.
SKO w C. zasadnie uchyliło postanowienie Starosty. Na podstawie przekazanych przez organ I instancji dokumentów nie było bowiem w stanie stwierdzić, czy zażalenie zostało wniesione w terminie /brak w aktach potwierdzenia doręczenia postanowienia I instancji/, w toku rozprawy okazało się, że naruszone mogły zostać również przepisy regulujące udział stron w postępowaniu administracyjnym /na rozprawie stawił się jeden z zainteresowanych w sprawie J. D., który oświadczył, że nie był informowany o toczącym się postępowaniu mimo, że jest właścicielem działki sąsiadującej z oczyszczalnią/. W aktach sprawy brak było też raportu oddziaływania na środowisko projektowanej inwestycji. Sądowi przyjdzie zwrócić także uwagę, czego nie podnosi SKO, na treść art. 143 kpa stanowiącego, iż wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego postanowienia, stąd przedłużanie toku rozpoznawania zażalenia mogło wywołać dalsze skutki prowadzące do wydania uzgodnionej decyzji, a następnie pozwolenia na budowę.
Odnosząc się do cofnięcia skargi przez skarżącego W. K. należy wskazać, iż zgodnie z art. 61 p.s.a. skarżący ma prawo cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności powodujące niedopuszczalność cofnięcia skargi, a związku z czym należało umorzyć postępowanie ze skargi W. K. W tym stanie rzeczy Sąd na mocy art. 151 i art. 161 § 1 pkt 1 p.s.a. w związku z art. 97 § 1 przepisów wprowadzających, orzekł jak w sentencji.
SJ/