Uzasadnienie
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny we G. decyzją nr [...] z dnia [...] wydaną na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity Dz. U. z 1998r. nr 90, poz. 575 ze późn. zm.) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115) nie stwierdził u p. A. B. choroby zawodowej w postaci obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem.
W uzasadnieniu organ inspekcji sanitarnej wskazał, iż zarówno Poradnia Chorób Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S., jaki Przychodnia Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. w orzeczeniach z dnia [...] i [...] nie znalazły podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.
Dalej ustalił, iż p. A. B. pracował w latach 1962 – 1995 w Przedsiębiorstwie A w G., a w latach 1995 – 1997 w A S.A. w G. jako spawacz i mechanik remontowy. I w miejscu pracy był narażony na działanie ponadnormatywnego hałasu. Jednak wobec braku rozpoznania choroby przez lekarzy orzeczników organ I instancji nie zalazł podstaw do jej stwierdzenia.
W odwołaniu p. A. B. podkreślił, iż 2 trakcie badań ujawniono u niego ubytek słuchu o poziomie 32 dB w uchu prawym i 30 dB w uchu lewym. Jedyna przyczyną pogorszenia się jego słuchu były warunki w jakich pracował. Dlatego w jego ocenie organ inspekcji sanitarnej powinien był stwierdzić u niego chorobę zawodową.
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędnym jest ustalenie przez kompetentną placówkę diagnostyczną choroby ujętej w wykazie chorób zawodowych oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy, a chorobą, tj. wykazanie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał schorzenie miało miejsce w czasie i miejscu pracy.
W sprawie p. B. dochodzenie epidemiologiczne wykazało, że pracując w latach 1962 – 1995 w A G. i w latach 1995 – 1997 w A S.A. G. jako spawacz i mechanik remontowy był narażony w środowisku pracy na działanie hałasu stanowiący istotne zagrożenie dla narządu słuchu. Dlatego uznał, iż pracował on w warunkach stwarzających ryzyko powstania przewlekłego urazu akustycznego.
Następnie ustalił, iż pracownik był badany w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. i w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., gdzie lekarze specjaliści nie rozpoznali u niego choroby zawodowej narządu słuchu. W orzeczeniach wyjaśnili, iż podwyższenie progu słuchu poniżej 45 dB dla ucha lepiej słyszącego nie spełnia kryteriów określonych w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach.
Organ odwoławczy wskazał także, iż w sprawie zachowano tryb rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych.
W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego A. B. zarzucił decyzji naruszenie prawa materialnego. Domagał się uchylenia decyzji obu instancji. W jego ocenie badania lekarskie potwierdziły występowanie u niego obustronnego niedosłuchu. Bezspornym było, ze pracował przez wiele lat w narażeniu na hałas. Zatem należało stwierdzić u niego chorobę zawodową. Za niedopuszczalne uznał wprowadzenie kryterium stopnia ubytku słuchu. Powołał się przy tym na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 czerwca 1998r. sygn. akt III RN 36 / 98.
W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi podtrzymał w całości argumenty przytoczone już w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy wyjaśnić, dlaczego skargę wniesioną do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach rozpoznał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Otóż z dniem 1 stycznia 2004r. uległ zmianie stan prawny i stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawi o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie w nich nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl art. 85 powołanej na wstępie ustawy z dniem 1 stycznia 2004r. utworzono w Warszawie i w miejscowościach, w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego wojewódzkie sądy administracyjne, działające na podstawie ustawy z dnia 25 lipca 2002r.
Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz zniesiono ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. nr 72, poz. 652) dla obszaru województwa śląskiego utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który jest władny rozpoznać niniejszą sprawę.
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, w świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) tylko stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji -art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c powołanej ostatnio ustawy.
Trafnie podkreślił organ odwoławczy, że stwierdzenie choroby zawodowej wymaga wystąpienia przesłanek określonych w § 2 ust. 1 mającego zastosowanie w niniejszej sprawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. nr 132, poz. 1115), a to schorzenia ujętego w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Z powyższego wynika, że choroba zawodowa była i jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, kalectwo, które pozostają w związku przyczynowym z pracą.
Przyczyną ją wywołującą jest sama praca, jej rodzaj, charakter, warunki jej wykonywania. Z tego powodu choroby zawodowe są przewidywalne, można przewidzieć, jakie skutki w organizmie człowieka wywołają określone szkodliwe czynniki. Owe przewidywalne uszkodzenia zdrowia zostały ujęte w tzw. wykazie chorób zawodowych.
Umieszczenie określonego schorzenia w wykazie chorób zawodowych ma ten skutek, że jeśli u pracownika lekarz stwierdził chorobę ujętą w wykazie i jeżeli inspektor sanitarny stwierdził, że pracownik był narażony na działanie czynnika szkodliwego albo że przyczyną zachorowania był sposób wykonywania pracy, to powstałe schorzenie należy zakwalifikować jako chorobę zawodową.
W pozycji 21 wykazu chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do powołanego rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych (....) ujęto obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz. Jednocześnie udokumentowane objawy choroby muszą wystąpić w ciągu 2 lat od ustania narażenia na działanie hałasu. Tymczasem u skarżącego narażenie na hałas ustało już w 1997r.
Ponadto dwie placówki diagnostyczne, uprawnione do rozpoznawania chorób zawodowych, rozpoznały u niego podwyższenie progu słuchu w uchu prawym 30 dB i w uchu lewym 32 dB. Zatem podwyższenie progu nie osiągnęło minimalnej ustawowej wartości 45 dB w uchu lepiej słyszącym. Oznacza to, ze ujawniony u skarżącego poziom niedosłuchu nie odpowiada prawnej definicji choroby zawodowej ujętej w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych. Nie jest choroba zawodową.
W tym miejscu skazać należy, iż wyrok Sadu Najwyższego z dnia 4 czerwca 1998r. wydany w sprawie o sygn. III RN 36 / 98 nie miał zastosowania w sprawie, bowiem wydano go na gruncie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 65, poz. 294 ze zm.), którego przepisy maja zastosowanie jeszcze tylko w sprawach rozpoczętych przed wejściem w życie powołanego już rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych (....), tj. przed dniem 3 września 2002r. Postępowanie w niniejszej sprawie rozpoczęto w listopadzie 2002r. Poprzednio obowiązująca definicja choroby zawodowej uszkodzenia słuchu znacznie różniła się od obecnej. A wyrażone na jej tle poglądy prawne pozostają już w oczywistej sprzeczności z obecnie obowiązującą i wyżej przytoczoną prawną definicją choroby zawodowej ujętej w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych.
Wobec powyższego skargę, jako niezasadną na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalono.