Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 listopada 2002 r. sygn. akt II SA/Ka 982/02 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach odrzucił skargę J.L., E.L. i J.L. na uchwałę Rady Gminy M. z dnia [...] nr [...] w sprawie wyrażenia poparcia dla mieszkańców Gminy M. ubiegających się o wykup zajmowanych przez nich nieruchomości, położonych w strefie oddziaływania projektowanej drogi [...].
Pismem z dnia [...] J.L. wniósł o wznowienie postępowania sądowego, z powołaniem się na przepis zawarty w art. 47 § 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.) zarzucając rozpoznanie sprawy przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Wcześniej pismem z dnia [...] J.L. oraz J.L. i E.L. wnieśli także na adres Sądu Najwyższego "zażalenie" na powyższe postanowienie oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z dnia 4 listopada 2002 r. sygn. akt II SA/Ka 981/02 zarzucając obu orzeczeniom NSA naruszenie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.) poprzez bezzasadne przyjęcie, ze przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego nie wezwali oni Gminy do usunięcia naruszenia ich prawa. Postanowieniem z dnia [...] sygn. akt [...] Sąd Najwyższy w wyniku rozpoznania rewizji nadzwyczajnej Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego uchylił postanowienie NSA z dnia 4 listopada 2002 r. sygn. akt II SA/Ka 981/02. Należy zauważyć, że Prezes Sądu Najwyższego wniesioną rewizją nadzwyczajną nie objął postanowienia NSA z dnia 4 listopada 2002 r. sygn. akt II SA/Ka 982/02. W piśmie z dnia [...]
J.L. (pod pismem tym podpisali się także E.L. i J.L.) podtrzymał wniosek o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie dodatkowo podnosząc, ze uchwała Rady Gminy M. z dnia [...] nr [...] nie dotyczyła skarżących, co powoduje, że postanowienie NSA o odrzuceniu skargi na tę uchwałę zostało błędnie sformułowane " i winno być wnioskiem do ponownego rzetelnego rozpatrzenia".
W tym stanie sprawy postanowieniem z dnia 22 marca 2004 r. sygn. akt II SA/Ka 3088/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyznaczył rozprawę sądową w sprawie ze skargi J.L. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2002 r. sygn. akt II SA/Ka 982/02.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) w sprawach o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed 1 stycznia 2004 r. orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej zwanej Poppsa.
Skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego jest środkiem obalania prawomocnych orzeczeń w wyjątkowych, ściśle określonych przepisami ustawy Poppsa wypadkach. Skarga taka nie jest też dalszym ciągiem prawomocnie zakończonego postępowania, lecz uruchamia nowe, odmiennie uregulowane postępowanie. Podstawy na jakich może zostać oparta skarga o wznowienie postępowania zostały taksatywnie wyliczone w art. 271 – 273 Poppsa.
Skarga J.L. nie wskazuje podstawy, o jakiej jest mowa w art. 272 Poppsa, a to orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Nie została ona też oparta na właściwych przyczynach restytucyjnych wymienionych w art. 273 Poppsa, w szczególności jej podstawą nie są okoliczności wymienione w § 1 tego artykułu. Trudno także uznać, że skarżący wskazał na okoliczności o jakich mowa w art. 273 § 2 Poppsa, a to wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Za okoliczność taką nie mogły zostać uznane skargi kierowane przez niego do Starostwa Powiatowego w B. czy Wojewody Ś., nawet w przypadku bezczynności Starosty Powiatu B. czy Wojewody, na co powołuje się skarżący. Wystąpienia takie nie mogły bowiem zastąpić wezwania o jakim jest mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.
Wreszcie podstawy wymienionej w art. 273 § 3 Poppsa, na której można oprzeć skargę o wznowienia postępowania nie mogło stanowić wskazane w piśmie z dnia [...] postanowienie Sądu Najwyższego z dnia [...] sygn. akt [...]. Postanowienie to nie zostało wydane w tej samej sprawie. Ponadto zostało ono wydane już po wydaniu postanowienia kończącego postępowanie w sprawie II SA/Ka 982/02.
Na uwzględnienie nie zasługuje też argument, że wyniku rozpoznania skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym, skarżący zostali pozbawieni możliwości działania, a tym samym zachodzi podstawa do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego z powodu jego nieważności (art. 271 pkt 2 Poppsa). W tym miejscu skarżącemu należy wyjaśnić, że postanowienie z dnia 4 listopada 2002 r. zostało wydane przez Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym w oparciu o przepis obowiązującego wówczas art. 53 ust. 3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, a nie w trybie art. 47 ust. 2 tej ustawy, jak mylnie zostało wywiedzione w złożonym wniosku.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 281 Poppsa, wniosek zawierający skargę o wznowienie postępowania z uwagi na brak ustawowych podstaw należało odrzucić.
su.